บทที่ 4 EP. 02|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 2
เช้าวันถัดมา
เสียงฝนโปรยปรายเบา ๆ กระทบกับหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ รินลดายืนจ้องมองออกไปยังสวนกว้างที่เปียกชื้นจากละอองฝน เธอสัมผัสได้ถึงความเหน็บหนาวที่แทรกซึมอยู่ในบรรยากาศของบ้านหลังนี้ มันหนาวเยือกจนถึงขั้วหัวใจ
แม้เวลาจะผ่านไปหลายวันแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพชรก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงเย็นชาและห่างเหินราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้
รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามสลัดความรู้สึกหนักอึ้งออกจากอก ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับโต๊ะอาหารเช้าที่เธอเป็นคนเตรียมไว้
เสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันไดทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง พชรอยู่ในชุดสูทสีเข้ม เขาดูดีเสมอ แต่สำหรับเธอ ตอนนี้เขาคือคนที่เธอไม่สามารถเข้าถึงได้เลย
“อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ
พชรปรายตามองโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดโดยไม่ตอบอะไร เธอไม่แปลกใจเลย เพราะมันเป็นแบบนี้ทุกวัน
ชายหนุ่มดึงเก้าอี้ออกและนั่งลงโดยไม่ได้ใส่ใจเธอแม้แต่น้อย ขณะที่เขากำลังจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
**[ เมวิกา **Calling... ]
รินลดาชะงัก ดวงตาของเธอจ้องมองหน้าจอมือถือของพชรที่วางอยู่บนโต๊ะ
พชรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายโดยไม่ลังเล น้ำเสียงของเขายังคงเรียบนิ่งแต่ฟังดูอ่อนโยนกว่าปกติ
**[ พชร **Talking ]
✆** : ว่าไง****?**
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : พี่เพชรคะ เมมีเรื่องอยากคุยกับพี่...ว่างไหมคะ****?**
รินลดาเม้มปากแน่น ความเย็นชาที่พชรมีให้เธอมาตลอดทำให้เธอไม่กล้าแสดงอารมณ์อะไรออกไป แม้ภายในใจของเธอจะเริ่มสั่นไหว
**[ พชร **Talking ]
✆** : อืม เจอกันที่เดิม**
เขาวางสายลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยที่ยังไม่ได้แตะต้องอาหารเช้าที่เธอเตรียมไว้เลยแม้แต่น้อย
“ผมมีประชุมที่บริษัท” เขาเอ่ยขึ้นลอย ๆ แล้วคว้ากุญแจรถเดินออกไปทันที
รินลดาจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเขา หัวใจของเธอเต้นช้าลง ความเงียบที่กัดกินหัวใจของเธอทำให้เธอรู้ว่าต่อให้เธอพยายามมากแค่ไหน พชรก็ไม่มีวันเปิดใจให้เธอ
ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
13:00 น.
เสียงแก้วไวน์กระทบกันเบา ๆ ภายในห้องอาหารส่วนตัว เมวิกานั่งอยู่ตรงข้ามกับพชร เธอยกยิ้มหวาน ในขณะที่จิบไวน์ช้า ๆ
“นานแค่ไหนแล้วนะคะ ที่เราไม่ได้มานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้”
พชรเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบของเขามองเธออย่างเย็นชา “อยากคุยเรื่องอะไร?”
เมวิกายิ้มอ่อน ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากคุยกับพี่เพชรในฐานะเพื่อนเก่า”
“เพื่อน?” พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ” เธอหัวเราะเบา ๆ “เราเคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกันเยอะมากเลยนะคะพี่เพชร เมไม่อยากให้มันหายไป”
พชรไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองเธออย่างไม่วางใจ
เมวิกาเอนศอกลงบนโต๊ะพลางจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา “พี่เพชรเคยรักเมมากแค่ไหน...พี่ยังจำได้อยู่ไหม?”
พชรเม้มริมฝีปากแน่น จู่ ๆ ภาพในอดีตก็แล่นเข้ามาในหัวของเขา ความทรงจำที่เขาเคยคิดว่าลืมไปแล้ว แต่แท้จริงแล้วยังคงฝังลึกอยู่ในใจ
