บทที่ 128 ดวงใจของพ่อ (5)

ช่างน่าแปลกกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คนมองใจเต้นแรงขนลุกไปทั้งสรรพางค์กาย คล้ายโลกจะหยุดหมุนไปชั่วขณะเมื่อต่างฝ่ายต่างถูกดึงเข้าไปในห้วงความคิด วินาทีนั้น ยังคงไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำเดียว

ทุ่งดาวเรือง ทางเดินเล็กๆ ที่ทอดยาวหายลับเข้าไปในดงกล้วย...ตรงนั้น...มองเลยไปยังซุ้มหลังคาสังกะสีเพิงขายของ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ