บทที่ 19 EP. 09|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
พชรชะงักไป ดวงตาของเขาฉายแววสับสน
“ทำไมคุณถามอะไรแบบนี้?”
“ตอบฉัน”
ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่พชรจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ผมไม่เคยขอให้คุณเข้ามาอยู่ตั้งแต่แรก”
รินลดานิ่งไป ริมฝีปากของเธอกดแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เธอพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสอง
พชรยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ทางเดินขึ้นชั้นสองที่รินลดาเพิ่งก้าวขึ้นไป เงาสะท้อนจากแชนเดอเลียร์กลางบ้านทาบทับลงบนร่างของเขา ราวกับกลืนทุกอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน
เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่เธอเลือกที่จะไม่ทะเลาะกัน แต่กลับกัน...
ทำไมเขาถึงรู้สึกว่างเปล่า
มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่น พชรเม้มริมฝีปาก รู้สึกถึงแรงกระแทกบางอย่างในอกที่ไม่สามารถอธิบายได้ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรำคาญ...แต่กลับเป็นความอึดอัดที่ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก
ภาพที่รินลดายืนอยู่ที่ร้านอาหาร ภาพที่เธอนั่งตรงข้ามกับนที หัวเราะกับเขา และภาพที่เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขาตอนเดินออกจากร้าน...
มันยังคงติดอยู่ในหัว
พชรสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว
23:15 น.
รินลดานั่งอยู่ตรงขอบเตียง ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่กระจกหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้อง
ดวงจันทร์คืนนี้ส่องแสงนวลกระจ่าง แต่ภายในใจของเธอกลับหม่นหมอง
เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ
ทำไมเธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเขา ทำไมเธอยังคงหวังว่าคำตอบที่ออกจากปากเขาจะเป็นอย่างอื่น...
เธอกุมมือเข้าหากันแน่น พยายามสะกดอารมณ์ตัวเอง
เธอควรจะชินกับมันได้แล้ว
แต่มันก็ยังไม่ง่ายเลย
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น
ปัง ปัง
รินลดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสะท้อนความลังเล
เธอไม่อยากเจอเขา ไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว
“ริน เปิดประตู” เสียงของพชรดังขึ้นต่ำและหนัก
เธอหลับตาลง ถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยกลับไปเสียงเรียบ
“ฉันเหนื่อยค่ะ”
เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง
“เปิด”
น้ำเสียงของเขาไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง
รินลดายิ้มเยาะกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปปลดล็อกประตู
เธอไม่ได้ต้องการจะทะเลาะกันอีกแล้ว
แต่เธออยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน
ทันทีที่ประตูเปิดออก ดวงตาของพชรก็ปะทะเข้ากับรินลดาในระยะประชิด
เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินแขนยาวสีขาว ผมยาวสลวยปล่อยยาวสบาย ๆ ริมฝีปากของเธอไม่ได้มีรอยยิ้ม ไม่ได้มีความโกรธ แต่มีเพียงความนิ่งสงบที่ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง
“มีอะไรคะ?”
พชรจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ผมคิดว่าเราควรคุยกัน”
รินลดากอดอก ยืนพิงขอบประตู “ฉันไม่เห็นว่าเรามีอะไรต้องคุย”
พชรขบกรามแน่น ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ
“คุณเข้าใจผิด”
รินลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้า “เข้าใจผิด? ฉันแค่เห็นสิ่งที่ฉันควรจะเห็น”
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” พชรเอ่ยเสียงหนัก ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
“แล้วมันคืออะไรคะ? อธิบายให้ฉันฟังสิ”
เธอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงประชด แต่กลับฟังดูสงบนิ่ง และมันทำให้พชรรู้สึกไม่มั่นคงมากกว่าเดิม
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก “เมวิกาแค่พยายามทำให้คุณเข้าใจผิด”
“แล้วคุณก็ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ”
พชรเม้มปากแน่น ดวงตาของเขามองเธออย่างไม่พอใจ “คุณคิดว่าผมยังมีอะไรกับเธออยู่?”
รินลดาส่ายหน้า “ฉันไม่คิดค่ะ”
“แล้วคุณกำลังโกรธอะไร?”
เธอหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ “ฉันไม่ได้โกรธ...แต่ฉันเหนื่อย”
พชรชะงักไปกับคำพูดของเธอ
“เหนื่อยกับอะไร?”
รินลดาถอนหายใจ ดวงตาของเธอหลุบลงต่ำ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
“เหนื่อยกับการพยายามอยู่ในที่ที่ฉันไม่ควรอยู่”
คำพูดของเธอทำให้พชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่อก เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้เขาอึดอัด
