บทที่ 87 ความเจ็บที่ยังคงหายใจ (4)

ลดาภาขบกรามแน่นเมื่อนคินทร์ไล่ด้วยเสียงดังลั่น แววตาของเขาวาวโรจน์จนดูน่ากลัว...ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อเพราะมีมารมาผจญ คิดพลางสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยอารมณ์อันขุ่นมัวที่ถูกขัดช่วงเวลาแห่งความสุข ทิ้งให้สองคนมองตามด้วยความโกรธในตัวเพื่อนของตนจนเกินบรรยาย

"ไหม...ไหมจ๋า..."

"ไหมจ๊ะไหมจ๋า ฟูมฟายเมียหา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ