บทที่ 22 เกลียด

ฟางข้าว

“กรี๊ดด!!!” ฉันร้องออกมาเมื่อเพื่อเฟสกดไหล่ฉันให้นอนราบลงกับเตียงด้วยความดุดัน คือตอนนี้พี่เฟสดูน่ากลัวกว่าทุกๆ ครั้ง

“อยู่นิ่งๆ” เสียงเข้มตะคอกสั่งออกมาอย่างไม่คิดปล่อยและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามการต่อต้านของฉัน

“ปล่อยฟางนะ!” เรื่องอะไรฉันจะยอมอยู่นิ่งให้เขารังแกล่ะ แค่ที่ผ่านมาเขาก็เรีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ