บทที่ 9 สิ่งที่อยากกิน
ตอนที่ 9 สิ่งที่อยากกิน
“พี่อัค!” ลักษิณาอุทานด้วยความตกใจ สองมือเรียวรีบยกขึ้นไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว คล้องเข้ากับลำคอแกร่งของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อเมื่อรับรู้ถึงกระแสความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ช้อนอยู่ใต้สะโพกและแผ่นหลังของเธอ
“พี่หิว” น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าชิดใบหูจนเธอขนลุกซู่ ดวงตาคมกริบของอัคคีที่เคยฉายแววอ่อนล้าเมื่อครู่ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟบางอย่างที่ลักษิณาอ่านไม่ออก... หรืออาจจะรู้ดีแต่ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง
“หิวก็ไปทานข้าวสิคะ ลักษ์เตรียม...”
คำพูดของเธอถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อชายหนุ่มไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้ท้วงติง อัคคีวางร่างบางลงบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขกอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ก่อนจะตามลงมาทาบทับจนลักษิณาหมดทางหนี แสงไฟสลัวจากด้านนอกที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ขับให้โครงหน้าคมคายของเขาดูหล่อเหลาร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม
“พี่ไม่ได้หมายถึงอาหารพวกนั้น” เขาพึมพำชิดริมฝีปากนุ่ม
ก่อนที่ลักษิณาจะได้ประท้วงอีกคำ อัคคีก็บดเบียดริมฝีปากลงมาครอบครองอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนปลอบประโลมเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นการบดจูบอย่างเร่าร้อน ที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและโหยหา ราวกับชายหนุ่มต้องการจะระบายความเครียดและความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่สะสมมาตลอดทั้งวันลงบนเรือนร่างของเธอ
ริมฝีปากหนาขยับเน้นย้ำก่อนสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนระอุเข้าไปกวาดต้อนหาความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างดุดัน ลักษิณาครางอื้ออึงในลำคอ มือเรียวที่เคยเกาะบ่าแกร่งเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับยู่ยี่ สมองของเธอขาวโพลนไปหมด รสจูบของเขาช่างร้ายกาจจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหลอมละลาย
“อืม... พี่อัค...”
เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาว ขบเม้มจนเกิดรอย มือแกร่งของอัคคีไม่อยู่เฉย เขาเอื้อมลงไปกระชากชายเสื้อนอนตัวบางของเธอขึ้นสูง ก่อนจะส่งฝ่ามือร้อนจัดเข้าไปสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียด มือแกร่งบีบขยำทรวงอกอวบอิ่มอย่างเมามัน ตามสัญชาตญาณความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ ความนุ่มหยุ่นที่พอดีมือทำให้ชายหนุ่มยิ่งทวีความแรงในการบีบเฟ้นจนลักษิณาต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน
“พี่อัค... อ๊ะ... อาหารเย็นหมดแล้ว!” หญิงสาวพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดร้องเตือน ใบหน้าหวานเห่อแดงไปจนถึงใบหู
“ช่างหัวมันสิ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากอกอวบอิ่ม ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียยอดอกที่ชูชันจนร่างบางสั่นสะท้าน
“ลักษ์อุตส่าห์เตรียมไว้ให้นะ!” เธอประท้วงเสียงหลง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นพร่าไร้ซึ่งความเด็ดขาด
“ตอนนี้พี่ต้องการสิ่งนี้มากกว่า”
ไม่เพียงแค่พูด อัคคีพิสูจน์ให้เธอเห็นด้วยการเลื่อนมือลงต่ำ ปลดเปลื้องชิ้นล่างของเธอออกอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงร่างกายที่เปลือยเปล่าใต้ร่างของเขา ปลายนิ้วร้อนสัมผัสดิ่งลึกลงไปสู่จุดกึ่งกลางความเป็นผู้หญิงที่เริ่มฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหวาน นิ้วแกร่งขยับสอดแทรกลึกซึ้งและเน้นย้ำรัวเร็วจนลักษิณาผวาเฮือก สองมือจิกเกร็งลงบนโซฟาหรู จนร่างของเธอกระตุกเกร็งพร้อมกับสะโพกมนลอยเด่นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้มอบให้
“พี่อัค... ไม่ไหว... ลักษ์ไม่ไหวแล้ว...”
“อดทนหน่อยนะคนดี...”
ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่า เขารีบจัดการกางเกงของตัวเองออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะแทรกตัวเข้าสู่ความคับแน่นที่ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น อัคคีครางต่ำในลำคอเมื่อความอุ่นร้อนโอบรัดเขาไว้แน่น ชายหนุ่มไม่รอช้ากระแทกกระทั้นสะโพกสอบเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงและรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่ปะทุถึงขีดสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังสะท้อนในห้องรับแขกที่เงียบสงบ ลักษิณาโยกคลอนไปตามแรงส่งของเขา ทุกจังหวะที่เขาฝังลึกเข้ามามันช่างรุนแรงทว่าเติมเต็มจนเธอต้องหวีดร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
จังหวะรักสุดท้ายอัดแน่นและรัวเร็ว ก่อนที่อัคคีจะปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของเธอทุกหยาดหยด ทั้งสองนอนหอบหายใจรดกันอยู่บนโซฟาพักใหญ่ ลักษิณาตาปรือปรอย ผิวเนื้อเนียนขาวบัดนี้ขึ้นสีชมพูระเรื่อและเต็มไปด้วยรอยรัก
ทว่า... คนเอาแต่ใจยังไม่ยอมจบเพียงเท่านี้
อัคคีขยับตัวลุกขึ้น ช้อนอุ้มร่างบางที่แทบจะไม่มีแรงพยุงตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง ลักษิณาซบหน้าลงกับอกกว้างอย่างหมดแรง แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้หลวมๆ ชายหนุ่มก้าวขายาวๆ พาเธอก้าวเดินออกจากห้องรับแขก มุ่งหน้าตรงไปยังห้องน้ำส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู
เมื่อประตูห้องน้ำเปิดออก แสงไฟสีวอร์มไลท์สลัวเผยให้เห็นความอลังการภายใน มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ สไตล์จากุซซี่ตั้งอยู่ตรงกลาง และที่โดดเด่นที่สุดคือ มีกระจกบานใหญ่ เห็นวิวยามค่ำคืนอยู่ข้างๆ อ่างอาบน้ำ แสงไฟระยิบระยับของตึกระฟ้าและท้องถนนเบื้องล่างสะท้อนเข้ามา ทำให้บรรยากาศในห้องน้ำดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกอย่างน่าประหลาด
อัคคีพาเธอเดินตรงไปยังอ่างอาบน้ำที่มีควันกรุ่นและกลิ่นเกลือหอมจางๆ ที่ลักษิณาตั้งใจเตรียมไว้ให้
“พี่อัค ลักษ์อาบแล้วนะ!” หญิงสาวที่เพิ่งได้สติคล้ายจะดูออกว่าสามีคงจะไม่ทำเพียงแค่อาบน้ำแน่ มือเรียวคว้าขอบประตูไว้
หมับ!
แต่กลับถูกสามีรวบร่างกลับมาอีกครั้ง
“อาบแล้วก็อาบอีกได้” ชายหนุ่มกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงดุดันและเอาแต่ใจไม่มีเปลี่ยน
"แต่ลักษ์อยากให้พี่อาบแบบเต็มที่ นอนแช่น้ำอุ่นสัก15นาทีนะคะ ลักษ์จะไปอุ่นซุปไก่ไว้รอ"เธอพูดเร็วจนลิ้นพันกัน เธอยื่นมือไปดึงผ้าขนหนูที่พาดอยู่มาคลุมกาย
ทั้งที่เพิ่งผ่านความวาบหวามมาเมื่อครู่ แต่ใจเธอยังเต้นแรงไม่หยุด สามีของเธอดูเหมือนเสือที่อยากกินเธอเสียตลอดเวลา สายตานั่นดูอันตรายเกินไป
อัคคียืนจ้องใบหน้าสวยนั้นครูหนึ่งก่อนพยักหน้าแล้วปล่อยเธอให้เป็นอิสระ
"ไปสิ"
