บทที่ 13 EP. 06|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
พชรยืนพิงโต๊ะทำงาน เขาถอนหายใจแรง ดวงตาของเขาขุ่นมัว
เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจ
แต่ภาพของรินลดาที่มองเขาจากระเบียง แล้วยกมือขึ้นปิดม่าน...
มันติดอยู่ในหัวเขา
ราวกับว่าเธอกำลังปิดเขาออกไปจากชีวิตของเธอ
และเขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
00:30** น.**
รินลดานั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ สายนิ้วเรียวกำแน่นอยู่บนผ้าห่ม หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับมันกำลังจะระเบิด
เธอพยายามบอกตัวเองว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง แต่ภาพที่เธอเห็นที่ร้านอาหารยังคงติดตา
มือของเมวิกาวางทับอยู่บนมือของพชร
และเขาไม่ได้ดึงมันออก
รินลดากัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามหาข้อแก้ตัวให้พชร พยายามบอกตัวเองว่ามันอาจไม่มีอะไรเลย
แต่เธอรู้จักพชรดีพอ...
ถ้าเขาไม่ต้องการอะไร เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้น
เธอเหลือบมองโทรศัพท์ หน้าจอยังคงแสดงเวลา 00:30 น. พชรยังคงอยู่ในห้องทำงาน
เธอไม่อยากเป็นคนที่นั่งรอเฉยๆ อีกต่อไป
ห้องทำงานของพชร
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พชรที่กำลังยืนพิงโต๊ะทำงาน ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“เข้ามา”
ประตูถูกเปิดออก และรินลดาก้าวเข้ามา
พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววสงสัย
เธอไม่เคยเข้ามาหาเขาดึกขนาดนี้มาก่อน
รินลดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา สายตาของเธอนิ่งสงบเกินกว่าปกติ พชรรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม
“คุณมีอะไร?” เขาถามเสียงเรียบ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“คุณออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น”
พชรนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร
“กลับบ้านดึกขึ้น”
เธอจ้องมองเขาตรง ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม
“วันนี้คุณไปกินข้าวกับเมวิกามาใช่ไหม?”
พชรจ้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแข็งกร้าวขึ้นมา
“คุณแอบตามผมหรือไง?”
รินลดาหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่จำเป็นต้องแอบตามหรอกค่ะ”
เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว ดวงตาของเธอไม่ได้แสดงความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ฉันเห็นคุณกับเธอ...เห็นทุกอย่าง”
พชรขมวดคิ้วแน่น มือของเขากำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“คุณเข้าใจผิด” เขาพูดเสียงต่ำ
รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะถามเสียงเรียบ
“แล้วทำไมคุณไม่ดึงมือออก?”
พชรชะงัก ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
เธอเห็นจริง ๆ
เขาเม้มปากแน่น ไม่ได้ตอบอะไร
รินลดาเฝ้ารอคำตอบจากเขา แต่เมื่อเธอไม่ได้รับสิ่งที่เธอหวัง เธอก็แค่นยิ้มออกมา
“ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณจะไม่ตอบแบบนี้”
เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงของพชรก็ดังขึ้น
“คุณอยากให้ผมตอบว่าอะไร?”
รินลดาหยุดเดิน หันกลับมามองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท
“ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันอยู่ในชีวิตของคุณในฐานะอะไร”
เสียงของเธอไม่ได้ดังมาก แต่กลับหนักแน่นจนพชรต้องเม้มริมฝีปากแน่น
รินลดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง จนระยะห่างระหว่างพวกเขาแทบไม่เหลือ
“ฉันยังเป็นภรรยาของคุณอยู่ไหม?”
คำถามนั้นทำให้พชรต้องนิ่งไป
พชรสบตาเธอ ดวงตาของเธอมีความเจ็บปวดที่เขาไม่อยากเห็น
“คุณเป็น”
รินลดาหัวเราะในลำคอ “งั้นเหรอคะ? แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณไม่ต้องการฉันเลยล่ะ?”
พชรขบกรามแน่น แต่ก็ยังคงเงียบ
เธอไม่พูดอะไรอีกก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พชรยืนอยู่ที่เดิม
เสียงประตูปิดลง พร้อมกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง
