บทที่ 12 EP. 06|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 6
20:00 น.
รินลดายืนอยู่หน้ากระจก ดวงตาของเธอสะท้อนความสับสน
ตั้งแต่วันนั้นที่เธอพบเมวิกาออกจากห้องทำงานของพชรพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน คำพูดของผู้หญิงคนนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว
เธออยากจะไล่มันทิ้งไป อยากจะเชื่อมั่นในตัวสามีของเธอ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น...
พชรเริ่มกลับบ้านดึกขึ้น
เขาเริ่มออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น
เขาเริ่มมีสายโทรศัพท์ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
รินลดากำมือตัวเองแน่น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันอาจเป็นเรื่องงาน อาจไม่มีอะไร แต่ความรู้สึกไม่สบายใจมันกัดกินเธอทุกวัน
เธอไม่อยากเป็นแค่ผู้หญิงที่ยืนรออยู่ที่บ้าน โดยที่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขายังเหลืออะไรอยู่หรือเปล่า
เธอต้องรู้ให้ได้...
ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง
“โต๊ะของคุณอยู่ทางนี้ค่ะ”
พนักงานสาวเดินนำไปยังโต๊ะที่ริมกระจก มองเห็นวิวของตึกสูงระฟ้า เมวิกานั่งไขว่ห้าง รอยยิ้มสวยปรากฏที่ริมฝีปาก
ตรงข้ามกับเธอ...พชรนั่งอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ดวงตานิ่งสนิท
“ทำไมต้องมาพบกันที่นี่?” พชรถามเสียงเรียบ
เมวิกายิ้ม “เพราะที่นี่เงียบดี”
เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ แต่ไม่ได้สบตาเธอเลย
เมวิกาจ้องเขานิ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“พี่เพชรเปลี่ยนไปมากเลยนะ”
พชรเหลือบตามองเธอ “แล้ว?”
เธอยิ้มพลางเอนตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย
“แล้วมันเป็นเพราะเธอคนนั้นหรือเปล่า?”
เธอพูดถึงรินลดา
พชรไม่ตอบ แต่รอยขบกรามแน่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอแตะต้องจุดที่เขาไม่ต้องการให้ใครพูดถึง
เมวิกาสังเกตเห็น แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพิ่ม เธอใช้ปลายนิ้วเรียวแตะแก้วไวน์เบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
“พี่รักเธอไหม?”
พชรเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ
“เรื่องของผม”
เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปวางทับบนมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ
“พี่เพชร...”
เขาชะงักไปเล็กน้อย หันมามองเธอ ดวงตาของเขาไม่ได้โกรธ แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
และนั่นคือจังหวะที่รินลดาเดินเข้ามา
หน้าร้านอาหาร
เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่จูนโทรมาบอกว่ามีคนเห็นพชรอยู่กับเมวิกา และเธอก็ไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้
รินลดาก้าวเข้ามาในร้าน หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้
เธอหันไปมองรอบ ๆ และแล้วสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่โต๊ะหนึ่ง...
ที่ซึ่ง พชรและเมวิกานั่งอยู่ด้วยกัน
และในวินาทีนั้น...
เธอเห็น เมวิกาวางมือบนมือของพชร
เธอแทบหยุดหายใจ
รินลดาไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของพชรได้ชัดนัก แต่จากตรงนี้...มันดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ดึงมือออก
รินลดากำมือแน่น เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังหายใจถี่ขึ้น
เมวิกาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอหันมาเห็นรินลดาที่กำลังยืนอยู่
รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นทันที
เธอจงใจใช้นิ้วไล้ไปตามมือของพชรอย่างเชื่องช้า
เธอตั้งใจให้รินลดาเห็น
หัวใจของรินลดาหล่นวูบ เธอหันหลังแล้วเดินออกจากร้านไปทันที
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
เสียงเครื่องยนต์ของรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์
รินลดายืนอยู่บนระเบียงห้องนอน มองลงไปด้านล่าง
พชรเดินลงจากรถ ดวงตาของเขาเหมือนมีเรื่องให้คิด
เขาเงยหน้าขึ้นมา
และทันทีที่ดวงตาของพวกเขาสบกัน
รินลดาก็ปิดผ้าม่านทันที
ห้องทำงานของพชร
