บทที่ 42 รอยยิ้มของอสูรร้ายในคราบเทพบุตรสุดหล่อ!

“โธ่ เห็นผมเป็นนางแมวเรียกฝนไปได้ มาปุ๊บฝนตกปั๊บ ใครรู้เข้าจะได้พาไปออกงานวัดแน่” คนถูกแซวหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปช่วยเข็นรถให้ผู้เป็นป้าอย่างอ่อนโยน “อยู่ที่นู่นผมก็ทำบุญใส่บาตรออกบ่อยไปนะครับ ป้าน่ะพูดเหมือนกับผมเป็นคนบาป ที่ทำบุญไม่เป็นอย่างนั้นแหละ ว้า...ชักน้อยใจแล้วสิครับเนี่ย”

“เราน่ะมันก็ช่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ