บทที่ 147 จอมใจจอมโจร (5)

ท่ามกลางม่านน้ำตาที่พร่าเลือน แววตาแดงช้ำเหลือบมองไปยังตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่วางนิ่งอยู่บนเบาะนุ่มๆ ของลูกน้อย...ความคิดถึงยิ่งถาโถมรุมเร้าใจที่ยังไม่หายขุ่นเคือง มองตุ๊กตาเหมือนมันกำลังคลี่ยิ้มมาให้คล้ายปลอบใจ หล่อนเบือนหน้าหนีเมื่อใบหน้าของคนใจร้ายแทรกเข้ามาในห้วงคำนึง...นึกห่วงไปถึงอาการป่วยทางใจขอ...