บทที่ 9 รอโอกาสนี้มานานแล้ว
งานเลี้ยงวันเกิดของขนิตา พี่สาวของแม่เรย์เดนจัดขึ้นที่บ้านหลังใหญ่ของเธอ ญาติหลายครอบครัวมารวมตัวกันตั้งแต่ช่วงเย็น เรย์เดนได้รับเชิญมาร่วมงาน และพาพิชชามาด้วยในฐานะภรรยา
ทันทีที่ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องรับแขก คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ก็หันมามอง พิชชาจำผู้หญิงวัยกลางคนที่เดินเข้ามาต้อนรับได้ เธอคือคนที่เคยพูดเรื่องเงินสามร้อยล้านนงานแต่ง
“มาแล้วเหรอเรย์เดน ป้านึกว่าจะติดงานจนไม่มาเสียอีก”
“วันเกิดป้าทั้งที ผมก็ต้องมาสิครับ”
“ปากหวานเป็นด้วยนะเรา” ผู้เป็นป้าหันมาหาพิชชา
“แล้วนี่สบายดีไหมจ๊ะ”
“สบายดีค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ”
“ขอบใจจ้ะ ไปนั่งกันก่อน เดี๋ยวอาหารก็พร้อมแล้ว”
พิชชาเดินตามเรย์เดนไปที่โต๊ะอาหาร โต๊ะยาวถูกจัดไว้สำหรับแขกสิบกว่าคน เธอไม่รู้จักใครนอกจากเจ้าของงานกับญาติอีกสองคนที่เคยเห็นในวันแต่งงาน จึงยกมือไหว้ทุกคนที่หันมาทัก
“นั่งข้างฉัน” เรย์เดนบอกเมื่อเห็นเธอชะงักอยู่หลังเก้าอี้
“ค่ะ”
พอทุกคนนั่งครบ อาหารก็ทยอยยกมาเสิร์ฟ ช่วงแรกมีแต่เรื่องของขวัญวันเกิด เรื่องลูกหลาน และธุรกิจในครอบครัว พิชชาไม่ได้พูดอะไรมาก ใครถามก็ตอบตามมารยาท ส่วนเรย์เดนคุยกับญาติผู้ชายที่นั่งอีกฝั่งเป็นระยะ
จนกระทั่งผู้เป็นป้าวางช้อนลงแล้วหันมาถามเธอ
“เรื่องคดีของพงศ์พลไปถึงไหนแล้วล่ะ ไม่ได้ยินข่าวอีกเลย แล้วนี่ลูกสาวของเขาใช่ไหม ไม่โกรธเลยเหรอที่เรย์เดนแจ้งความจับพ่อแบบนั้น” พิชชาหยุดตักอาหาร
“ตอนนี้ทุกอย่างยังอยู่ระหว่างตรวจสอบค่ะ หนูอยากให้เป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย”
“พูดใจเย็นดีนะ”
“พูดตามหลักความเป็นจริงค่ะ” ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามหัวเราะขึ้น
“พูดเหมือนมั่นใจเลยว่าพ่อไม่ได้ทำ”
“หนูเชื่อพ่อค่ะ แต่เรื่องคดี...”
“หลักฐานเขาก็มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถึงได้มีตำรวจมารับตัวไปวันนั้น” ญาติคนอื่นเริ่มพากันผสมโรง
“แต่เรย์เดนนี่ก็จริงๆ น่าจะรอคดีจบค่อยแต่ง”
“นั่นน่ะสิ เธอเองก็เหมือนกัน ทำไมรีบแต่งกันนัก ท้องหรือเปล่า” พิชชาเริ่มหันไปขอความช่วยเหลือจากเรย์เดน
“แล้วตอนนี้หนูยังทำงานที่บริษัทอยู่หรือเปล่า” ขนิตาถามต่อ
“ไม่ได้ทำแล้วค่ะ”
“ก็ดีแล้ว จะเป็นคุณนายทั้งที จะไปนั่งทำบัญชีเหมือนเดิมทำไม”
“ตอนนี้ผมให้พิชชาออกมาเป็นแม่บ้านดูแลผมแล้ว”
“อ้อ อย่างนั้นก็เข้าท่าดี”
หญิงตรงข้ามวางส้อมลง ก่อนพูดขึ้นอีก
“แต่หนูนี่ก็ลงทุนดีนะ พ่อกำลังมีคดีอยู่แท้ๆ ยังตัดพ่อแล้วเลือกผู้ชายได้อีก”
พิชชาเงยหน้าขึ้น
“หนูไม่ได้...”
“ก็อย่างว่านั่นแหละนะ โอกาสทองไม่ได้มีตลอด เรย์เดนตัวคนเดียว เงินทองมากมาย เป็นใครก็คงเลือกแบบนี้”
“ใช่ๆ เสียดาย พ่อดันมาทำงามหน้าให้ลูกอายคนซะได้” ทุกคนแย่งกันพูดโดยไม่สนใจเสียงของพิชชาเลยแม้แต่น้อย
“แล้วไม่คิดว่าพ่อจะเสียใจเหรอ ลูกสาวไปเป็นเมียเจ้าของบริษัท ที่แจ้งจับตัวเองแบบนี้”
“เรื่องของหนูกับพ่อ หนูคุยกับพ่อเองได้ค่ะ”
“พูดแบบนี้ก็ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ยุ่งสินะ”
“จริงๆ มันก็เป็นเรื่องส่วนตัว”
เสียงช้อนกระทบจานเบาลง ญาติผู้ชายที่นั่งปลายโต๊ะหันมามอง แต่ไม่มีใครพูดแทรก ผู้เป็นป้ารีบยิ้ม
“เอาน่าๆ กินข้าวกันดีกว่า อย่าเพิ่งจริงจังกันเลย”
พิชชาก้มหน้ากินต่อได้ไม่กี่คำ อีกคนก็ถามขึ้น
“ว่าแต่ป้าสงสัยมานานแล้ว เรย์เดนกับพิชชาไปคบกันตอนไหน ทำไมไม่เคยเห็นพามาแนะนำเลย” พิชชาหันไปหาเรย์เดน เขากำลังใช้มีดหั่นอาหารในจานอยู่
“ก็รู้จักกันมานานแล้วค่ะ” เธอตอบ
“รู้จักน่ะรู้ แต่ถามว่าคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
“เรื่องนั้น...”
“ก่อนพ่อหนูมีคดีหรือหลังจากนั้นกันแน่จ๊ะ”
พิชชาวางช้อน
“จริงๆ วันนี้เป้นวันดี ไม่น่าพูดเรื่องดคีความกันแบบนี้เลยนะคะ”
“อายเหรอ ก็แค่อยากรู้ว่ารักกันจริงหรือเปล่า เห็นงานแต่งจัดเร็วเสียจนญาติยังตั้งตัวไม่ทัน”
“หนู...”
“พอได้แล้ว” เรย์เดนเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน และทันทีทีเขาพูด ทุกเสียงบนโต๊ะก็เงียบทันที
“ตกลงว่าชวนผมมาวันเกิด หรือแค่อยากจะเรียกพิชชามารุมทึ้งเรื่องพ่อของเธอกันแน่”
“แหม ป้าก็แค่อยากรู้ ว่าภรรยาของเราน่ะไว้ใจได้แค่ไหน พ่อกับลูก ยังไงมันก็สายเลือดเดียวกัน” ขนิตาเอ่ยขึ้น
“อีกเรื่องที่ผมคงต้องขอย้ำให้ชัด กับทุกคนก็คือ การให้เกียรติพิชชาในฐานะภรรยาของผม เราแต่งงานกันแล้ว ไม่ว่ายังไงเธอก็คือภรรยาผม จะพูดอะไรก็ให้เกียรติกันบ้าง”
“มากไปแล้วมั้งเรย์เดน นังนี่มันก็แค่ลูกคนใช้พ่อแก ที่เอาเต้าไต่จนขึ้นมาชูคอเป็นคุณนาย” ญาติผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ถ้าฉันพูดถึงแม่ของแกแบบนั้นบ้าง ก็ได้เหมือนกันใช่ไหม? เพราะแม่แกก็เป็นคนใช้ ที่เอาเต้าไต่จนแย่งน้าเขตจากน้าสะใภ้ได้ แม่เล่าให้ฟังว่าน้าสะใภ้ตรอมใจตาย แม่แกถึงได้ขึ้นมาชูคอเป็นคุณนาย”
“คุณเรย์เดน...” พิชชากระซิบด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดแรงถึงขนาดนั้น
“ไอ้เรย์เดน!!!”
“ทำไม? รับไม่ได้เหรอ ทีนี้เข้าใจหรือยัง ว่าคนอื่นเขารู้สึกยังไง” เรย์เดนลุกยืนขึ้น ก่อนจะหันไปคว้ามือของพิชชาขึ้นมาจับ
“ผมว่าผมกับพิชชาคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วล่ะครับ อยู่ต่อคงจะทำให้งานของป้าเสียบรรยากาศเปล่าๆ วันนี้ตั้งใจมาแค่อวยพร แล้วพิชชาเขาตั้งใจเอาของขวัญมาให้”
“เอ่อ...ไม่เป็นไรจ่ะ ถ้ามีธุระต้องรีบไป ก็ไปเถอะ” เจ้าของงานเอ่ยพลางยิ้มเจื่อน
“ขอตัวนะคะ” เรย์เดนเดินจูงมือพิชชาออกมาทันที หญิงสาวเดินถามเขาออกมาอย่างทุลักทุเล
“พูดแรงไปหรือเปล่าคะ”
“อยากพูดแบบนี้มานานแล้ว มีโอกาสพอดี”
