บทที่ 1 EP. 00|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป

บทนำ

บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมระดับห้าดาวถูกตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา คริสตัลแชนเดอเลียร์ส่องแสงระยิบระยับ ตัดกับความหรูหราของโต๊ะอาหารที่ถูกจัดเรียงอย่างพิถีพิถัน แขกเหรื่อที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงานนี้ล้วนเป็นบุคคลระดับสูงในแวดวงธุรกิจ ทุกคนกำลังส่งเสียงพูดคุยกันอย่างออกรส แต่ภายใต้บรรยากาศอันโอ่อ่ากลับแฝงไปด้วยความอึดอัดและเย็นชา

ที่กลางเวที รินลดา สุทธินันท์ เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ยืนเคียงข้างเจ้าบ่าว พชร วงศ์วรภัทร ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบ ร่างสูงสง่าของเขามีอำนาจบางอย่างที่ทำให้ใครต่อใครยำเกรง แต่ในขณะที่หญิงสาวเผยยิ้มหวาน เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก เจ้าบ่าวของเธอกลับมีสีหน้าราบเรียบเย็นชา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาปราศจากความยินดีใด ๆ ทั้งสิ้น

'แต่งงานแล้วสินะ...'

รินลดาคิดในใจ เธอแอบเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกาย หวังว่าจะเห็นแววตาอบอุ่นบ้าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงแค่ความว่างเปล่า

ความเงียบระหว่างคนทั้งสองยิ่งเน้นย้ำให้เธอตระหนักถึงความจริง นี่ไม่ใช่การแต่งงานที่เกิดจากความรัก แต่มันเป็นเพียงข้อตกลงที่ถูกกำหนดไว้โดยคุณย่าอรอนงค์ของพชร

เสียงกระซิบกระซาบจากแขกที่มาร่วมงานดังขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ หลายคนจับจ้องมาที่เจ้าบ่าวที่แทบไม่ปริปากพูดอะไรกับเจ้าสาวเลยตลอดทั้งพิธี

พชรสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงเย็นชาที่ข้างหูเธอ

“หวังว่าคุณจะอยู่ในที่ของคุณให้ดี และอย่าหวังอะไรไปมากกว่านี้”

รินลดากลืนน้ำลายลงคอ ความเย็นชาของเขาไม่ได้เกินความคาดหมาย แต่ก็ยังทำให้หัวใจเธอแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

หลังจากงานเลี้ยงจบลง ทั้งสองเดินทางกลับมายังคฤหาสน์วงศ์วรภัทร บ้านที่พชรอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก

รินลดาหันไปมองชายหนุ่มที่เดินนำหน้าเธอขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเริ่มต้นได้เย็นชาเช่นนี้

เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา พชรหยิบหมอนจากเตียงแล้วโยนไปที่โซฟาตัวใหญ่ริมหน้าต่าง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

“คุณนอนตรงนี้”

คำพูดสั้น ๆ แต่ชัดเจนของเขาทำให้รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น

"..."

หญิงสาวไม่พูดอะไรออกมา เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่ควรคาดหวังไว้ตั้งแต่แรก แต่หัวใจของเธอกลับยังอดรู้สึกเจ็บไม่ได้

“อย่าคิดแตะต้องผม เพราะผมไม่มีวันรักคุณ”

เสียงเย็นชาของเขาดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูลงอย่างแรง ทิ้งให้รินลดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง

เธอปล่อยให้ตัวเองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบ ๆ นี่เป็นคืนแรกของการแต่งงาน และเธอก็รู้ดีว่าความเจ็บปวดนี้...มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

บทถัดไป