บทที่ 3 จองจำใจ (2)

"อาเตจะพาลูกไปไหนคะ"

"จะเอาไปนอนด้วยที่ห้องโน้น ทำไมเหรอไหม เธอถึงขั้นจะพรากพ่อพรากลูกไม่ให้นอนด้วยกันเลยเหรอ"

แววตาสั่นระริกสบกับนัยน์ตาแดงก่ำของคนเมา ข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"แต่น้องต้องกินนมนะคะ ไหมไม่ยอมถ้าอาเตจะพาลูกไปจากห้องนี้"

หล่อนรั้งแขนคนที่กำลังจะไป คงต้องขาดใจถ้าหากไม่ได้นอนด้วยกัน...ในเมื่อลูกคือชีวิตที่หล่อนเฝ้าฟูมฟัก สายใยแห่งรักย่อมเกิดขึ้นจนก่อให้เกิดความพันผูก ดูเหมือนม่านไหมจะเชื่อไปแล้วว่าตนคือมารดาของทารกน้อยที่ยังคงหลับอยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อ และหล่อนจะไม่ยอมให้เขาพรากลูกไปจากอกอย่างแน่นอน

"ขอร้องนะคะ ถ้าไม่สงสารไหม ก็ให้สงสารลูกที่ต้องการแม่ เขาต้องการความรักความอบอุ่นอย่างเพียงพอ แล้วอาเตเมาอย่างนี้ การเอาลูกไปนอนด้วยแล้วใครจะดูแลคะ"

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาบงการฮึ! เมียก็ไม่ใช่แล้วกล้าออกคำสั่งกับอาอย่างนั้นเหรอ อย่าลืมสิไหมว่าเธอแค่อุ้มท้องเขามาเท่านั้น เขาไม่ใช่ลูกของเธอ ยอมรับความจริงแล้วก็กลับไปนอนซะ"

ชายหนุ่มสะบัดแขนออกจากการเกี่ยวรั้ง เปิดประตูเดินหนีไปอย่างไม่ใยดี ม่านไหมสาวเท้าเดินตามไปติดๆ รู้ดีว่าลูกจะต้องตื่นมาร้องหิวนมอีกอย่างแน่นอน

"เขาเป็นลูกของไหม อาเตใจร้ายที่สุด ฮือๆ ไหมเป็นคนอุ้มท้องเขามานะคะ ไหมเป็นคนให้ชีวิตแล้วก็คลอดเขาออกมา อาเตนั่นแหละใจร้ายที่คิดจะพรากลูกพรากแม่ออกจากกัน ฮือๆ"

"ปัง!"

เสียงปิดประตูใส่หน้าคนที่สะอื้นร่ำไห้อยู่นอกห้อง...เตชินทร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ในหูของเขาได้ยินเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจ มาพร้อมเสียงทุบประตูเพื่อให้เขาใจอ่อนยอมคืนลูกให้...ในวินาทีแห่งความสับสน ใจของเขาก็ประหวัดไปถึงคนที่จากไป ความคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำหวนกลับมาอีกครั้ง เขาคิดถึงเธอคนนั้นจนรู้สึกปวดหนึบหนับที่กระบอกตา ความรู้สึกผิดถาโถมกินลึกจนใจปวดแปลบ ก้อนบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก ทำให้ต้องบดกรามเข้าหากันเพื่อข่มอารมณ์อาลัยอาวรณ์

'ผมขอโทษ...ขอโทษนะที่รักที่ทรยศความรักของเรา...’

ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ที่ยังคงดังแว่วอยู่หน้าห้อง ชายหนุ่มวางทารกน้อยบนเตียงเล็กอย่างระมัดระวัง...เตียงของลูกที่เตรียมต่อเอาไว้กับเตียงใหญ่ มีลูกกรงกั้นป้องกันกลิ้งตกลงไป ทุกสิ่งอย่างเขาเตรียมเอาไว้ให้ภรรยา โซ่ทองคล้องใจที่หล่อนและเขาเฝ้ารอมานาน

แต่...น่าเสียดาย ทุกอย่างช่างเหมือนฝัน วันนั้นไม่มีอีกแล้ว แววตาร้อนผ่าวปวดหนึบไล่มองไปบนที่นอนข้างที่หล่อนเคยนอนหลับฝัน ฝ่ามือแกร่งลากไล้ไปบนผืนผ้าอย่างรู้สึกผิด...ไม่ปฏิเสธว่าลูกของเขาต้องการแม่ ต้องการอ้อมอกอุ่นตระคองกอด และไม่ควรเลยสักนิดที่จะปล่อยให้ลูกต้องไปนอนที่อื่นที่ไม่ใช่ห้องตน ทว่า...เตียงนอนนี้เขาแสนหวงไม่อยากให้ใครมานอนทับรอย...มุกประดับ เธอเป็นเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์ทุกตารางนิ้วในห้องนอนแห่งนี้ ทำใจไม่ได้หากจะให้ผู้หญิงคนอื่นมานอนทับที่ๆ เธอเคยนอน เพียงเพราะความ รู้สึกผิดคอยแต่จะแวบเข้ามาเกาะกินใจ

ชายหนุ่มสลัดความคิดฟุ้งซ่านที่ตามหลอกหลอนทุกค่ำคืน ล้มตัวลงนอนเอามือก่ายหน้าผาก ฝืนข่มตาให้หลับใหลเพื่อหลีกหนีความทรมานจากความรู้สึกผิดในใจ ความจริงที่ใจยังคงไม่ยอมรับ...เขาไม่ควรรักม่านไหม สัมพันธ์รักลึกซึ้งนั่นเป็นเพียงความใคร่ ไม่ใช่มาจากความรักที่พยายามกดเอาไว้จนลึกสุดใจ รักที่เป็นไปไม่ได้เพียงเพราะเขายังติดอยู่ในบ่วงที่รัดร้อยจนไม่อาจก้าวพ้นออกมาจากตรงนั้นได้เลย…

"ให้ตายสิไหม เธอจะคร่ำครวญอีกนานมั้ย ใครจะไปหลับไปนอนได้ลง เธอนี่มัน..."

ชายหนุ่มบ่นพึมพำแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง ลงจากเตียงแล้วเดินไปกระชากบานประตูให้เปิดออก...ทว่า...เขากลับพบเพียงความเงียบงันไร้ซึ่งเงาของเธอ แล้ว...เสียงสะอื้นที่ดังอยู่ในหูตลอดเวลานั่นคืออะไร อาจเป็นเพราะความเมาทำให้สมองเขาสับสน คิดพลางสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง