บทที่ 67 สลักไว้...ในห้วงคำนึง (3)

เสียงร้องห้ามสั่นพร่าลอดผ่านริมฝีปากร้ายกาจ เมื่อมือซุกซนที่ควานอยู่ใต้กระแสน้ำอุ่นคว้าหมับเข้ากับความเป็นชายที่กลายสภาพไม่ต่างไปจากแท่งหินร้อนผ่าว...ชายหนุ่มบดกรามจนเป็นสันนูนเมื่อมือนุ่มลงมือฆ่าเขาด้วยการทรมานให้ตายอย่างช้าๆ เสียงกระเส่าดังเล็ดลอดไปตามจังหวะการขยับขึ้นลงของมือสังหาร รับรู้ได้ถึงร่...