บทที่ 169 บนเส้นทางที่แสนยาวไกล (11)

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ทำอีกนะ นานๆ ทีจะมีคนเลี้ยงลูกให้ กลับกรุงเทพฯแล้วเธอก็มัววุ่นกับให้นมลูก จนลืมให้นมพ่อของลูกไปเลยนะไหม”  

“ตาแก่ตัณหากลับ! ไม่พูดเรื่องแบบนี้สักห้านาทีจะได้มั้ย”

เสียงเขียวเรียกเสียงหัวเราะดังเคลียอยู่ข้างใบหู ฝ่ามือแกร่งไล้บริเวณหน้าท้องที่ยังแบนราบด้วยความรัก มาพร้อมกับความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ