บทที่ 21 EP. 10|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

พชรไม่แม้แต่จะมองธีรัช เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวรินลดา ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่เธอ

“กลับบ้าน”

รินลดาขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

“ผมบอกให้คุณกลับบ้าน”

ธีรัชมองพวกเขาด้วยความสงสัย “เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

พชรไม่สนใจคำถามของธีรัช เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของรินลดา ก่อนจะออกแรงดึงเธอให้เดินตามเขาไป

“พี่เพชร! คุณจะทำอะไร?” รินลดาพยายามดึงมือกลับ แต่แรงของเขามากเกินไป

“ผมไม่ชอบที่คุณอยู่ที่นี่” พชรพูดเสียงหนัก “กลับเดี๋ยวนี้”

รินลดาตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะจ้องเขาด้วยสายตาไม่พอใจ เธอเลยพยายามดึงมือออกจากการจับกุมของพชร แต่เขากลับจับไว้แน่นราวกับจะไม่ให้เธอหนีไปไหน

สายตาของแขกในงานหลายคนเริ่มหันมามองพวกเขาด้วยความสนใจ กระซิบกระซาบกันเบา ๆ

“พี่เพชร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” รินลดากัดฟันพูดเสียงต่ำ

“ผมบอกให้คุณกลับบ้าน” เสียงของเขาหนักแน่นและเย็นชา ดวงตาคมกริบตวัดมองเธอ

“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไร?”

คำถามของเธอทำให้พชรชะงักไปชั่ววินาที แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอ

ธีรัชที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นเริ่มเอ่ยขึ้น “คุณพชร...ถ้าคุณรินลดาไม่อยากกลับ ผมว่าเราควรให้เธอตัดสินใจเองนะครับ”

ดวงตาของพชรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เขาหันไปมองธีรัชอย่างไม่พอใจ

“นี่มันไม่เกี่ยวกับคุณ”

ธีรัชไม่ได้สะทกสะท้าน กลับส่งยิ้มสุภาพให้ “แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้คุณรินลดาควรเป็นคนเลือกเอง”

รินลดาเหลือบมองธีรัช ก่อนจะหันกลับไปสบตากับพชร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เธอสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขาสำเร็จ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ฉันจะกลับหรือไม่กลับ มันเป็นเรื่องของฉัน”

พชรขบกรามแน่น สีหน้าของเขาเย็นชา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน

เธอไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน

แต่ก่อนเธอจะหันหลังกลับ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าแขนเธอไว้อีกครั้ง

“พี่เพชร!” เธอจ้องหน้าเขาอย่างเหลือเชื่อ

“ผมจะไม่นั่งมองคุณหัวเราะกับใครหน้าไหนทั้งนั้น” เสียงของพชรเต็มไปด้วยแรงกดดัน

รินลดาสะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเยาะ “แล้วคุณคิดว่า คุณมีสิทธิ์ห้ามฉันงั้นเหรอ?”

เธอจ้องหน้าเขา ก่อนจะพูดต่อ

“เวลาคุณอยู่กับเมวิกา ฉันเคยพูดอะไรไหม?”

พชรนิ่งไป แต่สายตาของเขากลับลุกวาวด้วยความไม่พอใจ

“อย่าเอาเรื่องนั้นมาเปรียบเทียบ”

“ทำไมจะเปรียบไม่ได้?”

พวกเขาจ้องกันนิ่ง ราวกับกำลังท้าทายกันทางสายตา

สุดท้ายพชรก็หมดความอดทน

“ผมไม่มีเวลามาเถียงกับคุณตรงนี้” เสียงของเขาเย็นชา “คุณจะกลับเอง หรือจะให้ผมอุ้มคุณกลับ?”

รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้น

สุดท้ายเธอก็แค่นหัวเราะ ก่อนจะพูดขึ้น

“ก็ได้”

พชรขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

“ฉันจะกลับกับคุณ” เธอพูดเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปหาธีรัชและจูน “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันคงต้องไปก่อน”

ธีรัชมองเธออย่างเข้าใจ “ไม่เป็นไรครับ ไว้เราคุยกันใหม่”

รินลดาพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินนำออกจากงาน โดยที่พชรเดินตามหลังเธอไป

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

เสียงรถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์ รินลดาเปิดประตูลงจากรถโดยไม่พูดอะไร เธอเดินเข้าไปในบ้านโดยที่พชรเดินตามมาติด ๆ

ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็ปกคลุมทั่วห้องโถง

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่?” รินลดาหันไปเผชิญหน้ากับเขา

พชรยังคงนิ่ง ดวงตาของเขาจ้องเธอแน่วแน่

“ผมไม่ต้องการให้คุณไปงานพวกนั้น”

“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไร?”

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ผมไม่ต้องการให้คุณอยู่ใกล้กับไอ้ธีรัช”

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ “ตลกดีนะคะ คุณหึงฉันเหรอ?”

พชรนิ่ง ไม่ตอบอะไร

รินลดายิ่งขยับเข้าไปใกล้ “คุณทำตัวเองให้ชัดเจนก่อนดีไหมคะ? ถ้าคุณยังมีเมวิกาอยู่ในชีวิตของคุณ แล้วคุณจะมาหึงฉันทำไม?”

เสียงของเธอแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่ได้อยากทะเลาะกันอีกแล้ว แต่เขากลับเป็นฝ่ายที่ลากเธอกลับมาเพื่อทะเลาะ

พชรจ้องเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน ก่อนจะพูดขึ้นเสียงต่ำ

“ผมไม่ได้มีอะไรกับเมวิกา”

“แต่คุณก็ไม่เคยปฏิเสธเธอ”

ความเงียบเข้าปกคลุม

พชรหายใจหนัก ดวงตาของเขาสั่นไหว

เขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องพูดยังไง ไม่รู้ว่าต้องอธิบายยังไง

แต่เขารู้เพียงว่า เขาไม่อยากให้เธอไปจากชีวิตของเขา

“ริน...” เสียงของเขาเบาลง

“พอเถอะค่ะ” เธอพูดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ “ฉันเหนื่อยแล้ว”

พชรนิ่งงัน เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน

เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้ประชด

เธอแค่...หมดแรงที่จะต่อสู้แล้วจริง ๆ

“ฉันจะไปนอนแล้ว” เธอพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป โดยที่พชรยังคงยืนอยู่ที่เดิม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป