บทที่ 8 รู้แล้วก็ทำหน้าที่ให้ดี

หลังกลับจากบ้านที่เรย์เดนพาไปพบพ่อ พิชชาก็ขึ้นมาบนห้องนอนทันที เธอวางกระเป๋าไว้ข้างเตียง แล้วนั่งลงโดยยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนอยู่กับพ่อ เธอมีคำถามอีกตั้งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ถาม แต่พงศ์พลก็ยืนยันเพียงว่าเขาไม่ได้เอาเงินบริษัทไป และให้เธออยู่กับเรย์เดนต่อไป

พิชชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่ายที่เคยถ่ายกับพ่อ ก่อนวางมันลงอีกครั้ง

ถ้าพ่อไม่ได้ทำผิด แล้วทำไมถึงต้องหลบอยู่ในบ้านหลังนั้นด้วย ไหนจะเรื่องที่มีคนยิงเข้ามาในห้องเธออีก พ่อบอกว่าคนพวกนั้นอาจใช้เธอบีบให้เขายอมรับผิด แต่เรย์เดนกลับพาเธอออกไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หญิงสาวลุกเดินไปที่ประตู ก่อนจะหยุดแล้วเดินกลับมานั่งบนเตียงใหม่ เธอไม่อยากไปทะเลาะกับเขาอีก แต่ถ้าจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปโดยไม่รู้อะไรเลยก็คงไม่ได้เหมือนกัน

เมื่อคิดได้อย่างนั้น พิชชาจึงเปิดประตูออกจากห้อง แล้วเดินไปยังห้องทำงานของเรย์เดน ไฟในห้องยังเปิดอยู่ เธอเคาะก่อนจะเปิดเข้าไป

“ขอคุยด้วยได้ไหมคะ”

เรย์เดนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มีแฟ้มหลายเล่มกองอยู่ข้างตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนจะวางปากกาในมือลง

“มีอะไร”

“หนูมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”

“ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ”

“หนูยังไม่ได้พูดเลยนะคะว่าจะคุยเรื่องอะไร”

“พรุ่งนี้ค่อยคุย”

“หนูอยากคุยตอนนี้ค่ะ” เรย์เดนถอดแว่นตาวางลง แล้วเงยหน้ามองเธออีกครั้ง

“มีอะไรก็ว่ามา”

“คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่คะ”

“เรื่องอะไร”

“ก็เรื่องพ่อหนู เรื่องที่มีคนยิงเข้ามาในบ้าน แล้วก็เรื่องที่คุณพาหนูไปเจอพ่อวันนี้ คุณกำลังทำอะไรกันแน่” เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงอ่านเอกสารต่อ

“ไปนอนได้แล้ว ไม่ต้องกลัวอะไร คนของฉันเฝ้าอยู่ทั้งบ้าน”

“คุณเรย์เดน อย่าเบี่ยงประเด็น”

“แล้วจะให้ตอบว่ายังไง”

“หนูต้องการรู้ความจริง” เรย์เดนยังไม่ตอบ พิชชาจึงเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอีกหน่อย

“หนูไปคุยกับพ่อมาแล้ว พ่อบอกว่ามีคนตั้งใจใส่ร้ายพ่อ แล้วคนพวกนั้นก็อาจจะทำร้ายหนูด้วย”

“ก็รู้หมดแล้ว ยังจะมาถามฉันทำไม”

“ไม่หมด นั่นคือส่วนที่รู้จากพ่อ ส่วนที่ควรรู้จากคุณ หนูยังไม่รู้เลย” เรย์เดนจ้องหน้าคนพูด และกำลังชั่งใจ ว่าควรพูดดีหรือไม่

“ถ้าคุณอยากใช้หนูเป็นเหยื่อล่อ ก็เท่ากับว่าเราร่วมมือกันแล้วไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยคุณก็ควรบอกอะไรหนูบ้าง” คราวนี้เรย์เดนก้มมองเอกสาร เขาถอนหายใจ ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“เธออยากรู้อะไร”

“อยากรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไรค่ะ แล้วเรื่องที่พ่อหนูโกงเงินบริษัทมันก็ไม่จริงด้วยใช่ไหม”

“เรื่องพ่อเธอยังพิสูจน์อะไรไม่ได้”

“แต่คุณก็น่าจะรู้ว่าพ่อหนูไม่ได้ทำ”

“ฉันบอกว่ายังพิสูจน์ไม่ได้ ไม่ได้บอกว่าพ่อเธอทำหรือไม่ทำ”

“แล้วเรื่องที่หนูเป็นเหยื่อล่อล่ะ”

“ใช่” พิชชาเงียบไปทันที เธอคิดว่าเขาคงปฏิเสธ หรือไม่ก็ไล่ให้เธอกลับห้องเหมือนทุกครั้ง

“คุณไม่คิดบ้างเหรอว่ามันอันตราย”

“คิด”

“คิดแล้วยังจะทำโดยไม่คุยกับหนูเลยเนี่ยนะ”

“ฉันจัดการได้ ถ้าเธอไม่เอาแต่พยศและจะทำอะไรตามใจตัวเอง”

“แล้วคุณไม่คิดจะถามหนูเลยเหรอว่าหนูยอมหรือเปล่า”

“นี่คือทางที่ดีที่สุดของเธอแล้ว”

“ตัดสินให้เลยเหรอ”

“ใช่”

“แต่...”

“ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าคนทำเป็นใคร เรื่องอาพงศ์ ฉันยอมรับว่าฉันเองก็ไม่ได้เชื่อ” เรย์เดนรู้จักกับพงศ์พลมานาน เขาค่อนข้างเชื่อใจว่าคนอย่างพงศ์พลจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่นอน

“ไม่เชื่อ แต่เอาพ่อหนูไปขังไว้แบบนั้นเหรอ”

“เธอเรียกว่าขังเหรอ”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร จะเจอกับลูกตัวเองก็ยังไม่ได้”

“แน่ใจใช่ไหมที่พูดออกมา” พิชชาเม้มปาก

“ก็ ถึงได้ก็ถูกจำกัดอยู่ดี” เรย์เดนถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ตอนนี้มีคนตั้งใจจะใส่ร้ายอาพงศ์ เงินนั่นหายไปจริงๆ จากการถูกยักยอก แต่คนทำมันวางแผนไว้หมดแล้ว หลักฐานทุกอย่างถ้าจะเอาผิดทางกฎหมาย มันชี้ไปหาอาพงศ์ทั้งหมด” พิชชายืนฟังนิ่ง และคิดตามทุกคำ

“ฉันจำเป็นต้องจัดฉาก ว่าอาพงศ์ถูกจับไปแล้ว แล้วระหว่างนี้ก็ต้องเร่งหาหลักฐานว่าใครทำ”

“แล้วการแต่งงานของเรา เกี่ยวอะไรด้วย”

“เธอลองคิดตามนะ อาพงศ์โกงเงินบริษัทไปสามร้อยล้าน ฉันแจ้งตำรวจมาจับอาพงศ์ แต่ฉันไม่ทำอะไรกับเธอเลย แถมยังแต่งงานกับเธออีก ทั้งที่เธอเป็นลูกสาวของเขา ถ้ามองในมุมคนนอกจะคิดว่ายังไง” พิชชาเงียบไปแล้วคิดตาม

“ก็คงมองว่าคุณโง่มาก ไม่ก็คงจะรักหนูแบบหัวปักหัวปำ จนไม่สนใจอะไรเลย” เรย์เดนพยักหน้ารับ

“แล้ว...” พิชชากำลังจะถาม แต่เสี้ยววินาทีนั้น เธอก็คิดอะไรขึ้นมาได้

“ถ้าคนทำยังไม่มั่นใจเรื่องพ่อ กลัวว่าคุณจะแค่จัดฉาก การกำจัดหนู ก็จะให้ผลสองทาง ทางแรกคือจัดการคนที่คุณรักได้ ทางที่สองก็เช็คได้ว่าพ่อถูกจับไปจริงๆ เพราะถ้าหนูเป็นอะไรไป พ่อคงจะซ่อนตัวต่อไปไม่ได้”

“ก็ถือว่าฉลาด” เรย์เดนเอ่ยขึ้น

“แต่แบบนี้หนูก็เสี่ยงมากเลยน่ะสิ”

“ใช่”

“อะไรเนี่ย”

“ฉันรับปากกับอาพงศ์เอาไว้แล้ว ว่าจะไม่ให้เธอได้รับอันตราย ขอแค่เธอเดินตามแผนของฉันก็พอ”

“หนูควรต้องทำยังไง”

“ก็ไม่ต้องทำยังไง อยู่ในบ้านหลังนี้ อย่าคิดจะออกไปไหนตามใจ เวลาไปข้างนอกก็วางตัวให้เหมือนเราเป็นสามีภรรยาที่รักกันจริงๆ”

“แล้วถ้าไม่ได้ไปข้างนอก”

“เธอก็ใช้ชีวิตของเธอ ในพื้นที่ของเธอ อยากได้อะไรก็บอกฉัน แค่นั้น”

“แค่นั้น”

“ใช่”

“แล้วเราจะต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”

“จนกว่าจะหาตัวคนทำได้” พิชชานิ่งไป เพราะคำตอบของเขามันกว้างเสียเหลือเกิน

“ไปนอนได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อ”

“ค่ะ” พิชชายอมเดินออกมา เมื่อได้คำตอบที่คาใจแล้ว

บทก่อนหน้า
บทถัดไป