บทที่ 40 ได้โปรดอย่าจมอยู่กับฉัน (6)

ความมืดโรยตัวมาห่มคลุมทั่วทุกพื้นที่...ม่านไหมตากผ้าที่ซักแล้วนอกระเบียงห้องพิเศษที่เพิ่งว่างเมื่อช่วงเย็น แววตาอ่อนล้าเหลือบมองไปบนฟากฟ้าไกลดำทะมึน ไม่ต่างไปจากชีวิตของตนที่แสนมืดมนในตอนนี้ มันอับจนหนทางไร้ซึ่งแสงสว่างให้พอมองเห็น...ภูริชกลับไปได้พักใหญ่แล้ว เหลือเพียงสองคนที่ยังมีท่าทีมึนตึงใส่กัน...