บทที่ 6 EP. 03|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)
บทที่ 3
บริษัทวงศ์วรภัทร
14:00 น.
เสียงปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะไม้สักดังเป็นจังหวะ พชรนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวหรู สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังเอกสารตรงหน้าด้วยสมาธิที่กระจัดกระจายกว่าปกติ
ช่วงนี้เขาไม่เข้าใจตัวเองเลย
ตั้งแต่คืนนั้น...คืนนั้นที่รินลดาเคยบอกให้เขาหย่า หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะเริ่มเปลี่ยนไป ไม่พูด ไม่ถาม ไม่สนใจว่าเขาจะกลับบ้านหรือไม่
แปลกดีที่มันควรจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการตั้งแต่แรก
แล้วทำไม...เขาถึงหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นเธอเงียบเกินไป?
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ใครบางคนจะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต
“ไอ้เพชร กูขอคุยด้วยหน่อย”
ธาม เดินเข้ามาพร้อมสีหน้าจริงจัง ชายหนุ่มถือแก้วกาแฟไว้ในมือก่อนจะทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับพชร
พชรถอนหายใจเบาๆ “มีอะไร”
“กูควรถามมึงมากกว่า ว่ามึงมีปัญหาอะไร”
พชรขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?”
“ตั้งแต่มึงแต่งงาน มึงแม่งโคตรเย็นชา” ธามวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “กูไม่ได้บอกให้มึงไปรักเมีย แต่กูเห็นแล้วว่ามึงแม่งทำเกินไป”
พชรเหยียดยิ้มบาง “มึงนี่แปลก คนที่ไม่อยากแต่งงานคือกู แต่ทำไมกูต้องเป็นคนผิดที่ไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับผู้หญิงที่กูไม่ได้รัก?”
ธามจ้องหน้าเพื่อนสนิทนิ่ง “มึงไม่ได้รักก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าทำให้เขาเจ็บขนาดนี้ มึงแน่ใจเหรอว่ามึงโอเค?”
พชรชะงักไปเพียงแวบเดียว ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “มันไม่เกี่ยวกับกู”
“เหรอ?” ธามหัวเราะเบา ๆ “แล้วที่กูเห็นมึงหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นรินลดาเจ็บ มึงจะอธิบายว่ายังไง?”
คำถามนั้นทำให้พชรนิ่งไปชั่วขณะ
ใช่...เขาหงุดหงิด
ทุกครั้งที่เห็นแววตาเศร้าของเธอ ทุกครั้งที่เธอหลบตาเขา และทุกครั้งที่เธอทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาสนใจเธอ...ใช่ไหม?
“กูไม่ได้รู้สึกอะไร” พชรตอบเสียงแข็ง
ธามหัวเราะในลำคอ “เออ กูจะรอดูวันที่มึงยอมรับความจริงแล้วกัน”
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
20:30 น.
รินลดาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เธออยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง ตั้งแต่พชรเริ่มกลับบ้านดึก เธอก็เลิกสนใจว่าเขาจะกลับมาตอนไหน
มันไม่ใช่เรื่องของเธออีกต่อไปแล้ว
โทรศัพท์ของเธอสั่นเบา ๆ ก่อนที่ชื่อของเมวิกาจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
รินลดากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ ก่อนจะกดรับสาย
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : คุณรินลดา...กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ****?**
เสียงของเมวิกาไพเราะและเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ได้
**[ รินลดา **Talking ]
✆** : มีอะไรเหรอคะ****?**
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : ฉันแค่อยากถามว่าคืนนี้คุณรอพี่เพชรกลับบ้านไหม****?**
รินลดากระชับโทรศัพท์แน่น
**[ รินลดา **Talking ]
✆** : ทำไมต้องถามแบบนั้น****?**
เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย ก่อนที่เมวิกาจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยนัยยะ
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : ก็เปล่าหรอกค่ะ แค่คิดว่าถ้าคุณรอ...คงต้องรอนานหน่อย”**
รินลดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ
**[ รินลดา **Talking ]
✆** : คุณต้องการจะพูดอะไร****?**
เมวิกาหัวเราะอีกครั้ง
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : ฉันแค่อยากให้คุณเข้าใจอะไรบางอย่างน่ะค่ะ ว่าถึงคุณจะเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย...ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณคือคนที่พี่เพชรรัก**
คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าเธออย่างแรง
รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น
**[ เมวิกา **Talking ]
✆** : อ้อ...เกือบลืม ฉันส่งของบางอย่างให้คุณดูแล้วนะคะ เผื่อจะช่วยให้คุณเข้าใจอะไรมากขึ้น**
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น รินลดารีบกดดูข้อความที่เข้ามา ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้าง
ภาพที่เธอเห็นคือ...ภาพของพชรกับเมวิกาที่นั่งอยู่ในร้านอาหารเดียวกัน
รินลดาไม่รู้ว่ามือของเธอสั่นเพราะอะไร แต่เธอรู้ว่าเธอไม่อยากเห็นอะไรอีกแล้ว
เธอกดปิดโทรศัพท์ทันที ก่อนจะกอดตัวเองแน่น
บางที...เธอคงหมดหวังกับชีวิตคู่นี้จริงๆ แล้ว
