บทที่ 19 EP. 09|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

พชรชะงักไป ดวงตาของเขาฉายแววสับสน

“ทำไมคุณถามอะไรแบบนี้?”

“ตอบฉัน”

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่พชรจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“ผมไม่เคยขอให้คุณเข้ามาอยู่ตั้งแต่แรก”

รินลดานิ่งไป ริมฝีปากของเธอกดแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสอง

พชรยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ทางเดินขึ้นชั้นสองที่รินลดาเพิ่งก้าวขึ้นไป เงาสะท้อนจากแชนเดอเลียร์กลางบ้านทาบทับลงบนร่างของเขา ราวกับกลืนทุกอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน

เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่เธอเลือกที่จะไม่ทะเลาะกัน แต่กลับกัน...

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่างเปล่า

มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่น พชรเม้มริมฝีปาก รู้สึกถึงแรงกระแทกบางอย่างในอกที่ไม่สามารถอธิบายได้ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรำคาญ...แต่กลับเป็นความอึดอัดที่ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก

ภาพที่รินลดายืนอยู่ที่ร้านอาหาร ภาพที่เธอนั่งตรงข้ามกับนที หัวเราะกับเขา และภาพที่เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขาตอนเดินออกจากร้าน...

มันยังคงติดอยู่ในหัว

พชรสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

23:15 น.

รินลดานั่งอยู่ตรงขอบเตียง ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่กระจกหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้อง

ดวงจันทร์คืนนี้ส่องแสงนวลกระจ่าง แต่ภายในใจของเธอกลับหม่นหมอง

เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ

ทำไมเธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของเขา ทำไมเธอยังคงหวังว่าคำตอบที่ออกจากปากเขาจะเป็นอย่างอื่น...

เธอกุมมือเข้าหากันแน่น พยายามสะกดอารมณ์ตัวเอง

เธอควรจะชินกับมันได้แล้ว

แต่มันก็ยังไม่ง่ายเลย

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

ปัง ปัง

รินลดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสะท้อนความลังเล

เธอไม่อยากเจอเขา ไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว

“ริน เปิดประตู” เสียงของพชรดังขึ้นต่ำและหนัก

เธอหลับตาลง ถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยกลับไปเสียงเรียบ

“ฉันเหนื่อยค่ะ”

เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง

“เปิด”

น้ำเสียงของเขาไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง

รินลดายิ้มเยาะกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปปลดล็อกประตู

เธอไม่ได้ต้องการจะทะเลาะกันอีกแล้ว

แต่เธออยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน

ทันทีที่ประตูเปิดออก ดวงตาของพชรก็ปะทะเข้ากับรินลดาในระยะประชิด

เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินแขนยาวสีขาว ผมยาวสลวยปล่อยยาวสบาย ๆ ริมฝีปากของเธอไม่ได้มีรอยยิ้ม ไม่ได้มีความโกรธ แต่มีเพียงความนิ่งสงบที่ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง

“มีอะไรคะ?”

พชรจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

“ผมคิดว่าเราควรคุยกัน”

รินลดากอดอก ยืนพิงขอบประตู “ฉันไม่เห็นว่าเรามีอะไรต้องคุย”

พชรขบกรามแน่น ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ

“คุณเข้าใจผิด”

รินลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้า “เข้าใจผิด? ฉันแค่เห็นสิ่งที่ฉันควรจะเห็น”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” พชรเอ่ยเสียงหนัก ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

“แล้วมันคืออะไรคะ? อธิบายให้ฉันฟังสิ”

เธอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงประชด แต่กลับฟังดูสงบนิ่ง และมันทำให้พชรรู้สึกไม่มั่นคงมากกว่าเดิม

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก “เมวิกาแค่พยายามทำให้คุณเข้าใจผิด”

“แล้วคุณก็ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ”

พชรเม้มปากแน่น ดวงตาของเขามองเธออย่างไม่พอใจ “คุณคิดว่าผมยังมีอะไรกับเธออยู่?”

รินลดาส่ายหน้า “ฉันไม่คิดค่ะ”

“แล้วคุณกำลังโกรธอะไร?”

เธอหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ “ฉันไม่ได้โกรธ...แต่ฉันเหนื่อย”

พชรชะงักไปกับคำพูดของเธอ

“เหนื่อยกับอะไร?”

รินลดาถอนหายใจ ดวงตาของเธอหลุบลงต่ำ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“เหนื่อยกับการพยายามอยู่ในที่ที่ฉันไม่ควรอยู่”

คำพูดของเธอทำให้พชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่อก เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้เขาอึดอัด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป