บทที่ 33 33 หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

33 หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย รินรดาซึ่งอยู่ในสภาพขาวซีด นอนหายใจรวยรินค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แม้ดวงตาแสนพร่ามัวแต่นางก็พอจะเดารูปพรรณสัณฐานได้ว่าชายผู้นี้คือใคร

“อึก….ซะ…โซ่” ริมฝีปากซีดขยับพูดอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ