บทที่ 5 คุณผู้หญิงจะไปทำงาน
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนเจ็ดโมง พิชชาควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงแล้วกดปิด เธอนอนมองเพดานอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องที่จัดไว้ให้เมื่อคืน
หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง มองไปทางโซฟาที่อยู่ปลายเตียง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ผ้าห่มถูกพับวางไว้บนพนักโซฟาอย่างเรียบร้อย
เมื่อคืนหลังจากเรย์เดนเดินออกไป เธอก็นั่งรออยู่พักใหญ่เพราะยังทำแผลให้เขาไม่เสร็จ แต่รอเท่าไหร่เขาก็ไม่กลับมา สุดท้ายเธอจึงไปอาบน้ำแล้วขึ้นเตียงนอน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากลับเข้าห้องมาตอนไหน
พิชชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไม่มีสายจากพ่อ ไม่มีข้อความใหม่ด้วย เธอลองโทรไปอีกครั้ง เสียงตอบรับอัตโนมัติดังขึ้นเหมือนทุกครั้ง
เธอเปิดดูประวัติการโทร เบอร์ของพ่อเรียงกันยาวตั้งแต่วันที่เขาหายไป ส่วนหมายเลขที่เรย์เดนโทรให้เมื่อคืน เธอไม่ได้เห็นด้วยซ้ำว่าเป็นเบอร์อะไร
“เมื่อคืนยังคุยกันได้อยู่เลย” เธอบ่นเบาๆ ก่อนวางโทรศัพท์ลง
พิชชาลุกไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเป็นชุดทำงานที่หยิบติดกระเป๋ามาจากห้องเดิม เสื้อเชิ้ตกับกระโปรงตัวนี้อาจจะยับไปหน่อย แต่เธอไม่มีเวลามานั่งรีดผ้าแล้ว
เมื่อเปิดประตูออกมา ชายชุดดำที่ยืนอยู่ตรงทางเดินก็หันมาทันที
“คุณผู้หญิงจะไปไหนครับ”
“ลงไปข้างล่างค่ะ”
“ครับ เชิญครับ”
ชั้นล่างมีเสียงจานชามดังมาจากห้องอาหาร หญิงวัยกลางคนกำลังยกถาดขนมปังมาวางบนโต๊ะ พอเห็นเธอก็รีบยิ้มให้
“คุณผู้หญิงตื่นแล้วเหรอคะ จะรับอาหารเช้าเลยไหม”
“ยังดีกว่าค่ะ หนูต้องรีบไปทำงาน”
“ไปทำงานเหรอคะ”
“ค่ะ หนูยังไม่ได้ลางานไว้”
“ป้าชื่อป้านวลนะคะ ถ้าอยากทานอะไรบอกได้เลย”
“ขอบคุณค่ะ งั้นหนูฝากบอกคุณเรย์เดนด้วยนะคะว่าหนูไปทำงานแล้ว”
พิชชาขอบคุณแล้วเดินออกมา เธอเห็นรถสีดำจอดอยู่สองคัน ชายชุดดำคนหนึ่งยืนใกล้บันไดหน้าบ้าน พอเธอเดินลงไป เขาก็รีบเข้ามาหา
“ถ้าจะเรียกรถ ต้องออกไปรอที่หน้ารั้วใช่ไหมคะ” เธอถามก่อน
ชายคนนั้นไม่ตอบคำถาม กลับเดินมาหยุดตรงหน้าเธอเสียก่อน
“คุณผู้หญิงครับ จะออกไปไหนครับ”
“ไปบริษัทค่ะ”
“ขอโทษครับ นายสั่งว่าไม่ให้คุณผู้หญิงออกจากบ้าน”
พิชชาหยุดเดิน
“ใครสั่งนะคะ”
“คุณเรย์เดนครับ”
“ฉันต้องไปทำงานนะคะ ฉันไม่ได้ลางานไว้”
“วันนี้คุณผู้หญิงพักก่อนเถอะครับ”
“ถ้าฉันไม่ไป หัวหน้าก็ต้องถามอยู่ดี แล้วฉันจะบอกว่าอะไรล่ะคะ ว่าสามีไม่อนุญาตให้ออกจากบ้านเหรอ”
“ผมเข้าใจครับ แต่ยังออกไปไม่ได้จริงๆ” ชายหนุ่มทำหน้าลำบากใจ
“มีเหตุผลกันหน่อยสิ ไม่ทำงานฉันจะเอาเงินที่ไหนใช้”
“ผมทำตามคำสั่งครับ”
“งั้นช่วยโทรถามเขาให้หน่อยได้ไหมคะ”
“คุณผู้หญิงครับ ผมขอร้อง อย่าเพิ่งออกไปเลยครับ”
พิชชามองผ่านไหล่เขาไปยังประตูรั้ว ขณะกำลังคิดว่าจะพูดอย่างไรต่อ เสียงคุ้นหูก็ดังมาจากด้านหลัง
“มีอะไรกัน”
ชายชุดดำรีบหันไปก้มศีรษะ
“นายครับ คุณผู้หญิงจะไปทำงาน ผมแจ้งเรื่องคำสั่งแล้วครับ แต่คุณผู้หญิงยังยืนยันว่าจะออกไป”
เรย์เดนเดินลงบันไดมาในชุดทำงาน แขนเสื้อข้างที่บาดเจ็บถูกพับขึ้นเล็กน้อย พิชชามองผ้าพันแผลที่ต้นแขนเขา แล้วทำให้นึกถึงกล่องปฐมพยาบาลที่ยังเปิดค้างอยู่เมื่อคืน
“ไปเตรียมรถ” เรย์เดนสั่ง
“ครับนาย”
พอลูกน้องเดินออกไป พิชชาก็ถามทันที
“คุณสั่งไม่ให้หนูออกจากบ้านจริงๆ เหรอคะ”
“ใช่”
“ทำไมไม่บอกหนูก่อน”
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เธอลืมแล้วหรือไง”
“ไม่ได้ลืมค่ะ แต่หนูต้องไปทำงาน”
“เพ้อเจ้อเรื่องอะไรของเธอ”
“หนูแต่งงานกับคุณ....แค่ในนาม หนูยังต้องกินต้องใช้นะคะ”
“ฉันมีเงินเดือนให้เธอ ตลอดระยะเวลาที่เธอยังอยู่ในสัญญา”
“คะ?”
“ฉันจะไม่พูดซ้ำ”
“คือหนูต้องรู้รายละเอียดหน่อยมั้ยว่าเท่าไหร่”
“มากกว่าเงินเดือนของเธอ”
“แล้วหนูต้องทำอะไร”
“อยู่เฉยๆ”
“ห๊ะ!!!” เรย์เดนถอนหายใจแล้วมองนาฬิกาข้อมือ
“ฉันต้องไปแล้ว อยู่ที่นี่แล้วเธอจะปลอดภัย” พิชชาชี้ไปทางตัวบ้าน
“เมื่อคืนหนูเกือบตายในห้องนอนบ้านคุณนะคะ แล้วคุณยังจะบอกว่าบ้านนี้ปลอดภัยกว่าข้างนอกอีกเหรอ”
“ฉันเพิ่มคนเฝ้าทุกจุดแล้ว”
“เมื่อคืนก็มีคนเฝ้าไม่ใช่เหรอคะ” เรย์เดนถอนหายใจแล้วหันมองคนพูด
“แล้วกล้องวงจรปิดที่เสียล่ะคะ ซ่อมได้หรือยัง”
“คนของฉันกำลังตรวจอยู่”
“เห็นไหมคะ คุณก็ยังไม่รู้เลยว่าใครยิงเข้ามา แล้วจะให้หนูมั่นใจได้ยังไง”
“เพราะฉันไม่รู้ ฉันถึงไม่ให้เธอออกไปเสี่ยงข้างนอก”
“แต่หนูไม่ได้จะไปเที่ยว หนูจะไปบริษัทของคุณ”
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้”
“หนูไม่ใช่นักโทษของคุณนะคะ”
“ฉันก็ไม่ได้ขังเธอไว้ในคุก”
“แต่มีคนยืนขวางประตูไม่ให้หนูออกไปไหน มันก็ไม่น่าต่างกันเท่าไหร่หรอกค่ะ” เรย์เดนหันไปมองลูกน้องที่ยืนอยู่ไกลๆ ก่อนหันกลับมา
“หนูอยากรู้เรื่องพ่อ เมื่อคืนคุณก็ไม่ยอมให้หนูคุยจนจบ พอถามอะไรคุณก็ไม่ตอบ แล้วตอนนี้ยังไม่ให้หนูไปทำงานอีก”
“เรื่องพ่อเธอ ฉันกำลังจัดการ”
“คุณพูดแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้ว”
“พิชชา”
“หนูอยากทำงานค่ะ ไม่ได้อยากอยู่เฉยๆ”
“อยู่บ้าน พักสักวันไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ค่ะ”
“เธอนี่มันดื้อจริงๆ”
“หนูไม่ได้ดื้อเลย คุณต่างหากที่เอาแต่สั่งๆๆ ไม่ยอมฟังหนู”
“ฉันให้คนเตรียมอาหารให้ เธอก็ไม่กิน”
“หนูไม่กินข้าวเช้าอยู่แล้ว”
“ต่อไปนี้ต้องกิน”
“คุณไม่มีสิทธิมาสั่ง”
“มี และเธอก็ต้องฟังคำสั่งของฉันด้วย”
“หนูไม่ฟัง ข้อตกลงไม่ได้บอกว่าหนูจะต้องยอมคุณทุกอย่าง และหนูจะไปทำงาน คุณก็ห้ามไม่ได้” เรย์เดนถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนหันไปมองหน้าคนพูด
“อยากออกไปมากใช่ไหม”
“ค่ะ”
“อยากทำงานด้วยใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ได้” พิชชาชะงัก
“ได้จริงเหรอคะ?” พิชชาถามอย่างไม่เชื่อ
“ถ้าอยากออกจากบ้านนัก งั้นก็ไปนั่งทำงานกับฉัน”
