บทที่ 36 ได้โปรดอย่าจมอยู่กับฉัน (2)

ภายในห้องนอนใหญ่...เตชินทร์ขยับพลิกกายนอนตะแคงเมื่อเริ่มรู้สึกตัว ท่ามกลางสมองที่ยังคนมึนเบลอ มือของเขาสัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร จิตใต้สำนึกร้องสั่งว่าเขากำลังนอนอยู่กับม่านไหม จำได้เลาๆ ว่าเมื่อคืนเขาอยู่กับหล่อน สติที่ไม่เต็มร้อยยังคงปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ ความลืม...