บทที่ 13 EP. 06|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

พชรยืนพิงโต๊ะทำงาน เขาถอนหายใจแรง ดวงตาของเขาขุ่นมัว

เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจ

แต่ภาพของรินลดาที่มองเขาจากระเบียง แล้วยกมือขึ้นปิดม่าน...

มันติดอยู่ในหัวเขา

ราวกับว่าเธอกำลังปิดเขาออกไปจากชีวิตของเธอ

และเขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

00:30** น.**

รินลดานั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ สายนิ้วเรียวกำแน่นอยู่บนผ้าห่ม หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับมันกำลังจะระเบิด

เธอพยายามบอกตัวเองว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง แต่ภาพที่เธอเห็นที่ร้านอาหารยังคงติดตา

มือของเมวิกาวางทับอยู่บนมือของพชร

และเขาไม่ได้ดึงมันออก

รินลดากัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามหาข้อแก้ตัวให้พชร พยายามบอกตัวเองว่ามันอาจไม่มีอะไรเลย

แต่เธอรู้จักพชรดีพอ...

ถ้าเขาไม่ต้องการอะไร เขาจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้น

เธอเหลือบมองโทรศัพท์ หน้าจอยังคงแสดงเวลา 00:30 น. พชรยังคงอยู่ในห้องทำงาน

เธอไม่อยากเป็นคนที่นั่งรอเฉยๆ อีกต่อไป

ห้องทำงานของพชร

เสียงเคาะประตูดังขึ้น พชรที่กำลังยืนพิงโต๊ะทำงาน ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“เข้ามา”

ประตูถูกเปิดออก และรินลดาก้าวเข้ามา

พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววสงสัย

เธอไม่เคยเข้ามาหาเขาดึกขนาดนี้มาก่อน

รินลดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา สายตาของเธอนิ่งสงบเกินกว่าปกติ พชรรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

“คุณมีอะไร?” เขาถามเสียงเรียบ

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“คุณออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น”

พชรนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร

“กลับบ้านดึกขึ้น”

เธอจ้องมองเขาตรง ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม

“วันนี้คุณไปกินข้าวกับเมวิกามาใช่ไหม?”

พชรจ้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแข็งกร้าวขึ้นมา

“คุณแอบตามผมหรือไง?”

รินลดาหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่จำเป็นต้องแอบตามหรอกค่ะ”

เธอเดินเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว ดวงตาของเธอไม่ได้แสดงความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ฉันเห็นคุณกับเธอ...เห็นทุกอย่าง”

พชรขมวดคิ้วแน่น มือของเขากำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

“คุณเข้าใจผิด” เขาพูดเสียงต่ำ

รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะถามเสียงเรียบ

“แล้วทำไมคุณไม่ดึงมือออก?”

พชรชะงัก ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

เธอเห็นจริง ๆ

เขาเม้มปากแน่น ไม่ได้ตอบอะไร

รินลดาเฝ้ารอคำตอบจากเขา แต่เมื่อเธอไม่ได้รับสิ่งที่เธอหวัง เธอก็แค่นยิ้มออกมา

“ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณจะไม่ตอบแบบนี้”

เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงของพชรก็ดังขึ้น

“คุณอยากให้ผมตอบว่าอะไร?”

รินลดาหยุดเดิน หันกลับมามองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท

“ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันอยู่ในชีวิตของคุณในฐานะอะไร”

เสียงของเธอไม่ได้ดังมาก แต่กลับหนักแน่นจนพชรต้องเม้มริมฝีปากแน่น

รินลดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง จนระยะห่างระหว่างพวกเขาแทบไม่เหลือ

“ฉันยังเป็นภรรยาของคุณอยู่ไหม?”

คำถามนั้นทำให้พชรต้องนิ่งไป

พชรสบตาเธอ ดวงตาของเธอมีความเจ็บปวดที่เขาไม่อยากเห็น

“คุณเป็น”

รินลดาหัวเราะในลำคอ “งั้นเหรอคะ? แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคุณไม่ต้องการฉันเลยล่ะ?”

พชรขบกรามแน่น แต่ก็ยังคงเงียบ

เธอไม่พูดอะไรอีกก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พชรยืนอยู่ที่เดิม

เสียงประตูปิดลง พร้อมกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป