บทที่ 8 EP. 04|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (1/2)

บทที่ 4

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีขาวในห้องนอนกว้าง รินลดานั่งอยู่หน้ากระจก โต๊ะเครื่องแป้งที่มีของใช้วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ร่างบางจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

เธอดูเหนื่อยล้า...

ไม่แปลกหรอก นี่คงเป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกหมดแรงมากที่สุดในชีวิต

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะหยุดพยายาม

รินลดาหันไปมองเตียงขนาดคิงไซส์ที่ยังคงว่างเปล่าฝั่งหนึ่ง พชรไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน หรืออาจจะกลับมาในตอนที่เธอหลับไปแล้ว

เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น เตรียมตัวลงไปทำอาหารเช้าให้เขาตามปกติ

ห้องอาหาร คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

บนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย มีอาหารเช้าแบบง่าย ๆ วางอยู่ ไข่ดาว ขนมปังปิ้ง และกาแฟดำ ทุกอย่างเป็นเมนูที่พชรชอบ

เธอนั่งรอเขาเงียบ ๆ

ผ่านไปสิบนาที...

ผ่านไปยี่สิบนาที...

สุดท้ายแล้ว คนที่ลงมาจากบันไดกลับเป็นแม่บ้านของคฤหาสน์ ไม่ใช่พชร

“คุณพชรออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ” แม่บ้านบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

รินลดายิ้มอ่อนโยน “เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองค่อย ๆ ดิ่งลงทีละนิด

เธอไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว...แต่ทำไมมันยังเจ็บอยู่?

บริษัทวงศ์วรภัทร

พชรนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เขากำลังตรวจสอบเอกสารบางอย่าง ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

“ไอ้เพชร”

เสียงของธามดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงของเพื่อนสนิทจะเดินเข้ามา เขาถือแก้วกาแฟไว้ในมือ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

พชรเหลือบตามองเขาเล็กน้อย “มีอะไร?”

“กูควรจะถามมึงมากกว่า” ธามพูดขึ้นเสียงเรียบ “ช่วงนี้มึงดู...แปลกไป”

พชรเลิกคิ้วขึ้น “แปลกยังไง?”

“ก็แปลกตรงที่มึงทำตัวเหี้ยกว่าปกติไง”

พชรหัวเราะในลำคอ “นี่มึงมาด่ากู?”

“กูแค่มาเตือนสติ” ธามเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง “มึงคิดจะผลักไสรินลดาไปถึงเมื่อไหร่?”

พชรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเย็นชา “กูไม่ได้ต้องการให้เขาอยู่แต่แรก”

ธามส่ายหน้า “แต่มึงรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นเมียมึงแล้ว”

พชรสะอึกไปเล็กน้อย แต่ยังคงไม่พูดอะไร

“กูไม่เข้าใจว่ามึงพยายามทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” ธามพูดต่อ “หรือมึงกลัวอะไรวะ?”

พชรขมวดคิ้ว “กูกลัวอะไร?”

ธามกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดออกมาอย่างชัดเจน

“กลัวว่าถ้าปล่อยให้เขาเข้ามา มึงจะใจอ่อน”

พชรเงียบไป หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

ธามเห็นท่าทางนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “มึงลองคิดดูดี ๆ นะเพชร ว่ามึงอยากให้เขาไปจริง ๆ หรือเปล่า”

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

21:00 น.

รินลดานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เสียงนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรง พชรยังไม่กลับบ้านเหมือนเดิม

เธอไม่รอเขาอีกแล้ว

เธอเริ่มเรียนรู้แล้วว่าการพยายามฝ่ายเดียวไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

เธอจะใช้ชีวิตของเธอโดยไม่คาดหวังอะไรจากเขาอีกต่อไป

แต่แล้ว...

เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์

รินลดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ได้คิดว่าเขาจะกลับบ้านเร็วขนาดนี้

แต่เมื่อเธอลุกขึ้นไปยืนที่ระเบียงชั้นสองเพื่อมองลงไปเบื้องล่าง สิ่งที่เธอเห็นกลับทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

พชร...

และ ผู้หญิงคนหนึ่ง

หญิงสาวที่เธอไม่รู้จักในชุดเดรสรัดรูปกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ พชร ร่างบางของเธอแนบชิดกับเขา ริมฝีปากของหญิงสาวกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของพชร

บทก่อนหน้า
บทถัดไป