บทที่ 37 ได้โปรดอย่าจมอยู่กับฉัน (3)

หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ในห้องนานจนเกือบถึงเที่ยงวัน เตชินทร์จึงพาร่างที่สะโหลสะเหลเข้าไปในห้องน้ำ หวังให้ความเย็นฉ่ำช่วยชะล้างความเคร่งเครียดให้คลายออกไปจากใจ โชคดีที่สองวันมานี้คือวันหยุดที่ไม่กระทบกับเรื่องงานสักเท่าไหร่นัก เขารับรู้ได้ว่าสองสามวันที่ผ่านนี้อาการเครียดกำลังเล่นงานหนัก จนต้องกลับมา...