บทที่ 10 EP. 05|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 5
บริษัทวงศ์วรภัทร
10:30 น.
เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนของล็อบบี้สำนักงานอย่างมั่นใจ ร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีงาช้างสะกดสายตาของพนักงานหลายคนที่เดินผ่านไปมา
เมวิกา…
เธอกลับมาแล้ว
หญิงสาวกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะก้าวตรงไปยังแผนกประชาสัมพันธ์
“ขอโทษนะคะ ฉันมาพบคุณพชรค่ะ”
พนักงานสาวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะมองสำรวจเธอด้วยสายตาครุ่นคิด
“ขออภัยค่ะ คุณได้นัดไว้หรือเปล่า?”
เมวิกายิ้มอ่อน “ไม่ค่ะ แต่พี่เพชร...คงไม่ว่าอะไรหรอก”
พนักงานสาวลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ต่อสายไปยังห้องทำงานของผู้บริหาร
ห้องทำงานของพชร
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่พชรกำลังเซ็นเอกสารอยู่ เขาเหลือบตามองก่อนจะกดรับสาย
**[ พชร **Talking ]
✆** : ว่าไง****?**
**[ เลขานุการ **Talking ]
✆** : เอ่อ...มีแขกมาพบค่ะ เธอบอกว่าไม่ได้นัดไว้ แต่ดูเหมือนจะรู้จักคุณ****ค่ะ**
พชรขมวดคิ้วเล็กน้อย
**[ พชร **Talking ]
✆** : ใคร?**
**[ เลขานุการ **Talking ]
✆** : **คุณเมวิกาค่ะ
มือของเขาที่กำลังถือปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเย็นชา
**[ พชร **Talking ]
✆** : **ให้เธอเข้ามา
เมวิกาเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพชรโดยไม่รอคำเชิญ
“นึกว่าจะไม่ให้เมเข้ามาซะแล้ว”
พชรเอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก “มีธุระอะไร?”
“พี่เพชรใจร้ายจัง เราไม่ได้เจอกันหลายวันแทนที่จะถามสารทุกข์สุกดิบกันบ้าง”
“อย่าเสียเวลา” เขาตัดบทเสียงแข็ง
เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เมคิดถึงพี่เพชร”
พชรเม้มปากแน่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ
ความรัก...ความผิดหวัง...และการทรยศ
เขากำหมัดแน่นก่อนจะพูดขึ้นเสียงแข็ง “อย่ามาเล่นเกมกับผมอีก”
เมวิกายิ้มจาง ๆ “พี่เพชรยังโกรธเมอยู่อีกเหรอ?”
“ผมไม่ได้โกรธ แต่ผมก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธออีก”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ “พูดแบบนี้แปลว่าพี่ยังลืมเมไม่ได้ใช่ไหม?”
“อย่าหลงตัวเอง”
เธอยักไหล่ ก่อนจะเปรยขึ้นมาเบา ๆ “แล้วภรรยาของพี่เพชรล่ะ...เธอเป็นยังไงบ้าง?”
พชรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเย็นชา
“เธอไม่เกี่ยว”
เมวิกายิ้มหวาน ดวงตาของเธอทอประกายบางอย่างก่อนจะพูดขึ้น
“เมว่าเธอไม่มีวันเข้าใจพี่ได้เท่าเมหรอก”
พชรขบกรามแน่น “ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเดินไปยืนข้างเก้าอี้ของพชร โน้มตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของเขา
“เมจะทำให้พี่เพชรกลับมาเป็นของเมอีกครั้ง”
พชรหันขวับไปมองเธอ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ แต่เมวิกากลับเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม
หน้าห้องทำงานของพชร
11:00 น.
ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเมวิกาที่เดินออกมาด้วยท่าทีมั่นใจ
แต่ทันทีที่เธอเดินออกมา...
เธอก็พบกับ รินลดา
ภรรยาของพชรยืนอยู่ตรงนั้นพอดี
เมวิกาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้ม “บังเอิญจังเลยนะคะ”
รินลดามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “คุณมาที่นี่ทำไม?”
หญิงสาวยักไหล่ “มาพบพี่เพชรน่ะค่ะ”
“ทำไม?”
“ก็แค่...อยากมาหาคนรักเก่า”
รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง “ฉันหวังว่าคุณจะรักษาระยะห่างของตัวเองให้เหมาะสมนะคะ”
เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ
“เธอรู้ไหม ว่าผู้ชายคนนั้นเคยรักฉันมากแค่ไหน?”
รินลดากำมือแน่น แต่เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย
“ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้เขาเป็นสามีฉัน”
เมวิกายิ้มเยาะ “แต่เขาเคยรักฉัน และเธอแน่ใจเหรอว่าเขาจะลืมได้?”
รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“ฉันไม่สนใจอดีตของเขา ฉันสนใจแค่ปัจจุบัน”
เมวิกาหัวเราะ “งั้นเหรอคะ? แต่ก็น่าสงสัยนะ…”
เธอจ้องมองรินลดาตรง ๆ ดวงตาของเธอฉายแววเหนือกว่า
“นานแค่ไหนกัน…ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ?”
รินลดาสะอึกไปครู่หนึ่ง แต่เธอพยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา
เธอไม่ต้องการให้เมวิกามีอำนาจเหนือความรู้สึกของเธอ
เมวิกายกยิ้มก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินลดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
เธอคิดว่าตัวเองจะเข้มแข็งพอ...
แต่ทำไมคำพูดของเมวิกาถึงทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้?
รินลดายืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเมวิกาที่เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยังติดอยู่ในหัวของเธอ
“นานแค่ไหนกัน...ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ***?”***
เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในใจเธอ
รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอปวดหนึบขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
เธอพยายามไม่สนใจคำพูดของเมวิกา แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า...มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บ
ห้องทำงานของพชร
พชรนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่เมวิกาออกไปไม่นาน ความคิดของเขาก็เต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีต
ความสัมพันธ์ของเขากับเธอ...มันเคยเป็นสิ่งที่สวยงาม
แต่ทุกอย่างพังทลายลงในวันที่เธอเลือกหันหลังให้เขา
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่รินลดาจะเปิดประตูเข้ามา
