บทที่ 5 EP. 02|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

แต่เขาจะไม่มีวันยอมรับมันออกไป

“เรื่องมันจบไปแล้ว” พชรตอบเสียงเรียบ

เมวิกายิ้มจาง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “แล้วพี่แต่งงานกับเธอได้ยังไงคะ?”

คำถามนั้นทำให้พชรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นเสียงราบเรียบ

“เพราะคุณย่า”

เมวิกาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “งั้นเหรอคะ...แสดงว่ามันไม่มีความรักเลยสินะ”

พชรเงียบไป ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

เมวิกายิ้ม ก่อนจะเปรยขึ้นมาลอย ๆ “น่าสงสารเธอนะคะ...ที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก”

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

ค่ำวันเดียวกัน

รินลดานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก เธอจ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

พชรยังไม่กลับบ้าน

ทุกคืนมันเป็นแบบนี้เสมอ เขาออกไปตั้งแต่เช้า กลับมาตอนดึก และบางครั้งก็กลับมาในสภาพมึนเมา

เธอไม่ได้อยากเป็นภรรยาที่จู้จี้ขี้บ่น แต่เธออยากรู้ว่าเธอควรจะอยู่ในชีวิตของเขาต่อไปในฐานะอะไร

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์ รินลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอเดินไปยังประตูหน้าบ้าน ก่อนจะได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อน

พชรกลับมาแล้ว

แต่สภาพของเขาทำให้เธอชะงัก

ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทที่หลวมขึ้นเล็กน้อย กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาฉายแววพร่าเลือน

เขาเมา...

กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งอยู่รอบตัวเขา และดูเหมือนว่าเขาไม่ได้พยายามปิดบังมันเลยแม้แต่น้อย

“กลับดึกอีกแล้วเหรอคะ?” รินลดาถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้สั่นไหว

พชรปรายตามองเธอด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าไปโดยไม่ตอบอะไร

เธอกำมือแน่นก่อนจะหันไปมองเขา “คุณไปดื่มกับเมวิกามาหรือเปล่า?”

พชรหยุดเดิน ร่างสูงหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ถ้าผมจะมีผู้หญิงคนอื่น มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ”

หัวใจของรินลดาหล่นวูบ เธอรู้ว่าเขาไม่รักเธอ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเธอได้ถึงขนาดนี้

“คุณจงใจทำให้ฉันเจ็บใช่ไหม?”

พชรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ผมแค่บอกความจริง”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงอาบแก้มของรินลดาโดยที่เธอไม่รู้ตัว เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดอะไรอีก

พชรยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาควรจะรู้สึกสะใจที่เห็นเธอเจ็บปวดใช่ไหม?

แล้วทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่าอย่างนี้

02:00 น.

รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงต้องเจ็บปวดขนาดนี้ ทั้งที่รู้ดีว่าพชรไม่เคยต้องการเธอ

เขายังรักเมวิกาอยู่...

ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีทางแทนที่ผู้หญิงคนนั้นได้

เธอหยิบกระดาษใบหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะใช้ปากกาขีดเขียนบางอย่างลงไป

มันเป็น...ใบหย่า

เธอรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันเซ็นมันตอนนี้ แต่บางที สักวันหนึ่งเขาอาจจะเปลี่ยนใจ

และในวันนั้น...

เธอจะปล่อยเขาไป

บทก่อนหน้า
บทถัดไป