บทที่ 2 วิวาห์ฟ้าแลบ
“คุณพิชชาครับ เชิญทางนี้ครับ”
เธอมีเวลาเพียงสองวัน หลังจากที่ตอบตกลงว่าจะแต่งงานกับเขา พิธีแต่งงานก็ถูกจัดขึ้นทันที แต่เธอกลับไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย และก็ยังไม่ได้เจอหน้าพ่อของตัวเอง
“งานจัดที่ไหนคะ”
“บ้านคุณเรย์เดนครับ”
พิชชาหยิบโทรศัพท์มาดู ข้อความที่ส่งหาพ่อยังไม่มีคำตอบ เธอโทรไปอีกครั้งแต่ไม่มีใครรับสาย เรย์เดนรับปากกับเธอเอาไว้ ว่าเธอจะต้องได้เจอพ่อแน่ แต่ก็ยังไม่ให้คำตอบว่าเมื่อไหร่
รถหรูหลายคันจอดอยู่หน้าบ้านของเรย์เดน ชายชุดดำยืนตามมุมสวนและทางเข้า เลขาฯ พาเธอเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไปโดยไม่ต้องแจ้งชื่อ
ในห้องจัดพิธีมีแขกไม่ถึงสามสิบคน ทั้งผู้บริหารระดับสูง ญาติ และคนสนิทซึ่งเป็นฝ่ายของเรย์เดนทั้งสิ้น
“ลูกสาวคนที่ลือกันว่ายักยอกเงินนั่นใช่ไหม”
“เห็นว่าโกงไปตั้งสามร้อยล้าน”
ทั้งคู่หยุดพูดเมื่อเห็นเธอ เรย์เดนยืนรออยู่ด้านหน้าในชุดสูทสีดำ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอทันทีที่มองเห็น
“ทำไมช้านัก”
“หนูยังไม่เห็นญาติหนูสักคนเลย” เธอกระซิบ
“งานนี้ไม่จำเป็นต้องมีคนนอก”
“อย่างน้อยก็ควรบอกพ่อหนู”
“ไว้เธอค่อยคุยกับเขาเอง”
“คุณพูดให้ความหวังหนูอีกแล้วนะคะ”
“ฉันรับปากไว้ว่ายังไงก็ตามนั้น หยุดพูดได้แล้ว พิธีจะเริ่มแล้ว”
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีพิธีก็เริ่มขึ้นตามกำหนดการ แต่สั้นกว่าที่พิชชาคิดไว้ ไม่มีผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงมาอวยพร เธอรู้สึกว่ามันเหมือนฉากในละครที่เซ็ตขึ้นมาเท่านั้น แต่เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะก็รู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างมันก็เป็นแค่ละครฉากหนึ่งเท่านั้นจริงๆ เสียงปรบมือดังขึ้น ก่อนช่างภาพจะเข้ามาขอถ่ายรูป
“เจ้าบ่าวขยับเข้ามาใกล้เจ้าสาวอีกนิดนะครับ”
เรย์เดนวางมือที่เอวพิชชา เธอเกร็งจนเผลอขยับหนี เขาเหลือบมองแต่ไม่ได้พูดอะไร พอช่างภาพถ่ายเสร็จก็ปล่อยมือทันที
“อีกภาพหนึ่งได้ไหมครับ ขอให้เจ้าสาวยิ้มหน่อย”
พิชชาฝืนยิ้มตามคำขอของช่างภาพ
“ไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้อง” เรย์เดนพูดเบาๆ
“หนูกำลังให้ความร่วมมืออยู่นะคะ”
“อะไรไม่จำเป็นก็ไม่ต้อง”
แขกเริ่มเดินเข้ามาแสดงความยินดี บางคนจับมือเรย์เดน บางคนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา พิชชาได้ยินเรย์เดนเรียกเธอว่าป้า จึงเดาว่าเธอคงเป็นญาติของเขา
“เรย์เดน จัดงานเร็วเสียจริง” ผู้หญิงคนนั้นหันมาหาพิชชา
“หน้าตาก็ดีนี่ เสียดายพ่อไม่น่าทำเรื่องแบบนั้นเลย”
“คดียังไม่ได้ตัดสินเลยนะคะ”
“สามร้อยล้านไม่ใช่เงินน้อยๆ ลูกสาวคงต้องอยู่ใช้หนี้แทนพ่ออีกนาน”
พิชชากำลังจะพูดต่อ แต่เรย์เดนขัดขึ้นก่อน
“ใช้หนี้อะไรกัน” ผู้หญิงคนนั้นหันไปหาเขา
“ไม่ต้องปิดหรอก คนเขารู้กันทั้งงานแล้ว”
“หึ คิดว่าผมจะแต่งงานกับลูกของคนที่ยักยอกเงินจริงๆ เหรอ” เรย์เดนตอบ
“ก็...”
“ใครอยากจะลืออะไรก็ลือกันไป ระหว่างเราสองคน มันคือความรัก” พิชชาหันมองคนพูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาพูดคำว่ารักออกมาได้น่าขนลุกเสียจริง
ผู้หญิงคนนั้นหน้าเสียแล้วเดินออกไป แขกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ต่างหลบสายตาพิชชา และไม่มีใครพูดถึงพ่อเธออีก
“คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่”
“ทำไม”
“ก็พูดแบบนั้นทำไม”
“จะให้พูดความจริงหรือไง”
“ก็...” เรย์เดนปรายตามาทางเธอ
“เรื่องข้อตกลงของฉันกับพ่อเธอ ในเมื่อเธอทำตามข้อตกลงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้ว่าอะไรเป็นอะไร”
“งั้นก็ไม่ควรให้คนรู้ตั้งแต่แรก”
“ก็ช่วยไม่ได้ พ่อเธอทำเรื่องใหญ่ขนาดนั้น มันก็ต้องมีคนรู้เป็นธรรมดา”
“งั้นการแต่งงานของเรามันจะได้อะไรขึ้นมา”
“ก็ได้โอกาสให้พ่อเธอพิสูจน์ตัวเองไง ลืมไปแล้วเหรอ” พิชชาเถียงไม่ออก เธอจึงถอนหายใจก่อนจะหันหน้าหนี แต่แล้วเธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“หนูมีเรื่องจะถามค่ะ”
“อะไร”
“วันนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่ทะเบียนมาเลย แล้วเราจะไปจดทะเบียนกันเมื่อไหร่คะ”
“ไม่จด”
“อะไรนะคะ”
“ฉันบอกว่าไม่จดทะเบียน”
“แต่เราแต่งงานกันแล้วนะคะ”
“แค่จัดพิธีให้คนอื่นเห็น ไม่จำเป็นต้องมีทะเบียน”
“อ้าว”
“ฉันจะต้องจดกับคนที่สงสัยว่าพ่อโกงเงินฉันหรือไง”
“แล้วการจัดงานแบบนี้มันก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร”
“มีสิ ถ้าพ่อเธอผิดคำพูด ฉันก็จะทำอะไรกับเธอก็ได้ในฐานะเมียของฉัน แบบที่สังคมรับรู้ไง” พิชชาพูดไม่ออก เธอไม่ได้คิดถึงขนาดนี้เลย
“งั้นก็ดี อย่างน้อยในทางกฎหมาย เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน” เธอเอ่ยขึ้น
“ไม่จำเป็นหรอก แค่สังคมรับรู้ว่าเราแต่งงานกันแล้วก็พอ ส่วนจะทำยังไงต่อฉันจัดการของฉันเอง” พิชชาไม่ได้โต้เถียงอะไรกับเขาอีก ตอนนี้เธอทำได้แค่ไหลตามน้ำไปก่อนเท่านั้น จนกว่าจะได้เจอกับพ่อตามที่เขารับปากเอาไว้
หลังจบพิธีเรย์เดนพาพิชชาขึ้นไปที่ชั้นสอง เขาพาเธอไปยังห้องนอนที่มีข้าวของและเสื้อผ้าเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว
“ห้องนี้ของเธอ ห้องฉันอยู่อีกฝั่ง”
“แยกห้องด้วยเหรอคะ”
“เธอคิดว่าจะนอนห้องเดียวกับฉันหรือไง”
“ก็...”
“อ่านนี่”
เรย์เดนวางเอกสารอีกฉบับบนโต๊ะ พิชชาหยิบขึ้นอ่าน มีข้อกำหนดให้แยกห้อง ห้ามถามเรื่องงาน ห้ามเข้าห้องทำงานของเขา และเมื่อครบกำหนดเวลาแล้ว (1 ปี) ทั้งคู่จะต้องยุติความสัมพันธ์ทันที
“ตกลงว่าพ่อมีเวลาพิสูจน์ตัวเอง 1 ปีเหรอคะ”
“ฉันให้แค่นั้น หรือถ้าเร็วกว่านั้นก็ยกเลิกก่อนได้”
“แล้วถ้ามีหลักฐานว่าพ่อไม่ผิด คุณก็ต้องชดใช้ด้วยหรือเปล่า”
“เธอไม่ต้องกลัวหรอก ฉันจะชดใช้ให้ แล้วก็อย่าคิดว่าตัวเองเป็นเมียของฉันจริงๆ”
“สบายใจได้ค่ะ ต่อให้ไม่มีสัญญา หนูก็ไม่คิดว่าคุณแต่งงานเพราะต้องการหนูอยู่แล้ว”
