บทที่ 9 EP. 04|ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป (2/2)

รินลดายืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ชาไปหมด

เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพาผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่

แต่สิ่งที่เธอรู้คือ เขาจงใจให้เธอเห็น

ร่างสูงของพชรยืนอยู่ใกล้หญิงสาวคนนั้นมากเกินไป รอยยิ้มหวาน ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นชัดเจน แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้เธอเข้าใจว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจ

เธอไม่รู้ว่าเธอยืนมองภาพนั้นอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งพชรหันมาสบตากับเธอจากด้านล่าง

รอยยิ้มเย็นชาฉายขึ้นที่มุมปากของเขา ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทง

“ถ้าคุณคิดจะเล่นบทภรรยาแสนดี ก็อย่าลืมว่าผมไม่ต้องการ”

หัวใจของรินลดาหล่นวูบ

เธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอ แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะจงใจทำร้ายเธอขนาดนี้

เธอกำมือแน่น พยายามบังคับตัวเองให้เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

เธอจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว

ผับหรู ใจกลางเมือง

23:00 น.

พชรนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ แก้ววิสกี้ในมือของเขาถูกหมุนไปมา ขณะที่สายตาของเขาจ้องมองของเหลวสีอำพันอย่างเหม่อลอย

เขาควรจะรู้สึกสะใจที่เห็นรินลดาเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ?

แต่ทำไม...มันกลับรู้สึกว่างเปล่า

“พี่เพชร”

เสียงหวานดังขึ้นก่อนที่เมวิกาจะเดินมานั่งข้าง ๆ เขา ดวงตากลมโตรับกับใบหน้าสวยส่งยิ้มหวานให้

“นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”

พชรเหลือบตามองเธอ ก่อนจะถอนหายใจ “ผมแค่ไม่อยากอยู่บ้าน”

เมวิกายกยิ้มหวาน “เพราะภรรยาของพี่เพชรเหรอคะ?”

เขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ

“เธอไม่เกี่ยว”

เมวิกาหัวเราะเบา ๆ “ไม่เกี่ยว...แต่พี่เพชรก็จงใจทำให้เธอเห็น”

พชรขบกรามแน่นก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด เขาพลาดเองที่เชื่อคำแนะนำของเมวิกา

เมวิกายื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา “พี่เพชรจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่คะ?”

พชรหรี่ตามองเธอ “หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่า...” เมวิกายกมือขึ้นลูบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเขา

“ถ้าพี่เพชรไม่รู้สึกอะไรกับเธอจริง ๆ พี่คงไม่พยายามทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนี้”

พชรชะงัก

ประโยคเดียวของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสะกิดอะไรบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ

เขาแค่...ต้องการทำให้รินลดาเจ็บ เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอเข้ามาในชีวิตเขา

หรือจริง ๆ แล้ว...เขาแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากเธอ?

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

03:00 น.

เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

รินลดายังไม่ได้นอน

เธอไม่ได้รอเขา...แต่เธอแค่ไม่สามารถหลับตาลงได้

เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก พชรเดินเข้ามาในบ้านด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ

รินลดาลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอสบกับเขา

พชรหยุดเดินก่อนจะมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท

“คุณยังไม่นอนเหรอ?”

รินลดาไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“คุณเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”

พชรขมวดคิ้ว “...”

“ถ้าคุณต้องการให้ฉันไป...คุณแค่พูด”

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเขามืดครึ้ม

รินลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินผ่านเขาไป แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นไป เธอกลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันจะไม่พยายามอีกแล้ว”

เสียงของเธอเบาแต่หนักแน่น

และมันทำให้พชรรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพังทลายลงในใจของเขา

บทก่อนหน้า
บทถัดไป