บทที่ 4 ความจริงคืออะไรกันแน่

“เอาของที่จำเป็นไปด้วย”

เรย์เดนบอกขณะเปิดประตูห้องนอน พิชชาหยิบกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่ข้างเตียง ก่อนเดินตามเขาออกไป ทางเดินชั้นสองมีชายชุดดำยืนเฝ้าอยู่หลายคน พอเห็นเรย์เดน ทุกคนก็ขยับหลีกทางให้ทันที

“มีอะไรคืบหน้าไหม” เขาถาม

“ยังไม่พบตัวคนยิงครับนาย”

“แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ”

“กำลังให้ช่างตรวจสอบครับ”

“อย่าเพิ่งให้ใครแตะเครื่องบันทึก ฉันจะตรวจเอง”

“ครับนาย”

พิชชาเดินตามเขาไปจนถึงห้องนอนอีกฝั่ง เรย์เดนเปิดประตูให้เธอเข้าไปก่อน ภายในห้องกว้างกว่าห้องที่จัดไว้ให้เธอมาก มีเตียงขนาดใหญ่ โซฟา และประตูอีกบานที่น่าจะเชื่อมกับห้องแต่งตัว

“เธอนอนบนเตียง ฉันจะอยู่ตรงโซฟา”

“แล้วแผลคุณล่ะคะ”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

เรย์เดนเดินไปเปิดตู้ หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา ก่อนนั่งลงบนโซฟาแล้วเริ่มปลดกระดุมแขนเสื้อ

พิชชาวางกระเป๋าลงข้างเตียง เธอยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปหา

“หนูช่วยไหมคะ”

“ไม่ต้อง”

“คุณทำคนเดียวไม่ถนัดหรอกค่ะ”

“ฉันทำได้”

เขาพยายามดึงแขนเสื้อขึ้น แต่ผ้าที่เปื้อนเลือดติดอยู่กับแผล พิชชาเห็นเขาหยุดมือจึงเดินไปหยิบกรรไกรจากกล่องยา

“ตัดออกเลยดีกว่าค่ะ”

“เสื้อตัวนี้ราคาเท่าไหร่รู้ไหม”

“ไม่รู้ค่ะ แต่คงถูกกว่าค่ารักษาแผลติดเชื้อ”

เรย์เดนมองหน้าเธอ

“เธอนี่พูดมากจริงๆ”

“ถ้าคุณยอมให้ช่วยตั้งแต่แรก หนูก็ไม่ต้องพูดเยอะหรอกค่ะ”

พิชชานั่งลงข้างเขา ก่อนยื่นมือไปรอ

“ขอแขนหน่อยค่ะ”

“ฉันบอกว่าไม่ต้อง”

“คุณไม่ไว้ใจคนของตัวเองใช่ไหมคะ ถึงไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำแผล”

เรย์เดนเงียบไป

“ถ้าไม่ไว้ใจพวกเขา อย่างน้อยก็น่าจะไว้ใจหนูได้นะคะ ยังไงหนูก็ไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมยื่นแขนมาให้

พิชชาค่อยๆ ตัดผ้าบริเวณที่ติดกับแผลออก เศษกระจกบาดเป็นทางยาวตรงต้นแขน เลือดเริ่มหยุดไหลแล้ว แต่รอยแผลยังดูน่ากลัว

“เจ็บมากไหมคะ”

“ไม่เท่าไหร่”

พิชชาใช้ผ้าก๊อซชุบน้ำเกลือค่อยๆ เช็ดรอบแผล มือข้างที่บาดเจ็บของเธอยังเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็พอช่วยได้

“ทำไมคุณต้องพาหนูมาอยู่ในบ้านเดียวกับคุณด้วยคะ”

เรย์เดนหันมามอง

“กันเธอหนีไง”

“พูดอย่างกับหนูต้องอยู่กับคุณตลอดเวลา”

“ก็ไม่เชิง”

“ไม่เชิงคือ?”

“ฉันต้องให้คนคอยตามดูเธอตลอดเวลา”

“หนูไม่ใช่นักโทษนะ!” หญิงสาวโวยขึ้น แต่พอคิดดูแล้ว มันก็ไม่เชิงอย่างที่เขาว่าจริงๆ

“เพราะที่นี่ปลอดภัยกว่าข้างนอก” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป

พิชชาหยุดมือ ก่อนเงยหน้ามองเขา

“ปลอดภัยเหรอคะ”

“ใช่”

“เมื่อกี้เพิ่งมีคนยิงปืนเข้ามาในห้องหนูนะคะ”

“แต่ถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านฉัน เธออาจจะไม่ได้มานั่งเถียงฉันอยู่แบบนี้ก็ได้”

“คนพวกนั้นจะมายิงหนูทำไม” เธอเพิ่งจะคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ในเมื่อเขาให้เธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะหลักประกันของพ่อเธอ นั่นมันก็ไม่มีเหตุผลเลยที่จะมีคนมาตามฆ่าเธอ

“เรื่องมันซับซ้อน”

“หนูมีเวลาฟังทั้งคืน คุณเล่ามาได้เลย”

“แต่ฉันไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น”

“แล้วพ่อหนูล่ะ ตอนนี้พ่อหนูอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่หนูถึงจะได้เจอกับพ่อ แล้วการที่มีคนมาตามฆ่าหนูแบบนี้ คนพวกนี้มันจะทำอะไรพ่อหนูด้วยหรือเปล่า” พิชชารัวคำถามทุกคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวออกมาอย่างไม่คิด

“พ่อของเธอปลอดภัยดี ฉันไม่รู้ว่าเงินสามร้อยล้านนั่น พ่อของเธอร่วมมือกับใคร หรือไปเกี่ยวข้องอะไรกับใครอีกหรือเปล่า คนพวกนี้มันถึงได้ต้องการจะปิดปากเธอกับพ่อของเธอ”

“แล้วหนูจะมั่นใจได้ยังไง ว่าพ่อของหนูปลอดภัย ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหนหนูก็ไม่รู้” เรย์เดนมองหน้าหญิงสาวก่อนจะถอนหายใจอย่างเหลืออด

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์โทรออก หมายเลขที่หน้าจอไม่ปรากฎชื่อเจ้าของหมายเลข ไม่นานปลายสายก็กดตอบรับ

“ครับคุณเรย์เดน” เสียงจากปลายสายทำให้พิชชาตาโตขึ้นทันที

“ฉันให้เวลาเธอหนึ่งนาที” เขาพูดก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้พิชชา

“พ่อ พ่ออยู่ที่ไหน พ่อสบายดีหรือเปล่า ทำไมพ่อไม่ติดต่อหาหนูเลย หนูเป็นห่วงพ่อมากเลยรู้ไหม” พิชชาพูดทุกความรู้สึก และความสงสัยออกมาจนพงศ์พลตอบไม่ทัน แต่เมื่อเธอมองหน้าเรย์เดน เธอก็ต้องรีบหยุดพูด เพื่อจะรอฟังพ่อบ้าง เพราะเขาให้เวลาเธอเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น

“พ่อปลอดภัยดี ตอนนี้พ่อยังพูดอะไรไม่ได้ หนูอยู่กับคุณเรย์เดนไปก่อนนะ แล้วหนูจะปลอดภัย”

“แล้วเราจะได้เจอกันเมื่อไหร่ หนูคิดถึงพ่อแล้วนะ แล้วทำไมพ่อต้องให้หนูแต่งงานกับเขา พ่อเป็นคนบอกให้หนูแต่งจริงๆ ใช่ไหม พ่อ....เอ้าเฮ้ย!!!” โทรศัพท์ถูกแย่งไป ก่อนที่เรย์เดนจะกดตัดสาย

“ฉันยังคุยกับพ่อไม่รู้เรื่องเลยนะ”

“ได้คุยกันก็น่าจะพอแล้ว”

“พ่อให้ฉันแต่งงานกับคุณจริงๆ หรือเปล่า ทำไมคุณต้องรีบแย่งโทรศัพท์ไปด้วย”

“หมดเวลาแล้ว”

“ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีหรอก” พิชชายืนขึ้น เธอเริ่มไม่มั่นใจแล้ว ว่าสัญญาแต่งงานเป็นข้อเสนอของพ่อเธอจริงๆ หรือเปล่า

“ฉันแค่ต้องการให้เธอรับรู้ ว่าพ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ และฉันจะให้เธอเจอกับเขาแน่ เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว”

“ทุกอย่างนี่คืออะไร แล้วพร้อมอะไร”

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”

“จำเป็นสิ อยู่ๆ คุณก็เอาพ่อหนูไปไหนไม่รู้ อยู่ๆ ก็มาบอกให้หนูแต่งงานกับคุณ โดยที่หนูไม่รู้อะไรเลย”

“อะไรที่เธอควรต้องรู้ เธอรู้หมดแล้ว”

“ยังไม่หมด โทรหาพ่อหนูเดี๋ยวนี้ หนูต้องการคำตอบ ว่าพ่อเป็นคนบอกให้หนูแต่งงานกับคุณจริงหรือเปล่า”

“จริงหรือไม่จริงแล้วยังไง ตอนนี้ทุกคนรับรู้กันหมดแล้วว่าเราแต่งงานกัน เลิกโวยวายแล้วพักผ่อนซะ!” เขาพูดก่อนจะลุกยืนขึ้น

“เดี๋ยวสิ หนูยังทำแผลไม่เสร็จเลย”

“ไม่ต้องแล้ว ฉันทำเองได้” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้พิชชายืนอยู่คนเดียวกลางห้องนอนที่กว้างขวางของเขา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป