บทที่ 50 รัก...ห่วง...ต่างกันเพียงแค่เส้นบางๆ (3)

อาการปวดหน่วงรุมเร้าหนักจนต้องสูดปากออกมาแล้วเอามือกุมท้องอย่างทรมาน ที่สำคัญ ยาแก้ปวดก็ไม่ได้พกติดกระเป๋ามา...คงต้องเดินออกไปบอกเตชินทร์ว่าให้เช็คบิลแล้วกลับบ้าน เพราะหล่อนหมดอารมณ์ที่จะทานต่อแล้วจริงๆ

เตชินทร์เหลือบมองคนที่เดินสีหน้าไม่สู้ดีตรงมาที่โต๊ะ หล่อนเดินมาหยุดยืนเอามือกุมท้อง บอกเล่าด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ