บทที่ 16 EP. 08|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 8
12:00 น.
พชรยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งภายในร้านกาแฟหรู ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา
รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับนที ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเธออย่างออกรส สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย ในขณะที่รินลดาเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอึดอัดเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม...
เธอกำลังหัวเราะ
พชรเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือแก้วกาแฟกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นนทีโน้มตัวเข้ามาใกล้รินลดา
“คุณต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ?”
เสียงพนักงานสาวเรียกความสนใจของเขาไปชั่วครู่ พชรตวัดสายตามามอง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ครับ”
พนักงานสาวผละออกไป แต่พชรกลับยังคงจ้องไปที่รินลดาไม่วางตา
เธอไม่เคยหัวเราะแบบนั้นเวลาคุยกับเขาเลย...
ทำไมเธอถึงดูมีความสุขเมื่ออยู่กับผู้ชายคนอื่น?
พชรรู้ดีว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในใจของเขาตอนนี้...
มันคือความหงุดหงิด และ ความไม่พอใจ
โรงจอดรถ
22:00 น.
เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่ค่อยๆ หรี่ลง รินลดาก้าวลงจากรถ ปิดประตูเบา ๆ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์
ฝนยังคงตกปรอย ๆ กลิ่นดินชื้นจากสวนรอบบ้านทำให้บรรยากาศเย็นเยียบ เธอเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกเหนื่อยล้าแบบนี้
มันเป็นเพราะวันนี้เธอใช้พลังงานไปกับการพูดคุยงาน หรือเป็นเพราะบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอเอง?
เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน
ห้องนั่งเล่น
พชรนั่งอยู่ที่โซฟา ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง แก้ววิสกี้ในมือของเขายังคงเต็มไปด้วยน้ำสีอำพัน
เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านหน้า เขาเงยหน้าขึ้น และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือรินลดาเดินเข้ามาภายในบ้าน
เธอไม่ได้รีบเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง แต่ก็ไม่ได้แม้แต่จะมองมาทางเขาเลย
เธอเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมออก แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป
พชรจ้องมองแผ่นหลังของเธอ ราวกับมันกำลังจะหายไปจากสายตาเขาตลอดกาล
ริมฝีปากของเขาขบกันแน่น มือของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน
เสียงฝีเท้าของพชรเร่งร้อนกว่าปกติ ขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดตามหลังรินลดา
เธอเพิ่งเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง กำลังจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเองที่พึ่งขอแยกห้องนอนกันได้ไม่นาน แต่เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เธอหยุด
“เดี๋ยว”
รินลดาไม่หันกลับไป เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะพูดขึ้น
“มีอะไรคะ?”
พชรไม่ตอบในทันที เขามองเธอจากทางด้านหลัง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นช้า ๆ
“ทำไมกลับดึก?”
รินลดากะพริบตา ก่อนจะหันกลับมามองเขา รอยยิ้มบาง ๆ แต้มขึ้นที่มุมปาก
“คุณคิดว่ามันสำคัญเหรอคะ?”
พชรขบกรามแน่น สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่อาจอ่านออก
“คุณเริ่มทำอะไรบางอย่างที่คุณไม่เคยทำ” เขาพูดช้าๆ
“แล้วมันผิดตรงไหนคะ?” รินลดาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎของคุณสักหน่อย”
พชรจ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย
“ผมไม่ชอบ”
รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอไหววูบ
แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ
“คุณหมายถึงอะไรคะ?”
“ผมไม่ชอบที่คุณทำแบบนี้”
เสียงของเขาต่ำและหนักขึ้นกว่าเดิม
“คุณหมายถึงอะไร?” เธอถามซ้ำ คราวนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มเย็นชา
พชรขยับเข้ามาใกล้เธอ รินลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนที่เขาจะพูดต่อ
“คุณกำลังทำให้ผมหงุดหงิด”
รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ “แปลว่าฉันทำสำเร็จสินะคะ?”
พชรจ้องหน้าเธอ นัยน์ตาของเขาไหววูบ
เธอกำลังท้าทายเขา
เธอไม่ได้เป็นรินลดาคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว
22:15 น.
รินลดาผลักประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง ก่อนจะปิดมันลงอย่างรวดเร็ว เธอพิงหลังกับบานประตู หัวใจเต้นแรงผิดปกติ
เธอไม่ได้กลัวพชร...
แต่เธอกำลังต่อสู้กับตัวเอง
ทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับเขา เธอจะพยายามเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ แต่คืนนี้...มันไม่ง่ายเลย
เธอรู้ว่าเขากำลังรู้สึกบางอย่าง
เธอสัมผัสได้จากสายตาของเขา จากน้ำเสียงของเขา
แต่เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องเป็นฝ่ายเจ็บอีกแล้ว
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินไปที่เตียง ล้มตัวลงนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
