บทที่ 12 EP. 06|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 6

20:00 น.

รินลดายืนอยู่หน้ากระจก ดวงตาของเธอสะท้อนความสับสน

ตั้งแต่วันนั้นที่เธอพบเมวิกาออกจากห้องทำงานของพชรพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน คำพูดของผู้หญิงคนนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว

เธออยากจะไล่มันทิ้งไป อยากจะเชื่อมั่นในตัวสามีของเธอ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น...

พชรเริ่มกลับบ้านดึกขึ้น

เขาเริ่มออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น

เขาเริ่มมีสายโทรศัพท์ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

รินลดากำมือตัวเองแน่น หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันอาจเป็นเรื่องงาน อาจไม่มีอะไร แต่ความรู้สึกไม่สบายใจมันกัดกินเธอทุกวัน

เธอไม่อยากเป็นแค่ผู้หญิงที่ยืนรออยู่ที่บ้าน โดยที่ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขายังเหลืออะไรอยู่หรือเปล่า

เธอต้องรู้ให้ได้...

ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง

“โต๊ะของคุณอยู่ทางนี้ค่ะ”

พนักงานสาวเดินนำไปยังโต๊ะที่ริมกระจก มองเห็นวิวของตึกสูงระฟ้า เมวิกานั่งไขว่ห้าง รอยยิ้มสวยปรากฏที่ริมฝีปาก

ตรงข้ามกับเธอ...พชรนั่งอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ดวงตานิ่งสนิท

“ทำไมต้องมาพบกันที่นี่?” พชรถามเสียงเรียบ

เมวิกายิ้ม “เพราะที่นี่เงียบดี”

เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ แต่ไม่ได้สบตาเธอเลย

เมวิกาจ้องเขานิ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่เพชรเปลี่ยนไปมากเลยนะ”

พชรเหลือบตามองเธอ “แล้ว?”

เธอยิ้มพลางเอนตัวเข้าหาเขาเล็กน้อย

“แล้วมันเป็นเพราะเธอคนนั้นหรือเปล่า?”

เธอพูดถึงรินลดา

พชรไม่ตอบ แต่รอยขบกรามแน่นเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอแตะต้องจุดที่เขาไม่ต้องการให้ใครพูดถึง

เมวิกาสังเกตเห็น แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพิ่ม เธอใช้ปลายนิ้วเรียวแตะแก้วไวน์เบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

“พี่รักเธอไหม?”

พชรเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“เรื่องของผม”

เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปวางทับบนมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ

“พี่เพชร...”

เขาชะงักไปเล็กน้อย หันมามองเธอ ดวงตาของเขาไม่ได้โกรธ แต่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

และนั่นคือจังหวะที่รินลดาเดินเข้ามา

หน้าร้านอาหาร

เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ตั้งแต่แรก แต่จูนโทรมาบอกว่ามีคนเห็นพชรอยู่กับเมวิกา และเธอก็ไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้

รินลดาก้าวเข้ามาในร้าน หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

เธอหันไปมองรอบ ๆ และแล้วสายตาของเธอก็จับจ้องไปที่โต๊ะหนึ่ง...

ที่ซึ่ง พชรและเมวิกานั่งอยู่ด้วยกัน

และในวินาทีนั้น...

เธอเห็น เมวิกาวางมือบนมือของพชร

เธอแทบหยุดหายใจ

รินลดาไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของพชรได้ชัดนัก แต่จากตรงนี้...มันดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ดึงมือออก

รินลดากำมือแน่น เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังหายใจถี่ขึ้น

เมวิกาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอหันมาเห็นรินลดาที่กำลังยืนอยู่

รอยยิ้มของเธอปรากฏขึ้นทันที

เธอจงใจใช้นิ้วไล้ไปตามมือของพชรอย่างเชื่องช้า

เธอตั้งใจให้รินลดาเห็น

หัวใจของรินลดาหล่นวูบ เธอหันหลังแล้วเดินออกจากร้านไปทันที

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

เสียงเครื่องยนต์ของรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

รินลดายืนอยู่บนระเบียงห้องนอน มองลงไปด้านล่าง

พชรเดินลงจากรถ ดวงตาของเขาเหมือนมีเรื่องให้คิด

เขาเงยหน้าขึ้นมา

และทันทีที่ดวงตาของพวกเขาสบกัน

รินลดาก็ปิดผ้าม่านทันที

ห้องทำงานของพชร

บทก่อนหน้า
บทถัดไป