บทที่ 10 EP. 05|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 5

บริษัทวงศ์วรภัทร

10:30 น.

เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนของล็อบบี้สำนักงานอย่างมั่นใจ ร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีงาช้างสะกดสายตาของพนักงานหลายคนที่เดินผ่านไปมา

เมวิกา…

เธอกลับมาแล้ว

หญิงสาวกวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะก้าวตรงไปยังแผนกประชาสัมพันธ์

“ขอโทษนะคะ ฉันมาพบคุณพชรค่ะ”

พนักงานสาวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะมองสำรวจเธอด้วยสายตาครุ่นคิด

“ขออภัยค่ะ คุณได้นัดไว้หรือเปล่า?”

เมวิกายิ้มอ่อน “ไม่ค่ะ แต่พี่เพชร...คงไม่ว่าอะไรหรอก”

พนักงานสาวลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ต่อสายไปยังห้องทำงานของผู้บริหาร

ห้องทำงานของพชร

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่พชรกำลังเซ็นเอกสารอยู่ เขาเหลือบตามองก่อนจะกดรับสาย

**[ พชร **Talking ]

✆** : ว่าไง****?**

**[ เลขานุการ **Talking ]

✆** : เอ่อ...มีแขกมาพบค่ะ เธอบอกว่าไม่ได้นัดไว้ แต่ดูเหมือนจะรู้จักคุณ****ค่ะ**

พชรขมวดคิ้วเล็กน้อย

**[ พชร **Talking ]

✆** : ใคร?**

**[ เลขานุการ **Talking ]

✆** : **คุณเมวิกาค่ะ

มือของเขาที่กำลังถือปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเย็นชา

**[ พชร **Talking ]

✆** : **ให้เธอเข้ามา

เมวิกาเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพชรโดยไม่รอคำเชิญ

“นึกว่าจะไม่ให้เมเข้ามาซะแล้ว”

พชรเอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก “มีธุระอะไร?”

“พี่เพชรใจร้ายจัง เราไม่ได้เจอกันหลายวันแทนที่จะถามสารทุกข์สุกดิบกันบ้าง”

“อย่าเสียเวลา” เขาตัดบทเสียงแข็ง

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “เมคิดถึงพี่เพชร”

พชรเม้มปากแน่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

ความรัก...ความผิดหวัง...และการทรยศ

เขากำหมัดแน่นก่อนจะพูดขึ้นเสียงแข็ง “อย่ามาเล่นเกมกับผมอีก”

เมวิกายิ้มจาง ๆ “พี่เพชรยังโกรธเมอยู่อีกเหรอ?”

“ผมไม่ได้โกรธ แต่ผมก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธออีก”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ “พูดแบบนี้แปลว่าพี่ยังลืมเมไม่ได้ใช่ไหม?”

“อย่าหลงตัวเอง”

เธอยักไหล่ ก่อนจะเปรยขึ้นมาเบา ๆ “แล้วภรรยาของพี่เพชรล่ะ...เธอเป็นยังไงบ้าง?”

พชรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเย็นชา

“เธอไม่เกี่ยว”

เมวิกายิ้มหวาน ดวงตาของเธอทอประกายบางอย่างก่อนจะพูดขึ้น

“เมว่าเธอไม่มีวันเข้าใจพี่ได้เท่าเมหรอก”

พชรขบกรามแน่น “ออกไปซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเดินไปยืนข้างเก้าอี้ของพชร โน้มตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของเขา

“เมจะทำให้พี่เพชรกลับมาเป็นของเมอีกครั้ง”

พชรหันขวับไปมองเธอ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ แต่เมวิกากลับเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างสง่างาม

หน้าห้องทำงานของพชร

11:00 น.

ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเมวิกาที่เดินออกมาด้วยท่าทีมั่นใจ

แต่ทันทีที่เธอเดินออกมา...

เธอก็พบกับ รินลดา

ภรรยาของพชรยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

เมวิกาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้ม “บังเอิญจังเลยนะคะ”

รินลดามองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “คุณมาที่นี่ทำไม?”

หญิงสาวยักไหล่ “มาพบพี่เพชรน่ะค่ะ”

“ทำไม?”

“ก็แค่...อยากมาหาคนรักเก่า”

รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง “ฉันหวังว่าคุณจะรักษาระยะห่างของตัวเองให้เหมาะสมนะคะ”

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ

“เธอรู้ไหม ว่าผู้ชายคนนั้นเคยรักฉันมากแค่ไหน?”

รินลดากำมือแน่น แต่เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย

“ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้เขาเป็นสามีฉัน”

เมวิกายิ้มเยาะ “แต่เขาเคยรักฉัน และเธอแน่ใจเหรอว่าเขาจะลืมได้?”

รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ฉันไม่สนใจอดีตของเขา ฉันสนใจแค่ปัจจุบัน”

เมวิกาหัวเราะ “งั้นเหรอคะ? แต่ก็น่าสงสัยนะ…”

เธอจ้องมองรินลดาตรง ๆ ดวงตาของเธอฉายแววเหนือกว่า

“นานแค่ไหนกัน…ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ?”

รินลดาสะอึกไปครู่หนึ่ง แต่เธอพยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา

เธอไม่ต้องการให้เมวิกามีอำนาจเหนือความรู้สึกของเธอ

เมวิกายกยิ้มก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินลดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

เธอคิดว่าตัวเองจะเข้มแข็งพอ...

แต่ทำไมคำพูดของเมวิกาถึงทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้?

รินลดายืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเมวิกาที่เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยังติดอยู่ในหัวของเธอ

“นานแค่ไหนกัน...ที่เขาจะทนอยู่กับเธอ***?”***

เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในใจเธอ

รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอปวดหนึบขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

เธอพยายามไม่สนใจคำพูดของเมวิกา แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า...มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บ

ห้องทำงานของพชร

พชรนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่เมวิกาออกไปไม่นาน ความคิดของเขาก็เต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีต

ความสัมพันธ์ของเขากับเธอ...มันเคยเป็นสิ่งที่สวยงาม

แต่ทุกอย่างพังทลายลงในวันที่เธอเลือกหันหลังให้เขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่รินลดาจะเปิดประตูเข้ามา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป