บทที่ 14 EP. 07|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 7

07:00 น.

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่าน รินลดาลืมตาขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่เธอสัมผัสคือ ‘ความว่างเปล่า’

เตียงกว้างข้าง ๆ ว่างเปล่าเช่นเดิม พชรไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้มาหลายคืนแล้ว และเธอก็ไม่ได้ถาม

รินลดาถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกจากเตียง เธอพยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องอะไรก็ตามที่ทำให้เธอไม่มีเวลาคิดถึงเขา

เธอไม่ต้องการคำตอบจากพชรอีกแล้ว เพราะเมื่อคืน...ทุกอย่างชัดเจน

เธอจะไม่พยายามอีกต่อไป

ห้องอาหาร

เสียงถ้วยกาแฟกระทบจานรองเบา ๆ พชรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือหนังสือพิมพ์

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของรินลดา

เธอเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยไม่ได้มองเขาเลย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรบางอย่าง

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มที่เธอเคยส่งให้ทุกเช้า

พชรรู้สึกเหมือนบางอย่าง** ‘ขาดหายไป’**

เมื่อก่อนเธอจะเป็นคนรินกาแฟให้เขาเสมอ แต่เช้านี้เธอแค่รินให้ตัวเอง แล้วก้มหน้าก้มตาดื่มโดยไม่พูดอะไร

“คุณจะออกไปทำงานเลยหรือเปล่า?” พชรถามขึ้นเสียงเรียบ

รินลดายังคงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ค่ะ มีประชุมตอนสาย”

เธอยังพูดกับเขาแบบปกติ แต่ไม่มีความอ่อนโยนแบบเดิม ไม่มีความพยายามจะชวนเขาคุยเหมือนที่เคยเป็น

พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไปที่หนังสือพิมพ์ เขาควรจะพอใจที่เธอเลิกเรียกร้องแล้ว แต่แปลก...ทำไมมันถึงรู้สึกหงุดหงิด

เขาไม่ควรสนใจว่าเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกไม่พอใจที่เธอ **‘ตัดเขาออกจากชีวิตเธอ’ **โดยง่าย

บริษัทวงศ์วรภัทร

เสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้นในห้องทำงานของรินลดา เธอนั่งโฟกัสกับงานตรงหน้า พยายามไม่ปล่อยให้ความคิดของเธอล่องลอยไปถึงเรื่องที่บ้าน

“นั่งขมวดคิ้วแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก”

เสียงของจูนดังขึ้นจากประตู รินลดาเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มให้เพื่อนสนิท

“มาได้ไง?”

“ฉันก็นัดไว้แล้วไง ลืมหรือเปล่า?”

รินลดานึกขึ้นได้ว่าพวกเธอมีนัดทานข้าวกันวันนี้ เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ

เธอไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป วันนี้เธอจะออกไปทำอะไรที่** ‘เป็นของตัวเอง’**

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

19:00 น.

พชรกลับมาถึงบ้าน เขาถอดสูทวางบนโซฟา ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ

เงียบ...

เธอยังไม่กลับบ้าน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะรอเธอ แต่เมื่อเธอไม่อยู่ ความเงียบในบ้านทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ

พชรเดินไปที่ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครเตรียมอาหารค่ำ ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงฝีเท้าของรินลดาที่เดินไปมาเหมือนทุกวัน

เขากดโทรศัพท์ แล้วกดโทรหารินลดาโดยไม่รู้ตัว

เสียงสัญญาณดังขึ้น...แต่ไม่มีคนรับ

พชรขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย มันเป็นความรู้สึก ‘ขาดหาย’ บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

ร้านอาหารกลางเมือง

รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับจูน ร้านอาหารแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้คน เธอไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้มานานแล้ว

“แกทำถูกแล้วนะริน” จูนพูดขึ้นขณะตักอาหารใส่จานตัวเอง

รินลดาหัวเราะเบาๆ “ทำถูกอะไร?”

“ที่เลือกกลับมาเป็นตัวเอง ไม่ต้องวิ่งตามเขาแล้ว”

รินลดายิ้มอ่อน แม้หัวใจของเธอจะยังเจ็บ แต่เธอก็รู้ว่าเธอเลือกถูกแล้ว

ขณะที่พวกเธอกำลังคุยกัน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

**[ พชร **Calling... ]

รินลดามองหน้าจอที่สว่างขึ้น ก่อนจะกดปิดเสียงแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างๆ

เธอจะไม่ใช่คนที่รอคำตอบจากเขาอีกต่อไป

21:00 น.

พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ถนนหน้าบ้าน

เธอยังไม่กลับ

เขาพยายามบอกตัวเองว่าเธอจะไปไหนก็ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม

เธอไปกับใคร?

เธอคุยอะไรกับใครอยู่ตอนนี้?

เขาส่ายหัวแรง ๆ พยายามสลัดความคิดที่ไม่มีเหตุผลออกไป แต่กลับทำไม่ได้

พชรเดินกลับเข้าไปในห้อง เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา และพิมพ์ข้อความ

**[ พชร **Send... ]

✉** : คุณอยู่ไหน****?**

ไม่มีการตอบกลับ

เขากำโทรศัพท์แน่นกว่าเดิม ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียง

ทำไมเขาถึงต้องสนใจว่าเธออยู่ไหนด้วย?

21:30 น.

รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอ

***[ พชร ***Send... ]

✉*** : คุณอยู่ไหน******?***

เธอมองมันอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ได้ตอบกลับ

จูนมองเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มมุมปาก “ใครส่งมา?”

รินลดาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะกดปิดหน้าจอ “ไม่มีอะไรหรอก”

เธอเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเธอรู้ว่าเขาแค่** ‘ถาม’** แต่ไม่ได้** ‘สนใจจริงๆ’**

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

22:30 น.

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ รินลดาก้าวเข้ามาในบ้าน เธอถอดรองเท้าออกอย่างเงียบเชียบ พยายามเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนโดยไม่ให้เป็นจุดสนใจ

แต่เธอคิดผิด

“คุณไปไหนมา?”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป