บทที่ 18 EP. 09|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 9
บริษัทวงศ์วรภัทร
10:30 น.
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดึงดูดความสนใจจากพนักงานในบริษัทไปยังต้นเสียง
เมวิกาก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นใจในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเข้ม เธอส่งยิ้มหวานให้กับพนักงานที่มองมาอย่างสงสัย ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้าห้องทำงานของพชร
“คุณเมวิกาคะ?” เลขานุการสาวลุกขึ้นทันทีที่เห็นเธอ “คุณมีนัดกับท่านประธานหรือเปล่าคะ?”
เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ฉันต้องมีนัดด้วยเหรอคะ? ฉันกับพี่เพชรไม่เคยต้องมีพิธีรีตองกันขนาดนั้น”
เลขานุการสาวลังเล เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เคยเป็นอดีตคนสำคัญของเจ้านาย แต่ตั้งแต่ที่พชรแต่งงาน เธอก็ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นพวกเขาติดต่อกันเลย
“เอ่อ...แต่ตอนนี้คุณพชรกำลังประชุมอยู่นะคะ”
เมวิกายิ้มมุมปาก ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป
ห้องประชุมใหญ่
เสียงพชรที่กำลังอภิปรายเกี่ยวกับโครงการใหม่ของบริษัทขาดช่วงไปชั่วครู่ เมื่อโทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นเบา ๆ บนโต๊ะประชุม
**[ เมวิกา **Send... ]
✉** : พี่เพชรคะ...ถ้าพี่ไม่ออกมาหาเมตอนนี้ เมจะเข้าไปหาพี่เอง**
ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขากระชับมือถือในมือแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“เราพักการประชุมไว้แค่นี้ก่อน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องประชุม ทิ้งให้ผู้บริหารระดับสูงมองหน้ากันด้วยความสงสัย
หน้าห้องทำงานพชร
ทันทีที่เขาก้าวออกจากลิฟต์ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ยืนไขว้ขาอยู่หน้าห้องทำงาน
“คุณมาทำอะไร?” เสียงของพชรเย็นชา และแข็งกระด้าง
เมวิกาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น
“ก็เมคิดถึงพี่ แล้วพี่ไม่คิดถึงเมบ้างเหรอคะ?” เธอเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะยกมือขึ้นแตะปลายเนกไทของเขาเบา ๆ
พชรขบกรามแน่นก่อนจะจับข้อมือของเธอไว้ และดึงออกจากตัวเขาทันที
“ผมไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระของคุณ”
“แต่พี่มีเวลาไปนั่งจับตาดูเมียพี่กินข้าวกับผู้ชายคนอื่นเหรอ?”
ประโยคของเธอทำให้พชรชะงัก ดวงตาของเขาเป็นประกายวาบขึ้นมา
เมวิกายิ้มมุมปาก “เธอดูมีความสุขดีนะคะ...เวลาที่อยู่กับคนอื่น”
พชรไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เม้มปากแน่นก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูห้องทำงาน
“ถ้าคุณไม่มีเรื่องสำคัญ ผมขอให้คุณออกไป”
“เมอยากมาคุยเรื่องของเรา” เมวิกาพูดขึ้น ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ
ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง
19:00 น.
รินลดาก้าวเข้ามาภายในร้านที่มีแสงไฟสลัว บรรยากาศโรแมนติกและเงียบสงบ พนักงานสาวเดินนำเธอไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้
เธอมาที่นี่เพราะนทีนัดไว้ พวกเขามีเรื่องของโปรเจคใหม่ที่ต้องพูดคุยกัน
เธอนั่งลง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
นทียังมาไม่ถึง
เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง กระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นใกล้ ๆ
เธอไม่ได้สนใจนัก จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็น...
พชร...
และเขาไม่ได้อยู่คนเดียว
เมวิกา
หัวใจของรินลดาเหมือนถูกบีบรัดแน่น ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าทำให้เธอแทบลืมหายใจ
พชรนั่งอยู่ตรงข้ามกับเมวิกา มือของเธอแตะอยู่บนแขนเสื้อของเขา ดวงตาของเธอทอดมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง
รินลดาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน และเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากรู้หรือเปล่า
สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ในตอนนี้คือ...
เธอเจ็บ
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
เสียงรถของพชรแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ เขาถอดสูทออกและเดินเข้าไปในบ้าน
และทันทีที่เขาก้าวเข้ามา เขาก็เห็นรินลดายืนรออยู่
เธอไม่ได้อยู่ในชุดทำงานเหมือนทุกวัน แต่เปลี่ยนเป็นชุดเดรสยาวสีดำเรียบ ๆ ดวงตาของเธอเรียบนิ่งจนน่ากลัว
พชรหยุดฝีเท้า และมองเธอ
“คุณรอผมเหรอ?”
รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ
“ฉันแค่ต้องการรู้ว่า...คุณอยากให้ฉันอยู่ในชีวิตของคุณจริง ๆ หรือเปล่า?”
