บทที่ 3 EP. 01|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

เขาคิดว่าเขาจะรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดความจริงออกไป

แต่ทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างนี้?

ค่ำวันถัดมา

หลังจากที่รินลดาเดินออกจากห้องนั่งเล่นเมื่อคืน เธอไม่ได้พูดอะไรกับพชรอีกเลยตลอดทั้งวัน เช้านี้เธอยังคงเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขาเหมือนเดิม แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่แม้แต่จะแตะต้องเธอก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม

เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ไม่ว่าพชรจะเจ็บปวดกับอดีตแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะเปิดใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย

บริษัทวงศ์วรภัทร

บ่ายวันเดียวกัน

พชรกำลังนั่งทำงานในห้องทำงานของตัวเอง มือข้างหนึ่งกดปากกาเล่นไปมา ในขณะที่สายตาจ้องไปยังเอกสารตรงหน้า แต่สมองกลับว่างเปล่า

เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์

**[ เมวิกา **Send... ]

✉** : พี่เพชรคะ...พอจะว่างมาเจอเมไหม?**

เขาขมวดคิ้วทันที ใจหนึ่งอยากจะปัดข้อความนั้นทิ้ง แต่อีกใจกลับรู้สึกว่าตัวเองอยากจะไปเจอเธอ เพียงเพื่อพิสูจน์บางอย่าง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ

**[ พชร **Send... ]

✉** : ที่ไหน?**

ร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพฯ

19:00 น.

เสียงแก้วไวน์กระทบกันเบา ๆ เมื่อพชรและเมวิกานั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะริมกระจกของร้านอาหาร

เมวิกาในชุดเดรสสีแดงเข้มยกยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไม่คิดเลยว่าพี่จะตอบข้อความเม"

พชรเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างอ่านไม่ออก

"ผมก็นึกว่าคุณหายไปจากชีวิตผมแล้วเหมือนกัน"

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางมือบนโต๊ะ แล้วเอียงหน้าเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อย

"บางที...เมก็อยากรู้ว่าพี่เพชรยังโกรธเมอยู่ไหม"

"โกรธ?" เขาทวนคำ พลางกระตุกยิ้มเยาะ "ผมไม่ได้โกรธ...แต่ก็ไม่ได้สนใจคุณอีกแล้วเหมือนกัน"

แววตาของเมวิกาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเธอจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม

"งั้นเหรอคะ?" เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ "แล้วพี่แต่งงานแล้ว...มีความสุขดีไหม?"

พชรชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"อย่าถามอะไรไร้สาระ"

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

22:00 น.

รินลดาเดินไปเดินมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอเผลอมองนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

พชรยังไม่กลับบ้าน

เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรสนใจ ไม่ควรใส่ใจ แต่ลึกๆ ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า...เขาไปไหน?

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าเรือน รินลดารีบเดินไปที่ระเบียง และพบว่าพชรกำลังลงจากรถที่ไม่คุ้นตา

แต่ที่ทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบลงในทันที...

คือผู้หญิงที่เดินลงจากรถคันเดียวกับเขา

เมวิกา...

รินลดายืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เมวิกาเดินเข้ามายืนตรงหน้าพชร ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่เขาเบา ๆ

"พี่เพชร...เราคงได้เจอกันอีกใช่ไหม?"

พชรไม่ตอบ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เมวิกายิ้ม ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถ ขณะที่พชรยืนมองเธอขับจากไปอย่างเงียบ ๆ

รินลดาหลุบตาลง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้านโดยไม่พูดอะไร

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่พชรจะเดินเข้ามา ร่างสูงโยนเสื้อนอกของเขาลงบนเก้าอี้ แล้วหันไปมองรินลดาที่กำลังนั่งอยู่ที่เตียง

เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาสั่นไหว แต่พยายามทำให้เสียงของตัวเองนิ่งที่สุด

"คืนนี้คุณไปไหนมา?"

พชรเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ

"เรื่องของผม"

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณจะพูดแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?"

พชรขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"

เธอสบตาเขาตรง ๆ "ฉันอยากรู้ว่าคุณยังรักเธออยู่ไหม"

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณไม่มีสิทธิ์ถาม"

รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอเจ็บเหมือนถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก

"งั้นเหรอ?" เธอพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา

"ถ้าคุณยังรักเธอ...แล้วให้ฉันอยู่ตรงนี้ทำไม?"

พชรไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะพูดออกมา

"ถ้าคุณเกลียดฉันขนาดนี้...เราหย่ากันเถอะ"

ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ดวงตาของพชรฉายแววแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

"คุณไม่มีสิทธิ์หย่าจนกว่าจะครบหนึ่งปี"

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเธออย่างแรง รินลดาเม้มปากแน่น

"ไม่ว่าคุณจะอยากไปแค่ไหน คุณก็ไปไม่ได้"

เขาพูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินลดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจองจำอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีทางออก และสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นก็คือ...

เธอเริ่มรักเขาไปแล้วทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยต้องการเธอเลย

บทก่อนหน้า
บทถัดไป