บทที่ 18 EP. 09|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 9

บริษัทวงศ์วรภัทร

10:30 น.

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดึงดูดความสนใจจากพนักงานในบริษัทไปยังต้นเสียง

เมวิกาก้าวเดินเข้ามาอย่างมั่นใจในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเข้ม เธอส่งยิ้มหวานให้กับพนักงานที่มองมาอย่างสงสัย ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้าห้องทำงานของพชร

“คุณเมวิกาคะ?” เลขานุการสาวลุกขึ้นทันทีที่เห็นเธอ “คุณมีนัดกับท่านประธานหรือเปล่าคะ?”

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายเจ้าเล่ห์ “ฉันต้องมีนัดด้วยเหรอคะ? ฉันกับพี่เพชรไม่เคยต้องมีพิธีรีตองกันขนาดนั้น”

เลขานุการสาวลังเล เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เคยเป็นอดีตคนสำคัญของเจ้านาย แต่ตั้งแต่ที่พชรแต่งงาน เธอก็ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นพวกเขาติดต่อกันเลย

“เอ่อ...แต่ตอนนี้คุณพชรกำลังประชุมอยู่นะคะ”

เมวิกายิ้มมุมปาก ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป

ห้องประชุมใหญ่

เสียงพชรที่กำลังอภิปรายเกี่ยวกับโครงการใหม่ของบริษัทขาดช่วงไปชั่วครู่ เมื่อโทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นเบา ๆ บนโต๊ะประชุม

**[ เมวิกา **Send... ]

✉** : พี่เพชรคะ...ถ้าพี่ไม่ออกมาหาเมตอนนี้ เมจะเข้าไปหาพี่เอง**

ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขากระชับมือถือในมือแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เราพักการประชุมไว้แค่นี้ก่อน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องประชุม ทิ้งให้ผู้บริหารระดับสูงมองหน้ากันด้วยความสงสัย

หน้าห้องทำงานพชร

ทันทีที่เขาก้าวออกจากลิฟต์ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ยืนไขว้ขาอยู่หน้าห้องทำงาน

“คุณมาทำอะไร?” เสียงของพชรเย็นชา และแข็งกระด้าง

เมวิกาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“ก็เมคิดถึงพี่ แล้วพี่ไม่คิดถึงเมบ้างเหรอคะ?” เธอเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะยกมือขึ้นแตะปลายเนกไทของเขาเบา ๆ

พชรขบกรามแน่นก่อนจะจับข้อมือของเธอไว้ และดึงออกจากตัวเขาทันที

“ผมไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระของคุณ”

“แต่พี่มีเวลาไปนั่งจับตาดูเมียพี่กินข้าวกับผู้ชายคนอื่นเหรอ?”

ประโยคของเธอทำให้พชรชะงัก ดวงตาของเขาเป็นประกายวาบขึ้นมา

เมวิกายิ้มมุมปาก “เธอดูมีความสุขดีนะคะ...เวลาที่อยู่กับคนอื่น”

พชรไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เม้มปากแน่นก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูห้องทำงาน

“ถ้าคุณไม่มีเรื่องสำคัญ ผมขอให้คุณออกไป”

“เมอยากมาคุยเรื่องของเรา” เมวิกาพูดขึ้น ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ

ร้านอาหารหรูใจกลางเมือง

19:00 น.

รินลดาก้าวเข้ามาภายในร้านที่มีแสงไฟสลัว บรรยากาศโรแมนติกและเงียบสงบ พนักงานสาวเดินนำเธอไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้

เธอมาที่นี่เพราะนทีนัดไว้ พวกเขามีเรื่องของโปรเจคใหม่ที่ต้องพูดคุยกัน

เธอนั่งลง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

นทียังมาไม่ถึง

เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง กระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นใกล้ ๆ

เธอไม่ได้สนใจนัก จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็น...

พชร...

และเขาไม่ได้อยู่คนเดียว

เมวิกา

หัวใจของรินลดาเหมือนถูกบีบรัดแน่น ภาพที่เธอเห็นตรงหน้าทำให้เธอแทบลืมหายใจ

พชรนั่งอยู่ตรงข้ามกับเมวิกา มือของเธอแตะอยู่บนแขนเสื้อของเขา ดวงตาของเธอทอดมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง

รินลดาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน และเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากรู้หรือเปล่า

สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ในตอนนี้คือ...

เธอเจ็บ

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

เสียงรถของพชรแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ เขาถอดสูทออกและเดินเข้าไปในบ้าน

และทันทีที่เขาก้าวเข้ามา เขาก็เห็นรินลดายืนรออยู่

เธอไม่ได้อยู่ในชุดทำงานเหมือนทุกวัน แต่เปลี่ยนเป็นชุดเดรสยาวสีดำเรียบ ๆ ดวงตาของเธอเรียบนิ่งจนน่ากลัว

พชรหยุดฝีเท้า และมองเธอ

“คุณรอผมเหรอ?”

รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ฉันแค่ต้องการรู้ว่า...คุณอยากให้ฉันอยู่ในชีวิตของคุณจริง ๆ หรือเปล่า?”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป