บทที่ 20 EP. 10|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 10
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
07:30 น.
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินลดาลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อคืนเธอนอนหลับไม่สนิทเลย
คำพูดของพชรยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอ
เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรเก็บมันมาคิด ไม่ควรปล่อยให้มันกระทบจิตใจเธออีกต่อไป แต่ความเจ็บปวดกลับยังคงฝังลึกอยู่ภายใน
เธอหันไปมองนาฬิกา เวลาตอนนี้เกือบจะสายแล้ว เธอจึงรีบลุกจากเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงาน
10:00 น.
บรรยากาศภายในบริษัทเป็นไปอย่างคึกคัก รินลดายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ พลางกวาดตามองเอกสารตรงหน้า
เธอทุ่มเทให้กับงานมากขึ้นในช่วงนี้ พยายามให้ตัวเองยุ่งตลอดเวลา เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องของพชรอีก
“ริน เดี๋ยววันนี้อย่าลืมนะ”
เสียงของจูนดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน
รินลดาเลิกคิ้วขึ้น “เรื่องอะไร?”
“แกจำไม่ได้เหรอ?” จูนทำหน้าตกใจ “วันนี้มีงานเลี้ยงของวงการดีไซเนอร์ไง”
รินลดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจูนเคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่เธอไม่คิดว่าจะมาถึงวันนี้เร็วขนาดนี้
“ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่าจะไปดีไหม”
“ไปสิ! งานนี้เป็นโอกาสดีเลยนะ มีทั้งนักลงทุน ทั้งเจ้าของแบรนด์ดัง ๆ มาเพียบ”
รินลดาถอนหายใจเบา ๆ เธอไม่ได้อยากออกไปเจอผู้คนมากนักในช่วงนี้ แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นโอกาสที่สำคัญสำหรับอาชีพของเธอ
“โอเค ฉันจะไป”
“เยี่ยม! แล้วฉันจะไปรับแกตอนหนึ่งทุ่ม”
รินลดาพยักหน้า ก่อนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ
บริษัทวงศ์วรภัทร
พชรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของเขา สายตาจับจ้องไปที่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แต่ในหัวของเขากลับไม่ได้อยู่กับงานเลย
บรรยากาศในบ้านตอนเช้าทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ
ปกติแล้วรินลดาจะเป็นคนที่เตรียมอาหารเช้า และอย่างน้อยเธอก็จะพูดคุยกับเขาสักประโยคสองประโยค แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เรื่องทั่วไปก็ตาม
แต่วันนี้...
เธอหายไป
เธอไม่อยู่ที่โต๊ะอาหาร ไม่แม้แต่จะกล่าวลาหรือบอกอะไรเขา
มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เขาไม่ควรจะสนใจ แต่พชรกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
เธอเปลี่ยนไปจริง ๆ
เขาเคยคิดว่าตัวเองต้องการให้เธอเลิกสนใจเขา เลิกพยายามเพื่อเขา แต่พอทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการจริง ๆ
ทำไมมันถึงทำให้เขารู้สึกแย่ขนาดนี้?
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา ก่อนที่เลขานุการของเขาจะเดินเข้ามา
“คุณพชรคะ”
“มีอะไร?”
“ดิฉันเพิ่งได้รับข้อมูลว่า คุณรินลดาจะไปออกงานเลี้ยงของวงการดีไซเนอร์คืนนี้ค่ะ”
พชรเงยหน้าขึ้นทันที “คุณว่าอะไรนะ?”
“ดิฉันได้ยินมาว่าเธอจะไปร่วมงานเลี้ยงที่โรงแรมแกรนด์เมโทรโพลิตันค่ะ”
พชรเม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว
ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน?
เธอจะไปงานเลี้ยง...แต่กลับไม่บอกอะไรเขา?
เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
โรงแรมแกรนด์เมโทรโพลิตัน
20:00 น.
เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู ผู้คนในแวดวงดีไซเนอร์และนักลงทุนเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
รินลดายืนอยู่ข้างจูน ขณะถือแก้วไวน์ในมือ เธออยู่ในชุดเดรสสีทองเรียบหรูที่เข้ากับรูปร่างของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผมยาวถูกรวบขึ้นเผยลำคอระหง
เธอดูสวยสง่าอย่างไม่น่าเชื่อ
“ริน นี่คุณธีรัช เจ้าของแบรนด์แฟชั่นระดับสากล” จูนแนะนำชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ธีรัชเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในวงการแฟชั่น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“คุณรินลดา ผมเคยได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
รินลดายิ้มหวาน ก่อนจะยื่นมือออกไป “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”
ธีรัชจับมือของเธอเบา ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น
“ผมสนใจผลงานของคุณมากนะครับ หวังว่าเราจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันในอนาคต”
“ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ”
พวกเขายังคงพูดคุยกันอย่างออกรส ท่ามกลางบรรยากาศที่เป็นกันเอง
แต่สิ่งที่รินลดาไม่รู้คือ...
มีใครบางคนกำลังจับตาดูเธออยู่จากอีกมุมของห้อง
พชรยืนอยู่ใกล้บริเวณบาร์ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาวที่กำลังหัวเราะกับผู้ชายอีกคน
เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่
แต่หลังจากที่รู้ว่าเธอจะมางานนี้ เขากลับอดไม่ได้ที่จะมาเอง
และตอนนี้...
เขากำลังรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้
เขาไม่ชอบที่เห็นเธอยิ้มให้กับคนอื่น
ไม่ชอบที่เห็นเธอพูดคุยกับผู้ชายคนอื่น
โดยเฉพาะธีรัช ที่ดูเหมือนจะสนใจเธอมากเป็นพิเศษ
มือข้างหนึ่งของเขากำแน่น รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ
และในวินาทีนั้น...
เขาตัดสินใจแล้ว
พชรก้าวเข้าไปหากลุ่มคนที่รินลดากำลังยืนคุยอยู่
เสียงหัวเราะของเธอขาดช่วงไปทันทีที่เห็นเขา
เธอไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่
