บทที่ 6 ใครจะกล้านินทาคุณผู้หญิง
“ตกลงว่าให้หนูไปทำงานได้แล้วใช่ไหมคะ” พิชชาถามย้ำ ขณะที่เรย์เดนเดินผ่านเธอไปยังรถที่จอดรออยู่
“ขึ้นรถ”
“หนูถามว่า...”
“จะไปหรือไม่ไป ทำไมชอบถามซ้ำๆ อยู่ได้ ฉันไม่ชอบพูดหลายรอบ”
“หนูขอถามอีกอย่างได้ไหมคะ”
“อะไรอีก”
“ที่บอกให้ไปนั่งทำงานกับคุณ หมายความว่ายังไงคะ หนูมีโต๊ะทำงานของตัวเองอยู่แล้วนะ”
“วันนี้เธออยู่กับฉัน”
“แล้วงานบัญชีของหนูล่ะคะ”
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
“คุณจะจัดการอะไรอย่างน้อยก็ควรบอกหนูด้วยสิคะว่าจะจัดการยังไง”
“เลิกตั้งคำถาม แล้วขึ้นรถ” เขาสั่งอย่างเด็ดขาด ก่อนจะเดินนำไปที่รถ
บรรยากาศบนรถเงียบตลอดทาง พิชชาไม่กล้าถามอะไรอีกจนถึงบริษัท เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในบริษัท พิชชาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ รถไม่ได้จอดตรงอาคารสำนักงานที่เธอทำงานอยู่เป็นประจำ แต่กลับตรงไปยังตึกใหญ่ซึ่งเป็นที่ตั้งห้องทำงานของเรย์เดน
“หนูลงตรงนี้เลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวเดินไปอีกตึกเอง”
“ลงพร้อมฉัน”
“แต่แผนกหนูอยู่...”
“ฉันบอกว่ายังไงก็ตามนั้น”
รถจอดสนิท เรย์เดนเปิดประตูลงไปก่อน พิชชาจึงจำต้องตามลงมา
พนักงานที่ยืนอยู่บริเวณทางเข้าต่างขยับหลีกทางให้ บางคนยกมือไหว้เรย์เดน ก่อนจะหันมามองเธอ พิชชาจำได้ว่าหลายคนเคยเห็นเธอเดินเข้าตึกนี้ในวันที่พ่อถูกตำรวจพาตัวไป แต่วันนี้สายตาของพวกเขาดูต่างออกไป
“สวัสดีค่ะคุณเรย์เดน” พนักงานประชาสัมพันธ์กล่าว ก่อนหันมาทางพิชชา
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
พิชชาเกือบตอบกลับไปว่าตัวเองก็เป็นพนักงานเหมือนกัน แต่เรย์เดนเดินผ่านไปแล้ว เธอจึงทำได้เพียงยิ้มให้แหยๆ และรีบตามเขาไป
ระหว่างเดินผ่านโถงกลาง พิชชาเห็นพนักงานสองสามคนยืนอยู่ใกล้เครื่องชงกาแฟ ผู้หญิงคนหนึ่งมองเธอตั้งแต่รองเท้าไปจนถึงใบหน้า ก่อนกระซิบบางอย่างกับคนข้างๆ อีกคนกลับทำหน้าเหมือนกำลังสงสารเธอ
คราวนี้ไม่มีเสียงพูดถึงเงินสามร้อยล้านให้ได้ยินเลย ทั้งที่ทุกคนกำลังมองเธอเหมือนมีเรื่องอยากพูดกันเต็มไปหมด
พอถึงทางแยก พิชชาก็เลี้ยวไปทางประตูที่เชื่อมกับทางเดินไปยังอาคารแผนกบัญชี แต่ยังไม่ทันเดินพ้นตัวเขา มือใหญ่ก็คว้าแขนเธอเอาไว้
“จะไปไหน”
“ไปทำงานสิคะ แผนกหนูอยู่ทางนี้”
“ฉันบอกให้มากับฉัน”
“หนูก็มากับคุณแล้วไงคะ ตอนนี้ถึงบริษัทแล้ว”
“พิชชา”
“ไม่ต้องเรียกชื่อเสียงแบบนั้นเลยค่ะ คนเขามองกันหมดแล้ว”
เรย์เดนยังไม่ปล่อยมือ เขาพาเธอเดินกลับไปทางลิฟต์ส่วนผู้บริหาร พิชชาจำต้องเดินตามเพราะไม่อยากยืนดึงแขนกับเขาต่อหน้าพนักงานที่แอบมองอยู่
“คุณเห็นไหมคะว่าคนอื่นมองหนูยังไง”
“แล้วมีใครกล้าพูดอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะ แต่มองแบบนั้นใครจะไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่”
“ในเมื่อไม่มีใครพูด เธอจะเดือดร้อนทำไม”
“ก็หนูเป็นคนถูกมองนี่คะ คุณไม่ได้เป็นหนูสักหน่อย”
“แล้วเธอรู้ไหมว่าทำไมพวกนั้นถึงไม่กล้าพูด”
“ทำไมล่ะคะ”
“เพราะอำนาจของฉันไง”
พิชชาหันไปมองเขาทันที คำที่เขาพูดไม่ผิด ก่อนหน้านี้คนพากันพูดเรื่องที่พ่อของเธอโกงเงินบริษัทจนเธอไม่กล้าสู้หน้าใคร ตอนนี้คนพวกนั้นก็ทำได้แค่มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น
“แต่คุณห้ามไม่ให้คนคิดไม่ดีเกี่ยวกับหนูไม่ได้หรอกค่ะ”
“ก็รู้นี่” พิชชาหันมองหน้าเขา
“ฉันห้ามให้พวกเขาพูดต่อหน้าเธอได้ก็พอ”
ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี เรย์เดนเดินนำออกไปโดยไม่รอให้เธอเถียงต่อ เลขาฯ ที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานลุกขึ้นทันที
“สวัสดีครับท่านประธาน คุณพิชชา”
“เอางานที่ต้องเซ็นเข้ามาให้ฉัน แล้วจัดการเรื่องลาออกของพิชชาตำแหน่งบัญชีด้วย”
“ครับท่านประธาน”
“เดี๋ยวค่ะ!” พิชชารีบหันไปหาเลขาฯ
“หนูไม่ได้จะลาออก”
ชายหนุ่มมองเรย์เดนเพื่อรอคำตอบ
“ไปจัดการตามที่ฉันสั่ง”
“ครับ” เขารับคำก่อนจะเดินออกไป
“จะให้หนูนั่งตรงนี้ทั้งวันจริงๆ เหรอคะ”
“ก็อยากมาบริษัทไม่ใช่หรือไง”
“หนูไม่ได้จะมาเพื่อนั่งเฝ้าคุณ หนูจะมาทำงาน” เรย์เดนถอดเสื้อสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ก่อนนั่งลงเปิดแฟ้มบนโต๊ะ
“ฉันไม่ได้บังคับให้เธออยู่บ้านแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก”
“หนูอยากทำงานของหนูค่ะ ไม่ใช่ย้ายมานั่งอยู่ในห้องคุณ”
“เรื่องงานเดี๋ยวค่อยว่ากัน”
“คุณก็บอกแบบนี้ตลอด”
“ฟังนะพิชชา เธอยอมทำตามข้อตกลงของเรา ข่าวลือเรื่องพ่อเธอก็เงียบลงได้ อย่างน้อยก็ในบริษัทนี้”
“คุณให้หนูลาออก แล้วถ้าสัญญาของเรามันจบ คุณจะให้หนูเอาอะไรกิน”
“จบเรื่องแล้วยังคิดว่าจะกล้าทำงานที่นี่ต่ออีกเหรอ?” พิชชาชะงัก ก็จริงอย่างที่เขาว่า การที่เธอแต่งงานกับเขาแบบนี้ ไหนจะเรื่องข่าวลือของพ่อเธออีก การจะทำงานที่นี่ต่อไปคงจะไม่ง่าย ยิ่งเธอดูจะสนใจคำนินทาของเพื่อนร่วมงานมากด้วย
“ทำไม? ตอบไม่ได้หรือไง”
“หนูเข้าใจแล้วค่ะ ถ้างั้นคุณมีอะไรจะให้หนูทำไหมคะ” เรย์เดนกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะหยิบเอกสารแฟ้มหนึ่งจากบนโต๊ะยื่นให้เธอ
“ช่วยดูแฟ้มการเงินพวกนี้ให้หน่อยก็แล้วกัน น่าจะทำได้อยู่ใช่ไหม” พิชชารับแฟ้มเอกสารมาเปิดดู เธอไม่เคยทำเอกสารพวกนี้ แต่ก็เคยเห็นผ่านตามาบ้าง
“ได้ค่ะ” เธอถือแฟ้มไปนั่งที่ชุดโซฟารับแขก แล้วเริ่มตรวจดูเอกสารทีละหน้าอย่างตั้งใจ เรย์เดินแอบมองหญิงสาวอยู่พักหนึ่ง จนเธอเริ่มรู้สึกว่าถูกจ้องแล้วเงยหน้าขึ้นมา เขาจึงรีบก้มหน้าดูเอกสาร ทำเหมือนไม่ได้สนใจอะไร
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเงียบสงบ ไม่มีบทสนานาอะไร มีเพียงแค่เสียงพลิกหน้ากระดาษ กับเสียงเซ็นเอกสารของเรย์เดนเท่านั้น
