บทที่ 7 EP. 03|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
ห้องทำงานของพชร
23:00 น.
พชรนั่งเอนตัวพิงเก้าอี้ พลางนวดขมับเบาๆ
เขาควรจะกลับบ้าน แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่อยากกลับเลย
เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ เขาหยิบมันขึ้นมากดดู
**[ เมวิกา **Send... ]
✉** :**** คิดถึงนะคะ**
พชรจ้องมองข้อความนั้นอยู่นาน
เขาคิดถึงเธอไหม?
เขาไม่แน่ใจเลย...
แต่สิ่งที่เขามั่นใจคือ ภาพของรินลดาที่ร้องไห้เมื่อคืนนั้นยังคงติดอยู่ในหัวของเขา
และมันทำให้เขาหงุดหงิด...
00:30 น.
เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ รินลดาซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจากน้ำตาที่ไหลออกมาตั้งแต่เธอเห็นข้อความจากเมวิกา
เธอไม่ได้อยากเป็นคนอ่อนแอ แต่เธอเหนื่อย...เหนื่อยกับความสัมพันธ์ที่เธอไม่เคยได้รับอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวด
เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงของพชรจะก้าวเข้ามา
กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยมากระทบจมูกเธอ เขาคงไปดื่มมาอีกแล้ว
พชรหยุดเดินเมื่อเห็นรินลดานั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
"ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
รินลดาไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง
"ฉันมีเรื่องจะถามคุณ"
พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รินลดาเปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู และสิ่งที่ปรากฏขึ้นคือรูปภาพและข้อความล่าสุดจากเมวิกาที่เธอแคปส่งมา
พชรหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นข้อความพวกนั้น
"ช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยสิคะ ว่ามันหมายความว่ายังไง?" รินลดาพูดเสียงเรียบ
พชรเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ"
รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ หัวใจของเธอเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ
"งั้นเหรอคะ?" เธอสบตาเขาตรง ๆ "ฉันแค่ต้องการรู้ว่าคุณยังรักเธออยู่ไหม?"
พชรเม้มปากแน่น เขารู้ว่าคำตอบของเขามันสำคัญแค่ไหน แต่เขาไม่อยากตอบคำถามนี้...
เพราะเขาเองก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
"..."
รินลดาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อเขาไม่พูดอะไร นั่นก็คือคำตอบ
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"
เธอหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่พูดอะไรต่อ
พชรมองตามแผ่นหลังของเธอ ดวงตาของเขาฉายแววซับซ้อน บางอย่างในใจของเขามันเหมือนกำลังโต้เถียงกัน
เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่เธอเลิกถามใช่ไหม?
แต่ทำไม...เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะเสียอะไรบางอย่างไป?
02:00 น.
รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอเหม่อมองไปยังเอกสารที่อยู่ในมือ
ใบหย่า
เธอคิดถึงมันมานานแล้ว แต่เธอไม่เคยกล้าจะตัดสินใจจริงๆ
เธอรักเขา...รักคนที่ไม่เคยต้องการเธอเลย
มันคงไม่มีผลอะไร เพราะพชรไม่มีทางเซ็นมันอยู่แล้ว
แต่สำหรับเธอ มันเหมือนเป็นสัญลักษณ์ว่าเธอพร้อมจะก้าวออกไปจากชีวิตของเขา
เธอวางกระดาษลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความเงียบของค่ำคืน
บริษัทวงศ์วรภัทร
เช้าวันถัดมา
พชรนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา สมองของเขาว่างเปล่ากว่าปกติ
ตั้งแต่เมื่อคืน เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ความเงียบของรินลดา...ทำให้เขาไม่สบายใจ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ธามจะเดินเข้ามา
"ไอ้เพชร"
พชรเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท ก่อนจะเห็นซองเอกสารที่ธามถืออยู่
"กูคิดว่ามึงควรจะได้เห็นนี่"
ธามโยนซองเอกสารลงตรงหน้าเขา
พชรหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะเปิดออก
และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขานิ่งไป
ใบหย่า...พร้อมลายเซ็นของรินลดา
พชรขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขากระตุกแปลกๆ
"เธอฝากมาให้มึง" ธามพูดเสียงเรียบ "เธอบอกว่าถ้ามึงเซ็น...เธอจะไป"
พชรจ้องมองกระดาษตรงหน้าตัวเอง รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของเขา
ทำไมมันถึงรู้สึกหนักหนาขนาดนี้?
เขาควรจะดีใจที่เธอยอมไปจากชีวิตเขาแล้วไม่ใช่เหรอ?
