บทที่ 11 EP. 05|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

พชรเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า

สีหน้าของเธอนิ่งสนิท แต่ดวงตาของเธอบ่งบอกว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกมา

“คุณเจอเธอแล้วสินะ” พชรเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

รินลดายืนมองเขาก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ใช่ค่ะ”

พชรขบกรามแน่น “เธอพูดอะไรกับคุณ?”

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ไม่สำคัญหรอกค่ะ”

พชรมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ เขารู้ว่าเมวิกาจะไม่ปล่อยให้เธอออกมาจากการสนทนาโดยที่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้

และเขาพูดถูก...

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ใส่ใจคำพูดของเธอ”

รินลดาหัวเราะเบา ๆ “คุณพูดแบบนี้เพราะเป็นห่วงฉัน หรือแค่ไม่อยากให้ฉันรับรู้ความจริงคะ?”

พชรนิ่งไป

“เธอบอกฉันว่าคุณเคยรักเธอมากแค่ไหน” รินลดาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

พชรขมวดคิ้ว “แล้วคุณคิดยังไง?”

รินลดาหัวเราะอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้า “ฉันไม่ได้คิดอะไรค่ะ เพราะฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีวันแทนที่เธอได้”

พชรเม้มปากแน่น หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“คุณไม่จำเป็นต้องคิดแบบนั้น” เขาพูดขึ้นเสียงเบา

รินลดาหันมามองเขาตรงๆ ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้พชรชะงัก

“งั้นคุณบอกฉันได้ไหมคะว่าคุณลืมเธอได้แล้ว?”

พชรนิ่งเงียบไป

รินลดามองเขาด้วยสายตาที่เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอ่อน

“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พชรนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่บีบรัดหัวใจของเขา

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

21:30 น.

รินลดานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาของเธอจ้องมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

เธอไม่ได้คาดหวังว่าพชรจะกลับมาเร็ว หรือแม้แต่จะกลับมาคุยกับเธอ

ตั้งแต่เหตุการณ์ที่บริษัท เขาก็ไม่พูดอะไรกับเธออีก

เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอเริ่มมองเห็นทางออกของตัวเองแล้ว

ไม่ใช่การยื้อ...

แต่เป็นการปล่อยวาง

เสียงเครื่องยนต์ของรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

รินลดาลุกขึ้นยืน หัวใจของเธอเต้นช้าลง เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรออะไรอยู่

เสียงฝีเท้าของพชรดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดออก

ร่างสูงของเขาก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบของเขามองเธอนิ่ง ๆ

รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหม?”

พชรชะงัก ดวงตาของเขาหลุบลงเล็กน้อย

เขาไม่ตอบ

และนั่นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

รินลดาแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ถ้าคุณยังรักเธออยู่ ฉันก็ไม่มีเหตุผลจะอยู่ที่นี่ต่อไป”

พชรขมวดคิ้วทันที “คุณพูดเหมือนว่าคุณไปได้อย่างนั้นแหละ”

รินลดาสบตาเขา ดวงตาของเธอฉายแววปวดร้าว แต่เธอยังคงยิ้ม

“ฉันรู้ว่าฉันต้องอยู่ตามเงื่อนไขของคุณย่าของคุณ แต่ฉันแค่อยากรู้...คุณเคยต้องการให้ฉันอยู่จริง ๆ บ้างไหม?”

พชรนิ่งไป ไม่ได้ตอบทันที

รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรอคำตอบของเขา...แต่เขากลับเงียบ

เงียบจนเธอเริ่มเข้าใจทุกอย่างได้เอง

“ถ้าไม่...” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “บอกฉันมาตรง ๆ”

พชรขบกรามแน่น ดวงตาของเขาสั่นไหวชั่วขณะ แต่สุดท้าย เขากลับเลือกที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“คุณไม่มีสิทธิ์ไปจนกว่าจะครบหนึ่งปี”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยล้า

เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“แปลว่าฉันก็แค่ถูกบังคับให้อยู่ต่อ โดยที่ไม่มีค่าอะไรเลยสินะ”

พชรเม้มปากแน่น มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเล็กน้อย แต่เขายังเลือกที่จะไม่พูดอะไร

รินลดาหยิบซองเอกสารที่เธอเตรียมไว้อยู่บนโต๊ะ แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะยื่นมันให้

ใบหย่า

พชรจ้องซองเอกสารนั้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“คุณต้องการอะไร?” เสียงของเขาหนักแน่นและติดจะหงุดหงิด

รินลดาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ฉันต้องการอิสระ”

พชรจ้องมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววซับซ้อน

“คุณคิดดีแล้ว?”

รินลดาพยักหน้าช้าๆ “ใช่ค่ะ”

พชรขบกรามแน่น คำตอบของเธอหนักแน่นจนเขาไม่อยากเชื่อ

เธอเป็นคนที่พยายามเข้าหาเขามาตลอด...แล้วทำไมจู่ๆ เธอถึงเลือกที่จะเดินออกไป?

พชรเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารมาไว้ในมือ แต่แทนที่จะเปิดมันออกดู เขากลับจ้องมันอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเธอ

“แล้วถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?”

รินลดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่หลบสายตา

"งั้นก็แปลว่าคุณยังอยากให้ฉันอยู่...แต่ว่าในฐานะอะไรล่ะคะ?"

คำถามของเธอทำให้พชรนิ่งไป ราวกับว่าเขาถูกต้อนให้จนมุม

ใช่...เขายังอยากให้เธออยู่

แต่เขายังไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ว่า** ‘อยู่ในฐานะอะไร’**

เขาไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะข้อตกลง หรือเพราะ...เขากำลังเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน

รินลดาสบตาเขาตรง ๆ ไม่มีความลังเลในดวงตาของเธออีกแล้ว

เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายของเธอ

“ฉันให้เวลาคุณคิด”

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้พชรยืนอยู่ที่เดิม พร้อมกับใบหย่าในมือ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป