บทที่ 3 EP. 01|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
เขาคิดว่าเขาจะรู้สึกโล่งใจที่ได้พูดความจริงออกไป
แต่ทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างนี้?
ค่ำวันถัดมา
หลังจากที่รินลดาเดินออกจากห้องนั่งเล่นเมื่อคืน เธอไม่ได้พูดอะไรกับพชรอีกเลยตลอดทั้งวัน เช้านี้เธอยังคงเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขาเหมือนเดิม แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่แม้แต่จะแตะต้องเธอก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ไม่ว่าพชรจะเจ็บปวดกับอดีตแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดจะเปิดใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย
บริษัทวงศ์วรภัทร
บ่ายวันเดียวกัน
พชรกำลังนั่งทำงานในห้องทำงานของตัวเอง มือข้างหนึ่งกดปากกาเล่นไปมา ในขณะที่สายตาจ้องไปยังเอกสารตรงหน้า แต่สมองกลับว่างเปล่า
เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์
**[ เมวิกา **Send... ]
✉** : พี่เพชรคะ...พอจะว่างมาเจอเมไหม?**
เขาขมวดคิ้วทันที ใจหนึ่งอยากจะปัดข้อความนั้นทิ้ง แต่อีกใจกลับรู้สึกว่าตัวเองอยากจะไปเจอเธอ เพียงเพื่อพิสูจน์บางอย่าง
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ
**[ พชร **Send... ]
✉** : ที่ไหน?**
ร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพฯ
19:00 น.
เสียงแก้วไวน์กระทบกันเบา ๆ เมื่อพชรและเมวิกานั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะริมกระจกของร้านอาหาร
เมวิกาในชุดเดรสสีแดงเข้มยกยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
"ไม่คิดเลยว่าพี่จะตอบข้อความเม"
พชรเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างอ่านไม่ออก
"ผมก็นึกว่าคุณหายไปจากชีวิตผมแล้วเหมือนกัน"
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางมือบนโต๊ะ แล้วเอียงหน้าเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อย
"บางที...เมก็อยากรู้ว่าพี่เพชรยังโกรธเมอยู่ไหม"
"โกรธ?" เขาทวนคำ พลางกระตุกยิ้มเยาะ "ผมไม่ได้โกรธ...แต่ก็ไม่ได้สนใจคุณอีกแล้วเหมือนกัน"
แววตาของเมวิกาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเธอจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม
"งั้นเหรอคะ?" เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ "แล้วพี่แต่งงานแล้ว...มีความสุขดีไหม?"
พชรชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อย่าถามอะไรไร้สาระ"
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
22:00 น.
รินลดาเดินไปเดินมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอเผลอมองนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
พชรยังไม่กลับบ้าน
เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรสนใจ ไม่ควรใส่ใจ แต่ลึกๆ ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า...เขาไปไหน?
เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าเรือน รินลดารีบเดินไปที่ระเบียง และพบว่าพชรกำลังลงจากรถที่ไม่คุ้นตา
แต่ที่ทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบลงในทันที...
คือผู้หญิงที่เดินลงจากรถคันเดียวกับเขา
เมวิกา...
รินลดายืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เมวิกาเดินเข้ามายืนตรงหน้าพชร ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่เขาเบา ๆ
"พี่เพชร...เราคงได้เจอกันอีกใช่ไหม?"
พชรไม่ตอบ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เมวิกายิ้ม ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นรถ ขณะที่พชรยืนมองเธอขับจากไปอย่างเงียบ ๆ
รินลดาหลุบตาลง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้านโดยไม่พูดอะไร
เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่พชรจะเดินเข้ามา ร่างสูงโยนเสื้อนอกของเขาลงบนเก้าอี้ แล้วหันไปมองรินลดาที่กำลังนั่งอยู่ที่เตียง
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาสั่นไหว แต่พยายามทำให้เสียงของตัวเองนิ่งที่สุด
"คืนนี้คุณไปไหนมา?"
พชรเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ
"เรื่องของผม"
รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณจะพูดแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?"
พชรขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"
เธอสบตาเขาตรง ๆ "ฉันอยากรู้ว่าคุณยังรักเธออยู่ไหม"
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"คุณไม่มีสิทธิ์ถาม"
รินลดากำมือแน่น หัวใจของเธอเจ็บเหมือนถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก
"งั้นเหรอ?" เธอพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา
"ถ้าคุณยังรักเธอ...แล้วให้ฉันอยู่ตรงนี้ทำไม?"
พชรไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ตัวเองไม่เคยคิดว่าจะพูดออกมา
"ถ้าคุณเกลียดฉันขนาดนี้...เราหย่ากันเถอะ"
ทันทีที่ได้ยินคำนั้น ดวงตาของพชรฉายแววแข็งกร้าวขึ้นมาทันที
"คุณไม่มีสิทธิ์หย่าจนกว่าจะครบหนึ่งปี"
คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเธออย่างแรง รินลดาเม้มปากแน่น
"ไม่ว่าคุณจะอยากไปแค่ไหน คุณก็ไปไม่ได้"
เขาพูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รินลดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจองจำอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีทางออก และสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นก็คือ...
เธอเริ่มรักเขาไปแล้วทั้งที่รู้ว่าเขาไม่เคยต้องการเธอเลย
