บทที่ 14 EP. 07|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 7
07:00 น.
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่าน รินลดาลืมตาขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่เธอสัมผัสคือ ‘ความว่างเปล่า’
เตียงกว้างข้าง ๆ ว่างเปล่าเช่นเดิม พชรไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้มาหลายคืนแล้ว และเธอก็ไม่ได้ถาม
รินลดาถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกจากเตียง เธอพยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องอะไรก็ตามที่ทำให้เธอไม่มีเวลาคิดถึงเขา
เธอไม่ต้องการคำตอบจากพชรอีกแล้ว เพราะเมื่อคืน...ทุกอย่างชัดเจน
เธอจะไม่พยายามอีกต่อไป
ห้องอาหาร
เสียงถ้วยกาแฟกระทบจานรองเบา ๆ พชรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือหนังสือพิมพ์
เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของรินลดา
เธอเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยไม่ได้มองเขาเลย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรบางอย่าง
ไม่มีคำทักทาย ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มที่เธอเคยส่งให้ทุกเช้า
พชรรู้สึกเหมือนบางอย่าง** ‘ขาดหายไป’**
เมื่อก่อนเธอจะเป็นคนรินกาแฟให้เขาเสมอ แต่เช้านี้เธอแค่รินให้ตัวเอง แล้วก้มหน้าก้มตาดื่มโดยไม่พูดอะไร
“คุณจะออกไปทำงานเลยหรือเปล่า?” พชรถามขึ้นเสียงเรียบ
รินลดายังคงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
“ค่ะ มีประชุมตอนสาย”
เธอยังพูดกับเขาแบบปกติ แต่ไม่มีความอ่อนโยนแบบเดิม ไม่มีความพยายามจะชวนเขาคุยเหมือนที่เคยเป็น
พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไปที่หนังสือพิมพ์ เขาควรจะพอใจที่เธอเลิกเรียกร้องแล้ว แต่แปลก...ทำไมมันถึงรู้สึกหงุดหงิด
เขาไม่ควรสนใจว่าเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกไม่พอใจที่เธอ **‘ตัดเขาออกจากชีวิตเธอ’ **โดยง่าย
บริษัทวงศ์วรภัทร
เสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้นในห้องทำงานของรินลดา เธอนั่งโฟกัสกับงานตรงหน้า พยายามไม่ปล่อยให้ความคิดของเธอล่องลอยไปถึงเรื่องที่บ้าน
“นั่งขมวดคิ้วแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นรอยหรอก”
เสียงของจูนดังขึ้นจากประตู รินลดาเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มให้เพื่อนสนิท
“มาได้ไง?”
“ฉันก็นัดไว้แล้วไง ลืมหรือเปล่า?”
รินลดานึกขึ้นได้ว่าพวกเธอมีนัดทานข้าวกันวันนี้ เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ
เธอไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป วันนี้เธอจะออกไปทำอะไรที่** ‘เป็นของตัวเอง’**
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
19:00 น.
พชรกลับมาถึงบ้าน เขาถอดสูทวางบนโซฟา ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ
เงียบ...
เธอยังไม่กลับบ้าน
เขาไม่ได้ตั้งใจจะรอเธอ แต่เมื่อเธอไม่อยู่ ความเงียบในบ้านทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ
พชรเดินไปที่ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครเตรียมอาหารค่ำ ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงฝีเท้าของรินลดาที่เดินไปมาเหมือนทุกวัน
เขากดโทรศัพท์ แล้วกดโทรหารินลดาโดยไม่รู้ตัว
เสียงสัญญาณดังขึ้น...แต่ไม่มีคนรับ
พชรขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย มันเป็นความรู้สึก ‘ขาดหาย’ บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ
ร้านอาหารกลางเมือง
รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับจูน ร้านอาหารแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้คน เธอไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้มานานแล้ว
“แกทำถูกแล้วนะริน” จูนพูดขึ้นขณะตักอาหารใส่จานตัวเอง
รินลดาหัวเราะเบาๆ “ทำถูกอะไร?”
“ที่เลือกกลับมาเป็นตัวเอง ไม่ต้องวิ่งตามเขาแล้ว”
รินลดายิ้มอ่อน แม้หัวใจของเธอจะยังเจ็บ แต่เธอก็รู้ว่าเธอเลือกถูกแล้ว
ขณะที่พวกเธอกำลังคุยกัน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
**[ พชร **Calling... ]
รินลดามองหน้าจอที่สว่างขึ้น ก่อนจะกดปิดเสียงแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างๆ
เธอจะไม่ใช่คนที่รอคำตอบจากเขาอีกต่อไป
21:00 น.
พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ถนนหน้าบ้าน
เธอยังไม่กลับ
เขาพยายามบอกตัวเองว่าเธอจะไปไหนก็ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม
เธอไปกับใคร?
เธอคุยอะไรกับใครอยู่ตอนนี้?
เขาส่ายหัวแรง ๆ พยายามสลัดความคิดที่ไม่มีเหตุผลออกไป แต่กลับทำไม่ได้
พชรเดินกลับเข้าไปในห้อง เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา และพิมพ์ข้อความ
**[ พชร **Send... ]
✉** : คุณอยู่ไหน****?**
ไม่มีการตอบกลับ
เขากำโทรศัพท์แน่นกว่าเดิม ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียง
ทำไมเขาถึงต้องสนใจว่าเธออยู่ไหนด้วย?
21:30 น.
รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอ
***[ พชร ***Send... ]
✉*** : คุณอยู่ไหน******?***
เธอมองมันอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ได้ตอบกลับ
จูนมองเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มมุมปาก “ใครส่งมา?”
รินลดาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะกดปิดหน้าจอ “ไม่มีอะไรหรอก”
เธอเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเธอรู้ว่าเขาแค่** ‘ถาม’** แต่ไม่ได้** ‘สนใจจริงๆ’**
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
22:30 น.
เสียงประตูปิดลงเบา ๆ รินลดาก้าวเข้ามาในบ้าน เธอถอดรองเท้าออกอย่างเงียบเชียบ พยายามเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนโดยไม่ให้เป็นจุดสนใจ
แต่เธอคิดผิด
“คุณไปไหนมา?”
