บทที่ 17 EP. 08|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
เธอลืมตาขึ้นมาทันที หัวใจของเธอเต้นรัว
“ริน เปิดประตู”
เสียงของพชรดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู
เธอหลับตาแน่น พยายามเพิกเฉยต่อเสียงนั้น
“ริน” เสียงของเขาต่ำลง “ผมยังมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”
เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ขยับ ไม่พูดอะไร
ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าของพชรจะค่อย ๆ ห่างออกไป
รินลดาลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์สับสน
คืนนี้...เธอไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว
23:00 น.
พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องทำงาน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่สวนด้านล่าง
อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ แต่ในหัวของเขากลับร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก
เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ
ทำไมเขาต้องสนใจว่ารินลดาจะไปกับใคร?
ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เธอหัวเราะให้กับผู้ชายคนอื่น?
เขาไม่เคยสนใจอะไรพวกนี้มาก่อนเลย...
แต่คืนนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่า
เขากำลังจะเสียเธอไป
และเขาไม่ชอบมันเลย
ไม่ชอบเลยสักนิดเดียว...
พชรสูดลมหายใจเข้าลึก มือข้างหนึ่งกำราวระเบียงแน่นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกสองเม็ดก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่
เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังเดินไปเรื่อย ๆ แต่เขากลับไม่มีสมาธิพอจะนั่งนิ่ง ๆ ได้
ในที่สุด...
เขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องทำงาน
00:30 น.
พชรยืนอยู่หน้าประตูห้องของรินลดา เขาไม่ได้แน่ใจว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ หรือทำไมเขาถึงต้องการเจอเธอในตอนนี้
เขาแค่...
รู้สึกไม่พอใจที่เธอเมินเขา และมันทำให้เขาหงุดหงิด
เขายกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ
ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาเคาะอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นกว่าเดิม
เงียบ
เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือแตะลูกบิด
ไม่ล็อก...
เขาชั่งใจอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออก
ภายในห้องเงียบสนิท แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างเพียงเล็กน้อย รินลดานอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างบางขดตัวเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่ง
เธอหลับไปแล้ว
พชรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่เงียบ ๆ
เป็นครั้งแรกที่เขามองเธอโดยไม่มีเกราะกำบังใด ๆ
รินลดาที่ไร้ซึ่งความแข็งกร้าว รินลดาที่ไม่ได้ท้าทายเขาด้วยคำพูดประชดประชัน
เธอดู...
อ่อนแอ
เปราะบาง
และเหนื่อยล้า
พชรเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง
เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังยืนอยู่ที่นี่
เขาควรจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เขาควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันเป็น
แต่ขาของเขากลับไม่ขยับไปไหน
พชรมองใบหน้าของเธอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นมา แตะแผ่วเบาที่แก้มของเธอ
ผิวของเธออุ่น
เขาไล้นิ้วโป้งไปตามแนวโครงหน้าเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะตื่น
และในจังหวะที่เขากำลังจะละมือออกไป...
ดวงตาของรินลดาก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น
สายตาที่ปะทะกัน
รินลดากะพริบตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง
พชรชะงักค้าง มือของเขายังคงแตะอยู่ที่แก้มของเธอ
ราวกับทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ
ไม่มีใครพูดอะไร
แต่ดวงตาของทั้งสองคนสะท้อนทุกอย่างออกมาได้ชัดเจน
“คุณ...” รินลดาเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอยังพร่ามัวจากความง่วง
พชรค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา
“คุณนอนไปเถอะ” เสียงของเขาแหบต่ำ ราวกับพยายามกดอารมณ์บางอย่างเอาไว้
รินลดาขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
“คุณเข้ามาในห้องฉันทำไม?”
พชรเม้มริมฝีปาก ดวงตาของเขาฉายแววสับสน แต่สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปเสียงเรียบ
“ผมแค่มาดูว่าคุณปลอดภัยหรือเปล่า”
รินลดาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววไม่เชื่อ
“คุณเป็นห่วงฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พชรไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่จ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“นอนซะ” เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป
แต่เพียงเสี้ยววินาที รินลดาก็คว้าข้อมือของเขาไว้
พชรชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองมือเล็กที่จับข้อมือเขาไว้แน่น
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?”
เสียงของเธอเบา แต่กลับหนักแน่น
พชรยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปเสียงต่ำ
“ผมเองก็ไม่รู้”
รินลดากะพริบตา ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในใจของเธอ
เธอปล่อยมือจากเขาช้า ๆ ก่อนจะหลุบตาลง
พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูลงเบา ๆ
ทิ้งให้รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอสะท้อนอารมณ์ที่ซับซ้อน
คืนนี้...
เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าเธอควรจะหนีจากเขา หรือควรจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกนี้
และพชรเอง...
ก็กำลังสับสนไม่แพ้กัน
