บทที่ 151 จอมใจจอมโจร (9)

ความหนาวเย็นขนาดหล่อนนอนอยู่ในบ้านก็ยังต้องห่มผ้า ทำให้แวบหนึ่งนึกใจอ่อนขึ้นมา จนเมื่อทนไม่ไหวจึงผลุนผลันลุกนั่งท่ามกลางความมืดสลัว ได้ยินเสียงกรนเบาๆ ที่ดังมาจากมุ้งที่อยู่ติดกัน ภายใต้แสงไฟจากโทรศัพท์ ลูกน้อยนั้นหลับสนิทเพราะได้ผ้าห่มอุ่นๆ ห่มคลุม ทุกคนในบ้านล้วนหลับใหลอย่างเป็นสุข ยกเว้นหล่อน...ค...