บทที่ 143 หัวใจของเขาแหลกเป็นผุยผงไปหมดแล้ว

“ไปเถอะ!” โทรินทร์ไม่ฟังเสียงรีบดึงมือของหญิงสาวให้ออกเดินตาม ทำให้ศุภิสราจำต้องปล่อยมือจากชายหนุ่มอีกคนทั้งที่เขาพยายามยื้อมือเธอไว้จนสุดกำลัง

“อย่าไปนะ... อย่า” พีรภัทรฟุบหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวแรง แววตาร้าวรานมองตามท้ายรถที่แล่นออกไปจนลับสายตาด้วยหัวใจแตกละเอียดย่อยยับ

ศุภิสราพยายามไม่หันมองภาพด้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ