บทที่ 15 ตัวจริงสินะ...2

แทกซี่มองตามด้วยความเป็นห่วง แต่จะทำยังไงได้ วันๆ คนขับแทกซี่อย่างพวกเขาก็ต้องเจอคนหลายรูปแบบ และแบบนี้พวกเขาก็เจอบ่อยๆ หลายคนต่างมีปัญหา ขึ้นอยู่กับภูมิคุ้มกันของแต่ละคนแล้วล่ะ ว่าจะจัดการกับปัญหาได้ดีแค่ไหน

ส่วนเพียงฟ้าเธอก็เดินปากน้ำตาไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะกดลิฟท์ขึ้นไปที่ชั้นเจ็ด ซึ่งเป็นห้องของเธอ แม้ว่าจะไม่อยากกลับมาที่นี่แค่ไหน แต่เธอก็ไม่มีที่ให้ไป วันนี้เขาคงไม่มาที่นี่หรอก เพราะเขาไปกับผู้หญิงคนนั้น คงไปค้างกับผู้หญิงคนนั้น แค่คิดไปถึงเรื่องนี้มันก็เจ็บแปลบไปทั้งใจแล้ว

ถ้าเธอเข้าไปที่ห้อง เธอก็จะเห็นร่องรอยของเขา ร่องรอยที่เต็มไปหมด ตลอดเวลาสามปีกว่าที่ผ่านมา เธอมีความทรงจำกับเขาเยอะแยะไปหมด แต่ที่มันน่าอดสูก็คือ มันมีแค่ที่คอนโดแห่งนี้เท่านั้น เธอไม่เคยได้ออกไปไหนตามลำพังสองต่อสองกับเขา ทำไมชีวิตของเธอมันน่าสมเพชเหลือเกิน

เพียงฟ้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเธออดทนผ่านวันเวลาเหล่านี้มาได้ยังไง คำว่ารักมันมีพลังมากมายมหาศาลจริงๆ เธอทำได้ทุกอย่างเพราะอยากได้ความรักจากเขา แต่เธอกลับไม่เคยรู้เลยว่า เขามีผู้หญิงของเขาอยู่

ลิฟท์ขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ชั้นเจ็ด เสียงสัญญาณที่ดังบ่งบอกว่าถึงที่หมายแล้ว ทำให้เพียงฟ้าก้าวออกมาจากลิฟท์ ก่อนที่จะเดินตรงไปที่ห้องของเธออย่างล่องลอย โชคดีที่ไม่มีผู้โดยสารร่วมกับเธอ ไม่อย่างนั้นคงได้เย็นสภาพที่น่าสมเพชของเธอแน่ๆ เธอไม่อยากให้ใครเห็น เพราะเธอไม่อยากรู้สึกสมเพชตัวเองมากไปกว่านี้

ทันทีที่เข้าห้องได้ เธอก็นอนร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าใดแล้ว เธอร้องไห้จนเผลอหลับไปที่เตียงนอน แต่เพียงฟ้าก็ต้องมาตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะใครบางคนที่เธอไม่อยากเห็นหน้าที่สุด เขาเข้ามาปลุกเธอขึ้นมากลางดึก

“ทำไมไม่อาบน้ำ นอนทั้งอย่างนั้นไม่ได้หรอกนะ” เสียงเย็นชาเอ่ยออกมา เขาไม่ได้เป็นห่วงหรอกนะ เขาแค่เห็นว่าเธอสกปรกสินะ เธอคิดว่าเธอเครียดเรื่องเขาจนฝันไป แต่พอขยี้ตาแล้วลืมตาขึ้นมาดู เธอก็พบว่าเป็นเขาจริงๆ เธอมีคำถามมากมายที่อยากถาม แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะถามออกไป ทำไมเขาไม่ไปค้างกับผู้หญิงคนนั้น เขามาที่นี่ทำไม ในเมื่อเมื่อเช้าก็เพิ่งกลับไป บอกตรงๆ ว่าเธอยังงอนเขาอยู่ ไม่มีอารมณ์ที่จะมานั่งทำตัวไร้ค่าเอาอกเอาใจเขาอย่างที่เคยเป็นมา เธอเห็นเขา เธอก็แกล้งหลับตาลง เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก