บทที่ 4 บทที่ 2 : รักแรกที่ไม่เคยเลือนหาย
บทที่ 2 : รักแรกที่ไม่เคยเลือนหาย
ซียูมองภาพไหวระริกบนจอตรงหน้าอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยัดสมาร์ตโฟนเครื่องหรูเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิม
อยู่ดี ๆ ห้วงอารมณ์ก็พลันรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา จะว่าเครียดก็ไม่เชิง รู้แต่เพียงว่าความกระวนกระวายกำลังจู่โจมจนอยากจะอัดนิโคตินเข้าปอดอีกสักมวน คิดได้ดังนั้นร่างสูงใหญ่จึงหมุนตัวก้าวกลับเข้าไปภายในห้องเพื่อหยิบซองยาสูบที่วางทิ้งไว้
“เป็นไรวะ หน้าเครียด ๆ” เสียงของทรอยตะโกนทักขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ส่วนอีกสี่ชีวิตที่เหลือก็พลันละสายตาจากคู่ของตนแล้วหันมามองเขาเป็นตาเดียว
“เปล่า แค่อยากดูดบุหรี่ เชิญพวกมึงดูดนมเมียต่อได้เลย ไม่ต้องสนใจกูหรอก”
วาจาประชดประชันแดกดันเพื่อนฝูงหลุดออกจากปากหนา ทันทีที่สิ้นประโยคซียูก็ก้าวยาว ๆ เดินนวยนาดกลับออกไปที่ระเบียงกว้างตามเดิม
เมื่อพาตัวเองมาถึงมุมสงบ ชายหนุ่มก็จัดการใช้ริมฝีปากหยักคีบมวนบุหรี่เอาไว้ ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อควานหาไฟแช็ก ทว่าพอปลายนิ้วแกร่งแตะไปโดนวัตถุทรงสี่เหลี่ยม เขากลับหยิบเอาโทรศัพท์มือถือติดมือขึ้นมาซะอย่างงั้น
ดูเหมือนว่าหนุ่มหล่อมาดเข้มจะลืมเลือนความตั้งใจแรกที่อยากจะจุดบุหรี่สูบไปเสียสนิท นิ้วเรียวยาวสไลด์เปิดหน้าจอโทรศัพท์ กดนั่นกดนี่อีกสองสามครั้ง คลิปวิดีโอตัวเดิมที่ต้องการก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจออีกครา
วินาทีนั้น ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกถวิลหาอันแสนเนิ่นนานจนเคยปักใจเชื่อว่ามันคงไม่มีวันหวนคืนกลับมาอีกแล้ว พลันผุดวาบขึ้นมาทลายป้อมปราการในหัวใจจนหมดสิ้น
รักแรก…
ใช่แล้ว หญิงสาวที่ปรากฏกายในคลิปสั้นโฆษณานั้นคือ ‘น้ำหวาน’ นักเรียนสาวห้องข้าง ๆ สมัยมัธยมผู้เป็นดั่งรักแรกและรักเดียวในใจของเขา
เขาแอบซ่อนความรู้สึกชอบเธอมาเนิ่นนาน ทว่ากลับไร้ซึ่งความกล้าที่จะเอ่ยปากบอก จนกระทั่งก้าวเข้าสู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่ เขาได้เข้ารวมกลุ่มกับเพื่อนสนิทอีกสามคนจนก่อเกิดเป็นแก๊ง ‘จตุร’ อันเลื่องชื่อ
ในเวลานั้น บารมีและเสน่ห์ที่เพิ่มพูนทำให้เขาเริ่มมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม จึงตั้งมั่นที่จะเดินหน้าสารภาพความนัยกับเธอ ทว่าโชคชะตากลับตลบหลังให้ต้องพบกับความผิดหวังอย่างย่อยยับ เมื่อ ‘เมฆ’ รุ่นพี่นักฟุตบอลตัวท็อปของโรงเรียน ผู้หญิงชายขอบสนามต่างพากันหมายปอง ทั้งยังเป็นไอดอลของเด็กผู้ชายหลาย ๆ คนรวมถึงตัวเขาด้วย ได้ทำการสารภาพรักตัดหน้าน้ำหวานก่อนเขาเพียงไม่กี่นาที และหญิงสาวแสนดีคนนั้นก็ตอบตกลงไปต่อหน้าต่อตา
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ซียูต้องทนนั่งอมทุกข์ มองดูผู้หญิงที่ตัวเองรักสุดหัวใจไปนั่งอยู่ข้างขอบสนาม คอยส่งเสียงเชียร์และส่งรอยยิ้มหวานหยดให้ไอ้รุ่นพี่นั่นเตะบอลทุกวันยันเย็น จนกระทั่งขึ้นชั้นมัธยมห้า ราวกับสวรรค์ทรงโปรดเมื่อน้ำหวานต้องย้ายโรงเรียนไป ชายหนุ่มจึงใช้โอกาสนี้ในการหักดิบตัดใจ เสือหนุ่มเลิกตามติดลอบมองชีวิตของหญิงสาวคนนั้น จนกระทั่งวันเวลาผันผ่าน เขาก็คิดว่าตนเองลืมเลือนเธอได้สนิทใจแล้ว…
...ลืมกับผีอะไรล่ะ!
ซียูลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ สบถด่าความอ่อนแอของตัวเองในใจ คนที่เคยปักใจเชื่อว่าลืมไปแล้ว ไม่เหลือความสนใจให้แล้ว ทว่าเพียงแค่ได้เห็นคลิปสั้น ๆ แค่คลิปเดียว แถมสตรีในความทรงจำยังยืนหลบมุมอยู่ริมเฟรมจนแทบจะตกขอบกล้อง ทว่ามันกลับมีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้หัวใจของเขาแกว่งสั่นได้พ่ายแพ้ขนาดนี้
โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว นิ้วเรียวยาวเผลอกดสไลด์เล่นคลิปวิดีโอนั้นซ้ำอีกครั้ง... และอีกหลาย ๆ ครั้งอย่างคนเสพติด
“สนใจเหรอวะ?”
กระแสเสียงทักท้วงที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังทำเอาซียูสะดุ้งสุดตัว รีบเก็บพิรุธพลางหันไปมอง ก็พบว่าเป็นทรอยที่กำลังยืนยิ้มกริ่ม สายตาจับผิดมองตรงมาอย่างมีเลศนัย
“สนใจบ้าอะไร กูไม่ชอบฟังเพลงแรป” ซียูเอ่ยปากตอบเฉไฉไปคนละทิศละทาง ทว่าเพื่อนสนิทอย่างทรอยมีหรือจะหลงกลขี้ฮกนี้
“กูไม่ได้หมายถึงพรีเซนเตอร์ กูหมายถึงเจ้าของสินค้า ลูกสาวเค้าอ่ะ”
“ลูกสาว? ใคร กูไม่รู้จัก” คนปากแข็งยังคงเล่นบทไขสือตีหน้าตาย
“มึงไม่รู้แต่กูรู้นะ กูฟอลเค้าอยู่” ทรอยแกล้งยั่วเย้า
“กูจะไปฟ้องแชมเปญ”
“ไอ้บ้า ไม่ใช่อย่างงั้นเว้ย!” ทรอยรีบโวยวายแก้ต่างเมื่อโดนขู่ด้วยชื่อคนรัก
“แล้วยังไง?”
“คนนี้เค้าชื่อน้ำหวาน เป็นเพื่อนของเชอรี่ที่เคยตามจีบไอ้เทรย์ไง”
“บ้านเค้าก็ขายถุงยางเหรอ?” คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นคำถาม ความสนใจแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่ถวิลหา
“เออ แต่นำเข้ามาขายนะ ไม่ได้มีโรงงานผลิตเองใหญ่โตเหมือนของมึง”
ซียูพยักหน้ารับรู้เป็นเชิงเข้าใจ ทำท่าทีเฉยชาจะเก็บโทรศัพท์มือถือยัดเข้ากระเป๋ากางเกงเพื่อตัดบทสนทนา ทว่าทรอยกลับไวขยับมือหนาเอื้อมมาคว้าแย่งเครื่องมือสื่อสารไปจากมือของเขาเสียก่อน
“อะไรของมึงวะ!” ซียูร้องประท้วงถามด้วยความตกใจ ใบหน้าคมคายฉายแววคุกรุ่น
เขาไม่ได้มีความขี้เหนียวหรือหวงแหนโทรศัพท์ ทว่าที่ผ่านมาในกลุ่มเพื่อนฝูงต่างก็มีมารยาทและไม่เคยมายุ่งย่ามกับของส่วนตัวของกันและกันโดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นนี้
ทว่าทรอยไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถามอันใด นิ้วเรียวของมันจัดการกดล็อกอินเข้าสู่แอปพลิเคชันยอดนิยมสามอันดับแรกในเครื่องของเขา จากนั้นก็รัวนิ้วกดติดตามใครบางคนอย่างรวดเร็ว เสร็จสรรพแล้วจึงยื่นสมาร์ตโฟนคืนกลับมาให้เจ้าของ
“มึงฟอลใครเนี่ย”
ความจริงแล้วในใจของซียูรู้อยู่เต็มอกว่าปลายทางคือใคร ทว่าชายหนุ่มกลับเลือกที่จะแกล้งทำเป็นไก๋ไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะทิฐิและศักดิ์ศรีมันค้ำคอ ไม่อยากยอมรับออกไปตรง ๆ ว่าตนเองกำลังให้ความสนใจในตัวน้ำหวานอย่างปิดไม่มิด
“น้ำหวานไงจะใครล่ะ” ทรอยทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน
