บทที่ 6 รักของเราเริ่มต้นที่ตรงนั้น (2)

เสียงร้องหิวนมเมื่อยามเช้ามืดดังแว่วเข้าไปถึงห้วงฝัน...ม่านไหมสะดุ้งตื่นตามสัญชาตญาณของความเป็นแม่ ปรายมองท่อนแขนหนักที่พาดทับอยู่บนร่างกายคล้ายกลัวหล่อนจะหนีหาย ค่อยๆ จับยกออกจากร่างอย่างเบามือ ก่อนจะขยับกายเข้าหาทารกน้อยที่เริ่มดิ้นยุกยิกไขว่คว้าหาไออุ่น อ้อมแขนตระคองกอดแล้วจัดท่าทางให้เหมาะสม นอนให้นมท่ามกลางความมืดสลัว ยามที่อุ้งปากเล็กกำลังดื่มกินเลือดในอก สายใยแห่งความรักความผูกพันยิ่งแน่นเหนียว รักที่มีให้กับคนในอ้อมกอดนั้นเพิ่มพูนขึ้นทุกวันตามการเติบโต...ทำใจไม่ได้จริงๆ หากวันข้างหน้าจะต้องพรากจากกัน

ท่ามกลางความเงียบยามเช้ามืด...เตชินทร์ขยับกายเปลี่ยน

ท่าอย่างแผ่วเบา เขาถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงร้องและการขยับกายของคนในอ้อมกอด ในความมืดสลัวทว่าพอมองเห็น แววตาคมกล้าเพ่งมองไปตรงนั้น ใจของเขาสะท้านไหวผสานความปวดแปลบ ม่านไหมกำลังให้นมลูกของเขาอยู่อย่างเงียบๆ ภาพที่เห็นคือสายใยรักระหว่างแม่กับลูกที่เขาไม่อาจหลอกหัวใจได้ และสิ่งเหล่านี้เองคือความทรมานที่เขาต้องพานพบ เส้นศีลธรรมคือกำแพงขวางกั้นที่ทำให้หัวใจไม่ยอมรับว่าทุกวันนี้คิดเช่นไรกับเธอ

แวบหนึ่งในอารมณ์อ่อนไหว ชายหนุ่มยื่นมือไปข้างหน้าตามเสียงร้องสั่ง วินาทีที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังจะแตะลงบนไหล่ขาวเนียน อยากจะขยับเข้าไปพรมจูบตรงนั้น อยากกอดใครสักคนเพื่อสร้างกำลังใจก่อนไปทำงาน ทว่า...เสียงกระซิบบางอย่างทำให้ต้องชะงักค้างไว้ ชายหนุ่มหดมือกลับแล้วขยับนอนหงายแขนก่ายหน้าผาก...เสียงถอนหายใจมาพร้อมกับการลุกพรวดขึ้นนั่ง สักพักเสียงเปิดปิดประตูก็ดังตามมา เสียงนั้นไม่ต่างไปจากคมมีดกรีดลงกลางใจคนที่นอนหันหลัง...เขาไปแล้ว และหลังจากนี้หล่อนก็จะจมอยู่กับความเดียวดายในบ้านหลังใหญ่ เป็นแค่คนเลี้ยงลูกให้เขา และเป็นที่ระบายอารมณ์ในบางคราว อนาคตอันสดใสต้องมอดดับ ชีวิตต้องพังย่อยยับเมื่อได้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์