บทที่ 17 EP. 08|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

เธอลืมตาขึ้นมาทันที หัวใจของเธอเต้นรัว

“ริน เปิดประตู”

เสียงของพชรดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

เธอหลับตาแน่น พยายามเพิกเฉยต่อเสียงนั้น

“ริน” เสียงของเขาต่ำลง “ผมยังมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ขยับ ไม่พูดอะไร

ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าของพชรจะค่อย ๆ ห่างออกไป

รินลดาลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์สับสน

คืนนี้...เธอไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว

23:00 น.

พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องทำงาน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่สวนด้านล่าง

อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ แต่ในหัวของเขากลับร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

ทำไมเขาต้องสนใจว่ารินลดาจะไปกับใคร?

ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เธอหัวเราะให้กับผู้ชายคนอื่น?

เขาไม่เคยสนใจอะไรพวกนี้มาก่อนเลย...

แต่คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่า

เขากำลังจะเสียเธอไป

และเขาไม่ชอบมันเลย

ไม่ชอบเลยสักนิดเดียว...

พชรสูดลมหายใจเข้าลึก มือข้างหนึ่งกำราวระเบียงแน่นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกสองเม็ดก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่

เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังเดินไปเรื่อย ๆ แต่เขากลับไม่มีสมาธิพอจะนั่งนิ่ง ๆ ได้

ในที่สุด...

เขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องทำงาน

00:30 น.

พชรยืนอยู่หน้าประตูห้องของรินลดา เขาไม่ได้แน่ใจว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ หรือทำไมเขาถึงต้องการเจอเธอในตอนนี้

เขาแค่...

รู้สึกไม่พอใจที่เธอเมินเขา และมันทำให้เขาหงุดหงิด

เขายกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาเคาะอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นกว่าเดิม

เงียบ

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือแตะลูกบิด

ไม่ล็อก...

เขาชั่งใจอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออก

ภายในห้องเงียบสนิท แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างเพียงเล็กน้อย รินลดานอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างบางขดตัวเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่ง

เธอหลับไปแล้ว

พชรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่เงียบ ๆ

เป็นครั้งแรกที่เขามองเธอโดยไม่มีเกราะกำบังใด ๆ

รินลดาที่ไร้ซึ่งความแข็งกร้าว รินลดาที่ไม่ได้ท้าทายเขาด้วยคำพูดประชดประชัน

เธอดู...

อ่อนแอ

เปราะบาง

และเหนื่อยล้า

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังยืนอยู่ที่นี่

เขาควรจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เขาควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันเป็น

แต่ขาของเขากลับไม่ขยับไปไหน

พชรมองใบหน้าของเธอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นมา แตะแผ่วเบาที่แก้มของเธอ

ผิวของเธออุ่น

เขาไล้นิ้วโป้งไปตามแนวโครงหน้าเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะตื่น

และในจังหวะที่เขากำลังจะละมือออกไป...

ดวงตาของรินลดาก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น

สายตาที่ปะทะกัน

รินลดากะพริบตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง

พชรชะงักค้าง มือของเขายังคงแตะอยู่ที่แก้มของเธอ

ราวกับทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ดวงตาของทั้งสองคนสะท้อนทุกอย่างออกมาได้ชัดเจน

“คุณ...” รินลดาเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอยังพร่ามัวจากความง่วง

พชรค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา

“คุณนอนไปเถอะ” เสียงของเขาแหบต่ำ ราวกับพยายามกดอารมณ์บางอย่างเอาไว้

รินลดาขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

“คุณเข้ามาในห้องฉันทำไม?”

พชรเม้มริมฝีปาก ดวงตาของเขาฉายแววสับสน แต่สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปเสียงเรียบ

“ผมแค่มาดูว่าคุณปลอดภัยหรือเปล่า”

รินลดาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววไม่เชื่อ

“คุณเป็นห่วงฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

พชรไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่จ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“นอนซะ” เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

แต่เพียงเสี้ยววินาที รินลดาก็คว้าข้อมือของเขาไว้

พชรชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองมือเล็กที่จับข้อมือเขาไว้แน่น

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?”

เสียงของเธอเบา แต่กลับหนักแน่น

พชรยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปเสียงต่ำ

“ผมเองก็ไม่รู้”

รินลดากะพริบตา ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในใจของเธอ

เธอปล่อยมือจากเขาช้า ๆ ก่อนจะหลุบตาลง

พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูลงเบา ๆ

ทิ้งให้รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอสะท้อนอารมณ์ที่ซับซ้อน

คืนนี้...

เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าเธอควรจะหนีจากเขา หรือควรจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกนี้

และพชรเอง...

ก็กำลังสับสนไม่แพ้กัน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป