บทที่ 2 ยอมไปก็ไม่เสียเปรียบ

ตอนที่ 2 ยอมไปก็ไม่เสียเปรียบ

“คุณอัค อื้อ!” มือเล็กเผลอกำเสื้อเขาแน่น ดวงตาพร่ามัวไปหมด

"ฉันขอทำใจก่อน! อื้อ!" ประโยคนั้นหายเข้าไปในริมฝีปากหยักลึกของศัลยแพทย์หนุ่ม เขาจับท้ายทอยเธอบดขยี้รับจุมพิตบิดไปบิดมาอย่างเอาแต่ใจ จ๊วบจ๊าบ! ลักษิณาเบิกตากว้างด้วยความตระหนก มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นดันแผงอกกว้างทุบตีเบา ๆอย่างไม่จริงจังนัก จุมพิตสูบวิญญาณทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

จริงอยู่ที่เธอกลัว... แต่ลึก ๆ ในใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เพอร์เฟคเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะปฏิเสธลง ทั้งรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพสลัก และฐานะร่ำรวยระดับประเทศ ไหนจะความสามารถสุดล้ำเลิศอีก

‘แต่งงานกันแล้ว... ถ้าต้องตกเป็นของเขาจริง ๆ เราก็คงไม่ได้เสียเปรียบอะไรหรอกมั้ง ยอม ๆ ให้มันจบไปเถอะ’

เมื่อความคิดฝั่งยอมจำนนผุดขึ้นมา แรงขัดขืนที่มีจึงเปลี่ยนเป็นความอ่อนระทวย สองมือที่เคยผลักไสเลื่อนขึ้นไปขยุ้มลาดไหล่หนาของชายหนุ่มเอาไว้แน่นแทนที่พึ่ง

เมื่อรับรู้ได้ถึงท่าทีที่ยินยอมพร้อมใจของคนในอ้อมกอดอัคคีจึงผละริมฝีปากออกช้า ๆ แววตาคู่คมเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พุ่งสูง เธอมองแผงอกกำยำหนั่นแน่นที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อล่ำสัน และสิ่งที่ทำให้ลักษิณาต้องลืมตาขึ้นมองด้วยความตื่นตาตื่นใจคือรอยสักรูปมังกรทมิฬขนาดใหญ่บริเวณหน้าอกแกร่ง ลวดลายอันทรงพลังและดุดันนั้นขับให้คุณหมอผู้สุขุมเยือกเย็นดูอันตรายและเซ็กซี่เย้ายวนใจขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ทำไมเขาถึงได้ดูดีขนาดนี้...ความหลงใหลในกายทำให้เธอสมองขาวโพลนไปหมด

ขณะนั้นเองฝ่ามือร้อนก็ลากไล้ผ่านชุดเจ้าสาว รูดรั้งซิปยาวทางด้านหลังให้เปิดออก ก่อนจะดึงกระชากออกโยนทิ้งอย่างไม่สนใจ

พลั่ก!

ร่างบางของเธอถูกผลักลงเตียงนุ่ม ก่อนเขาจะถอดปราการชั้นสุดท้ายแล้วตามเธอลงไป

ร่างสองร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดกางกั้นอยู่บนเตียงกว้าง

อัคคีไม่ปล่อยให้เธอต้องประหม่านานนัก ชายหนุ่มโน้มกายลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อนุ่มแผ่วเบาจนหญิงสาวขนลุกซู่

ปลายนิ้วร้อนเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือ ขยำเนื้อนุ่มหยุ่นช้า ๆ ก่อนจะอ้าปากอุ่นครอบครองยอดปทุมถันสีหวาน ดูดดึงหน่วงรั้งอย่างหิวกระหาย “อ๊ะ!”

ลักษิณาครางแผ่วเบาแอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว

“อื้อ...” ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวาบ

การเล้าโลมเป็นไปอย่างเนิบนาบ ในที่สุด อัคคีขยับกายแกร่งขึ้นมาทับทาบ แยกเรียวขาคู่สวยของเธอออกกว้าง ความฉ่ำหวานใสที่เอ่อล้นออกมาหล่อลื่นกึ่งกลางกายสาวเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมแล้ว เขาจดจ่อลำกายแกร่งที่ขยายตัวใหญ่และร้อนผ่าวเข้าหาช่องทางอุ่นนุ่ม ก่อนจะกดสะโพกสอบสอดแทรกตัวตนเข้าไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง

“กรี๊ดดด...! คุณอัค...!”ลักษิณาร้องขึ้น เล็บเรียวจิกสับลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาจนขึ้นรอยแดง หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินออกจากหางตาด้วยความเจ็บปนเสียวสะท้านที่โหมกระหน่ำเข้ามาพร้อมกัน

"ไม่เอาแล้ว!"เธอกระเถิบสะโพกหนี แต่มือหนาจับรอบเอวคอดกดไว้กับที่

หมับ!

"เชื่อฟังหน่อยคนดี พี่จะเบามือนะ"เอ่ยจบเขาก็กดสะโพกลงไปจนสุด

"กรี๊ด!! อุ๊บ"เสียงนั้นหายเข้าไปกับริมฝีปากของเขาที่ปลอบประโลมให้ลืมความเจ็บปวด

ความคับแคบนั้นทำให้แพทย์หนุ่มรับรู้ได้ในทันทีว่านี่คือครั้งแรกของเธอ ความรู้สึกปลื้มใจแล่นในอก

ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก่อน แต่อดยอมรับไม่ได้ว่าภรรยาของเขาตอนนี้น่ากินไปทั้งตัวจริงๆ

เมื่อความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวรัญจวนใจ อัคคีก็เริ่มขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะเร่งจังหวะเป็นเร็วขึ้นจนเกิดเสียงการกระทบของเนื้อดังไปทั่วห้อง “อ๊ะ!”

แม้เขาจะเบามือและถนอมเธอมากเพียงใดเพราะรู้ว่าเป็นครั้งแรก ทว่ากลับไม่อาจหยุดการขยับลำกายแกร่งที่กระแทกกระทั้นนั้นได้เลย

เขาครางกระหึ่มในลำคอเป็นระยะขณะที่เอวสอบยังทำงานอย่างซื่อสัตย์ ร่างบางก็ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะไม่มีพักทำเอาเธอเวียนหัวไปหมด

และท่วงทำนองรักทวีความเผ็ดร้อนขึ้นเรื่อย ๆ อัคคีไม่ปล่อยให้เธอได้พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว ยามที่เธอทำท่าจะหมดแรง ชายหนุ่มก็จะพลิกแพลงเปลี่ยนท่าทาง อย่างเอาแต่ใจ ในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยความปรารถนาเข้าสู่กลางกายเธอจนหมด

หลังจากบทรักบนเตียงผ่านพ้นไป ลักษิณานอนหมดแรงซบหน้าลงกับหมอน

ในที่สุดก็จบสักทีสินะ เธอพึมพำกับตนเอง

"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ" หญิงสาวขยับกายนั่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง มือเรียวพยายามดึงผ้าห่มมาคลุมร่างก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับลงเตียง ก็ถูกมือหนาคว้าร่างไว้

หมับ!

"ขออีกรอบนะ"โดยไม่รอคำตอบ เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาจากเตียงนอนอย่างง่ายดาย ลักษิณาร้องอุทานเบา ๆ ด้วยความตกใจ รีบโอบกอดรอบคอแกร่งไว้มั่น ชายหนุ่มพาเธอเดินมายังมุมห้อง ก่อนจะวางร่างระหงลงบนพื้นพรมหนานุ่มสีเทาเข้มริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟของเมืองหลวงยามค่ำคืน

หมับ!

“ไม่ไหวแล้วนะ! ฉันไม่ทำแล้ว!” เธอเอ่ยเสียงสั่นระรัว พยายามบิดขาหนี ทว่าฝ่ามือหนากลับยึดข้อเท้าของเธอไว้แน่น

“ลักษ์ไม่ต้องทำ พี่ทำเอง”หมอหนุ่มยกยิ้มร้ายกาจก่อนจะมอบบทรักอันเร่าร้อนให้ภรรยาสาวบนพื้นพรมนั้นอย่างบ้าคลั่ง!