บทที่ 7 EP. 03|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

ห้องทำงานของพชร

23:00 น.

พชรนั่งเอนตัวพิงเก้าอี้ พลางนวดขมับเบาๆ

เขาควรจะกลับบ้าน แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่อยากกลับเลย

เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ เขาหยิบมันขึ้นมากดดู

**[ เมวิกา **Send... ]

✉** :**** คิดถึงนะคะ**

พชรจ้องมองข้อความนั้นอยู่นาน

เขาคิดถึงเธอไหม?

เขาไม่แน่ใจเลย...

แต่สิ่งที่เขามั่นใจคือ ภาพของรินลดาที่ร้องไห้เมื่อคืนนั้นยังคงติดอยู่ในหัวของเขา

และมันทำให้เขาหงุดหงิด...

00:30 น.

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ รินลดาซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจากน้ำตาที่ไหลออกมาตั้งแต่เธอเห็นข้อความจากเมวิกา

เธอไม่ได้อยากเป็นคนอ่อนแอ แต่เธอเหนื่อย...เหนื่อยกับความสัมพันธ์ที่เธอไม่เคยได้รับอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวด

เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงของพชรจะก้าวเข้ามา

กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยมากระทบจมูกเธอ เขาคงไปดื่มมาอีกแล้ว

พชรหยุดเดินเมื่อเห็นรินลดานั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

"ยังไม่นอนอีกเหรอ?"

รินลดาไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง

"ฉันมีเรื่องจะถามคุณ"

พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รินลดาเปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู และสิ่งที่ปรากฏขึ้นคือรูปภาพและข้อความล่าสุดจากเมวิกาที่เธอแคปส่งมา

พชรหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นข้อความพวกนั้น

"ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยสิคะ ว่ามันหมายความว่ายังไง?" รินลดาพูดเสียงเรียบ

พชรเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ"

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ หัวใจของเธอเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ

"งั้นเหรอคะ?" เธอสบตาเขาตรง ๆ "ฉันแค่ต้องการรู้ว่าคุณยังรักเธออยู่ไหม?"

พชรเม้มปากแน่น เขารู้ว่าคำตอบของเขามันสำคัญแค่ไหน แต่เขาไม่อยากตอบคำถามนี้...

เพราะเขาเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

"..."

รินลดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อเขาไม่พูดอะไร นั่นก็คือคำตอบ

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

เธอหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดอะไรต่อ

พชรมองตามแผ่นหลังของเธอ ดวงตาของเขาฉายแววซับซ้อน บางอย่างในใจของเขามันเหมือนกำลังโต้เถียงกัน

เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่เธอเลิกถามใช่ไหม?

แต่ทำไม...เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียอะไรบางอย่างไป?

02:00 น.

รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอเหม่อมองไปยังเอกสารที่อยู่ในมือ

ใบหย่า

เธอคิดถึงมันมานานแล้ว แต่เธอไม่เคยกล้าจะตัดสินใจจริงๆ

เธอรักเขา...รักคนที่ไม่เคยต้องการเธอเลย

มันคงไม่มีผลอะไร เพราะพชรไม่มีทางเซ็นมันอยู่แล้ว

แต่สำหรับเธอ มันเหมือนเป็นสัญลักษณ์ว่าเธอพร้อมจะก้าวออกไปจากชีวิตของเขา

เธอวางกระดาษลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความเงียบของค่ำคืน

บริษัทวงศ์วรภัทร

เช้าวันถัดมา

พชรนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา สมองของเขาว่างเปล่ากว่าปกติ

ตั้งแต่เมื่อคืน เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ความเงียบของรินลดา...ทำให้เขาไม่สบายใจ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ธามจะเดินเข้ามา

"ไอ้เพชร"

พชรเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท ก่อนจะเห็นซองเอกสารที่ธามถืออยู่

"กูคิดว่ามึงควรจะได้เห็นนี่"

ธามโยนซองเอกสารลงตรงหน้าเขา

พชรหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะเปิดออก

และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขานิ่งไป

ใบหย่า...พร้อมลายเซ็นของรินลดา

พชรขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขากระตุกแปลกๆ

"เธอฝากมาให้มึง" ธามพูดเสียงเรียบ "เธอบอกว่าถ้ามึงเซ็น...เธอจะไป"

พชรจ้องมองกระดาษตรงหน้าตัวเอง รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของเขา

ทำไมมันถึงรู้สึกหนักหนาขนาดนี้?

เขาควรจะดีใจที่เธอยอมไปจากชีวิตเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?

บทก่อนหน้า
บทถัดไป