บทที่ 83 ร่องรอยบนเสื้อกาวน์

ค่ำคืนอันเงียบสงัดคืบคลานเข้ามาปกคลุมบ้านหลังใหญ่ เข็มนาฬิกาบนฝาผนังบอกเวลาเลยเที่ยงคืนไปเนิ่นนานแล้ว ทว่าภายในห้องนั่งเล่นยังคงมีแสงไฟสีส้มอบอุ่นเปิดสลัวไว้เพียงดวงเดียว เพื่อนำทางให้แก่เจ้าของบ้านที่ยังเดินทางกลับมาไม่ถึง เพียงฟ้านั่งอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่เนื้อดี ในอ้อมแขนของเธอมีหมอนอิงใบโตท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ