บทที่ 20 EP. 10|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 10

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

07:30 น.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินลดาลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

เมื่อคืนเธอนอนหลับไม่สนิทเลย

คำพูดของพชรยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอ

เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรเก็บมันมาคิด ไม่ควรปล่อยให้มันกระทบจิตใจเธออีกต่อไป แต่ความเจ็บปวดกลับยังคงฝังลึกอยู่ภายใน

เธอหันไปมองนาฬิกา เวลาตอนนี้เกือบจะสายแล้ว เธอจึงรีบลุกจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงาน

10:00 น.

บรรยากาศภายในบริษัทเป็นไปอย่างคึกคัก รินลดายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ พลางกวาดตามองเอกสารตรงหน้า

เธอทุ่มเทให้กับงานมากขึ้นในช่วงนี้ พยายามให้ตัวเองยุ่งตลอดเวลา เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องของพชรอีก

“ริน เดี๋ยววันนี้อย่าลืมนะ”

เสียงของจูนดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน

รินลดาเลิกคิ้วขึ้น “เรื่องอะไร?”

“แกจำไม่ได้เหรอ?” จูนทำหน้าตกใจ “วันนี้มีงานเลี้ยงของวงการดีไซเนอร์ไง”

รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจูนเคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่เธอไม่คิดว่าจะมาถึงวันนี้เร็วขนาดนี้

“ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะไปดีไหม”

“ไปสิ! งานนี้เป็นโอกาสดีเลยนะ มีทั้งนักลงทุน ทั้งเจ้าของแบรนด์ดัง ๆ มาเพียบ”

รินลดาถอนหายใจเบา ๆ เธอไม่ได้อยากออกไปเจอผู้คนมากนักในช่วงนี้ แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นโอกาสที่สำคัญสำหรับอาชีพของเธอ

“โอเค ฉันจะไป”

“เยี่ยม! แล้วฉันจะไปรับแกตอนหนึ่งทุ่ม”

รินลดาพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ

บริษัทวงศ์วรภัทร

พชรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของเขา สายตาจับจ้องไปที่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แต่ในหัวของเขากลับไม่ได้อยู่กับงานเลย

บรรยากาศในบ้านตอนเช้าทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ

ปกติแล้วรินลดาจะเป็นคนที่เตรียมอาหารเช้า และอย่างน้อยเธอก็จะพูดคุยกับเขาสักประโยคสองประโยค แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เรื่องทั่วไปก็ตาม

แต่วันนี้...

เธอหายไป

เธอไม่อยู่ที่โต๊ะอาหาร ไม่แม้แต่จะกล่าวลาหรือบอกอะไรเขา

มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เขาไม่ควรจะสนใจ แต่พชรกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

เธอเปลี่ยนไปจริง ๆ

เขาเคยคิดว่าตัวเองต้องการให้เธอเลิกสนใจเขา เลิกพยายามเพื่อเขา แต่พอทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการจริง ๆ

ทำไมมันถึงทำให้เขารู้สึกแย่ขนาดนี้?

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ก่อนที่เลขานุการของเขาจะเดินเข้ามา

“คุณพชรคะ”

“มีอะไร?”

“ดิฉันเพิ่งได้รับข้อมูลว่า คุณรินลดาจะไปออกงานเลี้ยงของวงการดีไซเนอร์คืนนี้ค่ะ”

พชรเงยหน้าขึ้นทันที “คุณว่าอะไรนะ?”

“ดิฉันได้ยินมาว่าเธอจะไปร่วมงานเลี้ยงที่โรงแรมแกรนด์เมโทรโพลิตันค่ะ”

พชรเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว

ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน?

เธอจะไปงานเลี้ยง...แต่กลับไม่บอกอะไรเขา?

เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

โรงแรมแกรนด์เมโทรโพลิตัน

20:00 น.

เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู ผู้คนในแวดวงดีไซเนอร์และนักลงทุนเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

รินลดายืนอยู่ข้างจูน ขณะถือแก้วไวน์ในมือ เธออยู่ในชุดเดรสสีทองเรียบหรูที่เข้ากับรูปร่างของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผมยาวถูกรวบขึ้นเผยลำคอระหง

เธอดูสวยสง่าอย่างไม่น่าเชื่อ

“ริน นี่คุณธีรัช เจ้าของแบรนด์แฟชั่นระดับสากล” จูนแนะนำชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ธีรัชเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในวงการแฟชั่น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“คุณรินลดา ผมเคยได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

รินลดายิ้มหวาน ก่อนจะยื่นมือออกไป “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

ธีรัชจับมือของเธอเบา ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น

“ผมสนใจผลงานของคุณมากนะครับ หวังว่าเราจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันในอนาคต”

“ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ”

พวกเขายังคงพูดคุยกันอย่างออกรส ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นกันเอง

แต่สิ่งที่รินลดาไม่รู้คือ...

มีใครบางคนกำลังจับตาดูเธออยู่จากอีกมุมของห้อง

พชรยืนอยู่ใกล้บริเวณบาร์ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังหัวเราะกับผู้ชายอีกคน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่

แต่หลังจากที่รู้ว่าเธอจะมางานนี้ เขากลับอดไม่ได้ที่จะมาเอง

และตอนนี้...

เขากำลังรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้

เขาไม่ชอบที่เห็นเธอยิ้มให้กับคนอื่น

ไม่ชอบที่เห็นเธอพูดคุยกับผู้ชายคนอื่น

โดยเฉพาะธีรัช ที่ดูเหมือนจะสนใจเธอมากเป็นพิเศษ

มือข้างหนึ่งของเขากำแน่น รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ

และในวินาทีนั้น...

เขาตัดสินใจแล้ว

พชรก้าวเข้าไปหากลุ่มคนที่รินลดากำลังยืนคุยอยู่

เสียงหัวเราะของเธอขาดช่วงไปทันทีที่เห็นเขา

เธอไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่

บทก่อนหน้า
บทถัดไป