บทที่ 16 EP. 08|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 8

12:00 น.

พชรยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งภายในร้านกาแฟหรู ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา

รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับนที ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเธออย่างออกรส สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย ในขณะที่รินลดาเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม...

เธอกำลังหัวเราะ

พชรเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือแก้วกาแฟกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นนทีโน้มตัวเข้ามาใกล้รินลดา

“คุณต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ?”

เสียงพนักงานสาวเรียกความสนใจของเขาไปชั่วครู่ พชรตวัดสายตามามอง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่ครับ”

พนักงานสาวผละออกไป แต่พชรกลับยังคงจ้องไปที่รินลดาไม่วางตา

เธอไม่เคยหัวเราะแบบนั้นเวลาคุยกับเขาเลย...

ทำไมเธอถึงดูมีความสุขเมื่ออยู่กับผู้ชายคนอื่น?

พชรรู้ดีว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในใจของเขาตอนนี้...

มันคือความหงุดหงิด และ ความไม่พอใจ

โรงจอดรถ

22:00 น.

เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่ค่อยๆ หรี่ลง รินลดาก้าวลงจากรถ ปิดประตูเบา ๆ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์

ฝนยังคงตกปรอย ๆ กลิ่นดินชื้นจากสวนรอบบ้านทำให้บรรยากาศเย็นเยียบ เธอเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกเหนื่อยล้าแบบนี้

มันเป็นเพราะวันนี้เธอใช้พลังงานไปกับการพูดคุยงาน หรือเป็นเพราะบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอเอง?

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

ห้องนั่งเล่น

พชรนั่งอยู่ที่โซฟา ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง แก้ววิสกี้ในมือของเขายังคงเต็มไปด้วยน้ำสีอำพัน

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านหน้า เขาเงยหน้าขึ้น และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือรินลดาเดินเข้ามาภายในบ้าน

เธอไม่ได้รีบเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง แต่ก็ไม่ได้แม้แต่จะมองมาทางเขาเลย

เธอเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมออก แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

พชรจ้องมองแผ่นหลังของเธอ ราวกับมันกำลังจะหายไปจากสายตาเขาตลอดกาล

ริมฝีปากของเขาขบกันแน่น มือของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน

เสียงฝีเท้าของพชรเร่งร้อนกว่าปกติ ขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดตามหลังรินลดา

เธอเพิ่งเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง กำลังจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเองที่พึ่งขอแยกห้องนอนกันได้ไม่นาน แต่เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เธอหยุด

“เดี๋ยว”

รินลดาไม่หันกลับไป เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะพูดขึ้น

“มีอะไรคะ?”

พชรไม่ตอบในทันที เขามองเธอจากทางด้านหลัง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ทำไมกลับดึก?”

รินลดากะพริบตา ก่อนจะหันกลับมามองเขา รอยยิ้มบาง ๆ แต้มขึ้นที่มุมปาก

“คุณคิดว่ามันสำคัญเหรอคะ?”

พชรขบกรามแน่น สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่อาจอ่านออก

“คุณเริ่มทำอะไรบางอย่างที่คุณไม่เคยทำ” เขาพูดช้าๆ

“แล้วมันผิดตรงไหนคะ?” รินลดาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎของคุณสักหน่อย”

พชรจ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย

“ผมไม่ชอบ”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอไหววูบ

แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ

“คุณหมายถึงอะไรคะ?”

“ผมไม่ชอบที่คุณทำแบบนี้”

เสียงของเขาต่ำและหนักขึ้นกว่าเดิม

“คุณหมายถึงอะไร?” เธอถามซ้ำ คราวนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มเย็นชา

พชรขยับเข้ามาใกล้เธอ รินลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“คุณกำลังทำให้ผมหงุดหงิด”

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ “แปลว่าฉันทำสำเร็จสินะคะ?”

พชรจ้องหน้าเธอ นัยน์ตาของเขาไหววูบ

เธอกำลังท้าทายเขา

เธอไม่ได้เป็นรินลดาคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว

22:15 น.

รินลดาผลักประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง ก่อนจะปิดมันลงอย่างรวดเร็ว เธอพิงหลังกับบานประตู หัวใจเต้นแรงผิดปกติ

เธอไม่ได้กลัวพชร...

แต่เธอกำลังต่อสู้กับตัวเอง

ทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับเขา เธอจะพยายามเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ แต่คืนนี้...มันไม่ง่ายเลย

เธอรู้ว่าเขากำลังรู้สึกบางอย่าง

เธอสัมผัสได้จากสายตาของเขา จากน้ำเสียงของเขา

แต่เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องเป็นฝ่ายเจ็บอีกแล้ว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินไปที่เตียง ล้มตัวลงนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป