บทที่ 9 EP. 04|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)
รินลดายืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ชาไปหมด
เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่
แต่สิ่งที่เธอรู้คือ เขาจงใจให้เธอเห็น
ร่างสูงของพชรยืนอยู่ใกล้หญิงสาวคนนั้นมากเกินไป รอยยิ้มหวาน ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้เธอเข้าใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจ
เธอไม่รู้ว่าเธอยืนมองภาพนั้นอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งพชรหันมาสบตากับเธอจากด้านล่าง
รอยยิ้มเย็นชาฉายขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทง
“ถ้าคุณคิดจะเล่นบทภรรยาแสนดี ก็อย่าลืมว่าผมไม่ต้องการ”
หัวใจของรินลดาหล่นวูบ
เธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะจงใจทำร้ายเธอขนาดนี้
เธอกำมือแน่น พยายามบังคับตัวเองให้เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว
ผับหรู ใจกลางเมือง
23:00 น.
พชรนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ แก้ววิสกี้ในมือของเขาถูกหมุนไปมา ขณะที่สายตาของเขาจ้องมองของเหลวสีอำพันอย่างเหม่อลอย
เขาควรจะรู้สึกสะใจที่เห็นรินลดาเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ?
แต่ทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่า
“พี่เพชร”
เสียงหวานดังขึ้นก่อนที่เมวิกาจะเดินมานั่งข้าง ๆ เขา ดวงตากลมโตรับกับใบหน้าสวยส่งยิ้มหวานให้
“นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”
พชรเหลือบตามองเธอ ก่อนจะถอนหายใจ “ผมแค่ไม่อยากอยู่บ้าน”
เมวิกายกยิ้มหวาน “เพราะภรรยาของพี่เพชรเหรอคะ?”
เขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ
“เธอไม่เกี่ยว”
เมวิกาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เกี่ยว...แต่พี่เพชรก็จงใจทำให้เธอเห็น”
พชรขบกรามแน่นก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เขาพลาดเองที่เชื่อคำแนะนำของเมวิกา
เมวิกายื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา “พี่เพชรจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่คะ?”
พชรหรี่ตามองเธอ “หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า...” เมวิกายกมือขึ้นลูบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขา
“ถ้าพี่เพชรไม่รู้สึกอะไรกับเธอจริง ๆ พี่คงไม่พยายามทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนี้”
พชรชะงัก
ประโยคเดียวของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสะกิดอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ
เขาแค่...ต้องการทำให้รินลดาเจ็บ เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอเข้ามาในชีวิตเขา
หรือจริง ๆ แล้ว...เขาแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากเธอ?
คฤหาสน์วงศ์วรภัทร
03:00 น.
เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์
รินลดายังไม่ได้นอน
เธอไม่ได้รอเขา...แต่เธอแค่ไม่สามารถหลับตาลงได้
เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก พชรเดินเข้ามาในบ้านด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ
รินลดาลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอสบกับเขา
พชรหยุดเดินก่อนจะมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท
“คุณยังไม่นอนเหรอ?”
รินลดาไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
“คุณเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
พชรขมวดคิ้ว “...”
“ถ้าคุณต้องการให้ฉันไป...คุณแค่พูด”
พชรเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเขามืดครึ้ม
รินลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านเขาไป แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นไป เธอกลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันจะไม่พยายามอีกแล้ว”
เสียงของเธอเบาแต่หนักแน่น
และมันทำให้พชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพังทลายลงในใจของเขา
