บทที่ 7 ทะเบียนสมรส

@คอนโด LLL

เขารีบวางสายแล้วก้าวไปตามเสียงร้องให้ช่วย ร่างสูงกว่า 180 ซม.จ้ำออกจากระเบียงชั้น 30 ของคอนโด ไม่เท่าไหร่ก็ถึงห้องฝั่งตรงข้ามที่มีกล่องพัสดุขนาดต่างๆ วางสุมจนแทบไม่เหลือทางเดิน

ตุบ! ปัง!

“กรี๊ดดด~! อย่าเข้ามานะ กรี๊ดดด!!” เสียงปาข้าวของดังลอดออกมาให้ได้ยิน

“เป็นอะ..” ตุบ หมอนใบโคร่งถูกปาอัดใบหน้าคมมน

“มันไปยังๆ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความสั่นเครือ

“จะรู้กับมึงมั้ย เกิดบ้าอะไรฮะ?”

“จิ้งจก จิ้งจก~ นั่นๆ มันหนีไปทางนั้นแล้ว จับๆ เอามันออกไป งื้อออ” ดวงตากลมสีเทาของสาวลูกครึ่งมองตามไอ้ตัวเลื่อมหางยาวที่คลานหนีเพราะตกใจเสียงแปดหลอด

“มานี่มะ จุ๊ๆๆ” ชนะศึกคว้าแก้วมาหวังล่อให้มันเข้าไปแล้วใช้มือปิดฝา

“กรี๊ด! ไอ้วิน นั่นแก้วโปรดฉ๊าน แล้วฉันจะใช้อะไรกินน้ำ” เดียร์น่าโวยวาย

“เอามือลองมั้ง มาจับเองมั้ย?" ตาสองชั้นมองไปทางเดียร์น่าด้วยหางตา ไม่จับแล้วยังโวยวาย แต่จะว่าไปก็มีคนตัวโตที่ถึงจะตัวใหญ่กว่าสัตว์เลื้อยคลานพวกนี้หลายร้อยเท่า แต่แค่เห็นก็กระโดดหนีเหมือนกัน

หึ~ ใครมันจะกลัวได้น่ารักเท่าเฮียของเขา บนโลกนี้ไม่มีคนแบบนั้นหรอก

สุดท้ายเขาก็จับเจ้าตัวเล็กออกไปทิ้งด้านนอกระเบียงได้สำเร็จ สาวสวยตามออกมาดูว่าเขาทิ้งแล้วจริงๆ ใช่ไหม ข้าวของที่วางเกลื่อนพื้นจนแทบไม่มีที่ให้นั่งให้เดิน ทั้งหมดเพราะกิจกรรมรับน้องที่ทำเขาไม่มีเวลาทำอะไรอย่างอื่น

อย่างวันนี้เขาก็พึ่งกลับไปบ้านหลังที่เคยอยู่ก่อนไปเมืองนอก ประขวบเหมาะกับที่เจ้าของบ้านและภรรยาออกไปข้างนอกจึงไม่ต้องพบหน้ากัน เหลือแต่เหล่าคนใช้ที่เห็นเขาแล้วหลบหนีไม่พูดไม่จา

ก็ไอ้ชัยชนะ มันชอบหาเรื่องแล้วทำตัวกร่างใส่เขาไปทั่ว ใครจะกล้าเข้าใกล้..?

“ทิ้งแล้วจริงๆ ไม่แกล้งนะ” ถามพลางชะเง้อ

“คิดว่าว่างมาก? แล้วเมื่อไหร่จะจัดของพวกนี้เสร็จ นี่ก็จะเย็นแล้ว กล่องพวกนั้นของมึงล้วนๆ เลยครับคุณเดียร์น่า” คิ้วข้างนึงเผยอพร้อมตั้งคำถาม ก่อนจะหันหน้าชี้ไปทางพวกลังกระดาษที่สุมกองเป็นจุดๆ ส่วนของเขาถูกนำเข้าห้องหมดแล้ว ที่เหลือมีแค่ของรูมเมทสาวคนนี้ล้วนๆ

“เห็นหน้ากล่องมั้ย เขียนว่า ‘Mr.&Mrs.ไอยวรเวช’ มันไม่ใช่ของฉันแต่เป็นของเราต่างหากล่ะคะ คุณสามี~”

ใช่...ได้ยินไม่ผิด พวกเขาสองคนจดทะเบียนสมรสกันเมื่อเดือนก่อน ตามข้อตกลงที่มีร่วมกันเพื่อตบตาไม่ให้แผนพังก่อนมันจะสำเร็จ และแน่นอนว่าจะหย่าเมื่อทุกอย่างตกเป็นของเขา

“ทุกกล่องก็เขียนเหมือนกันหมด แต่ตรงนั้นของมึง คน-เดียว” เดียร์น่าทำท่ายักไหล่ได้น่าตบกะโหลกสักป้าป แต่เขามันสุภาพบุรุษไม่ทำร้ายผู้หญิง ถ้าไม่จำเป็น

“อาทิตย์เตรียมตัว กูจะพามึงไปเจอใครคนนึง”

“ใคร?”

“คนที่จะทำให้เราได้ใบหย่ามาเร็วๆ”

“อย่าลืมว่าเราจะหย่าก็ต่อเมื่อฉันได้ในสิ่งที่ควรได้ด้วย” คนตัวเล็กทำสีหน้าจริงจังซึ่งนานๆ จะเห็นที

“นั่นคือข้อตกลงระหว่างเรา” รอยยิ้มกว้างถูกส่งมองให้กับพาร์ทเนอร์ตัวน้อย

เวลา 19.00 น.

ร่างสูงยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาหลายรอบ ทั้งที่เลยเวลานัดไปร่วมชั่วโมงแต่คนที่เอาแต่หมกตัวอยู่ข้างในก็ไม่มีทีท่าว่าจะออกมาจากห้องสักที

“เสร็จยัง?” ชนะศึกยืนพิงกรอบประตูตะโกนถามจากหน้าห้อง มือใหญ่เสยงัดผมที่เซททรงไว้ เผยให้เห็นดวงตาสองชั้นหลบในเล็กน้อย ใบหน้าสไตล์หนุ่มเกาหลีตามเทรนของคนยุคนี้มองเวลาที่ล่วงเลยจากที่นัดไว้

“ถ้าเสร็จจะให้แกยืนรอเป็นสล็อตเกาะต้นไม้งี้เหรอ คนยิ่งรีบๆ อยู่อย่ามาชวนคุย” แม่นางจอมเลทเดินออกมาเปิดประตูพร้อมบ่นงุบหงิบ

ผ้าขนหนูพันตัวผืนสั้นผืนเดียวโชว์หุ่นเซ็กซี่เปิดเปลือยให้เห็นเต้าอวบเกือบครึ่งเต้า ท่อนล่างเนินนางก็แทบโผล่ ก่อนจะวิ่งกลับไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อหยิบต่างหูขึ้นมาใส่

ร่างสูงโปร่งก้าวตามหลังเข้าไปยืนกอดอก มองเพื่อนที่ควบตำแหน่งรูมเมทกำลังเร่งแต่งตัว

“รู้ใช่มั้ยว่าเขานัดกันทุ่มนึง ถ้ายังไม่เสร็จ มึงโบกแท๊กซี่ไปเองเลย” ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะแขวะใส่คนรีบที่ยังบรรจงหนีบผม ทั้งที่สายมากแล้ว

“แง~ ป๋าขาอย่าทิ้งหนู ใกล้เสร็จแล้วค่ะ หรือป๋าอยากเสร็จในตัวหนู อ๊ายยย! แต่ถ้าจะกรุณาช่วยหยิบชุดในตู้ให้หน่อย สีดำสายไขว้แล้วก็ยีนตัวในสุด” มือเล็กพยายามเร่งมือสุดฤทธิ์แต่ปากว่างเลยจ้อไม่หยุด

“อย่าลืมบาร์ปีกนกกับกางเกงในด้วย จิ๊มิ๊หนูหนาว” เดียร์น่ารับของมาพร้อมปลดปมผ้าขนหนูต่อหน้าชนะศึกอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ไม่เกรงใจกูก็เกรงใจผัวมึงด้วย” ชนะศึกบ่นไปก็เท่านั้น เจ้าตัวทำเพียงยักไหล่ เขาได้แต่ส่ายหัวก่อนสาวเท้าออกไปรอข้างนอกตามเดิม รอไม่นานเดียร์น่าก็ก้าวออกมาพร้อมหมุนตัวโชว์ชุดใหม่

“แล้วเขาอยู่ตรงนี้มั้ยล่ะ?” เดียร์น่าส่งสายตากวนๆ ก่อนจะหมุนตัวให้ดู สายไขว้ลูกไม้แนบเนื้อสุดเซ็กซี่โชว์เนินเนื้อเล็กน้อยเข้าคู่กับกางเกงยีนที่มีรอยขาดตามแฟชั่นอย่างพอเหมาะ ด้วยเครื่องหน้าของสาวลูกครึ่งยิ่งทำให้ชุดดูโดดเด่นกว่าเดิม

“งอนผัวแล้วหาเรื่องอ่อยไปทั่ว ระวังน้ำตาจะเช็ดหัวแม่ตีน” เดียร์น่าโดนตอกกลับด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก็เป็นตามที่พูด แม่สาวน้อยเกิดอาการน้อยใจที่แฟนทำเป็นไม่รู้จักกันตอนที่บังเอิญเจอ แถมพอบอกไม่ต้องไปรับ พ่อคุณก็ไม่ไปจริงๆ มันน่าโมโห!

“มีสามีคนนี้ทั้งคนไม่เห็นต้องกลัว อย่างมากก็กอดทะเบียนสมรสพร้อมกับยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีทุกเดือน” แล้วก็จะเอาไปเปย์ผู้ชายในบาร์โฮสแทน แต่ประโยคหลังเดียร์น่าตอบในใจ

“ไหวเหรอ? ขณะที่มึงนอนกอดทะเบียนสมรสอย่างอะโลน [1] กูคงกำลังนอนให้ผัวลูบหลังอยู่” ชนะศึกถูไถนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ไปมาตรงหน้า

“ร่าน!” เดียร์น่าด่าพลางถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ ผมยาวสลวยสะบัดใส่แล้วเดินนำไปขึ้นลิฟต์ แต่คนถูกด่านอกจากไม่สะทกสะท้าน ยังยิ้มรับเสียด้วย 

@ Iccy Bar

แค่เห็นชื่อร้านก็ทำเอาเขานึกขำคนตั้งชื่อเพราะมันทำให้นึกถึง Izzy Bar คลับของเฮียวาฬ หนึ่งในเพื่อนสนิทเฮียทศ สถานที่ๆ เขาชอบแอบไปสมัยมัธยมปลาย ที่เข้าได้ก็เพราะรู้จักกับเจ้าของคลับเป็นกรณีพิเศษนั่นแหละ

หรือจะคลับเฮียวาฬวะ..? คงไม่มั้ง

ไม่มีใครสิ้นคิดตั้งชื่อบาร์แบบนี้ เพียงเพื่อให้คล้องจองกันหรอก (มั้งนะ)

ใบหน้าสวยเซ็กซี่หยิบรองเท้าสูงแปดนิ้วมาบรรจงสวม แต่กว่าจะก้าวได้ก็ลำบากเพราะจุดที่ชนะศึกจอดมันเป็นดินทราย ด้วยความรำคาญเขาเลยต้องข้ามไปฝั่งตรงข้าม ให้หญิงสาว (ภาระ) ได้ควงแขนเข้างาน

“มีอะไรรึเปล่าคะออสติน?” สาวเดรสสั้นลุกขึ้นมานั่งพร้อมจัดแจงเสื้อผ้าด้วยความเสียดาย เธออุตส่าห์ตกเหยื่อสุดฮอตมาได้แต่กลับต้องหยุดกลางคัน ส่วนคนตัวสูงด้านบนไม่มีอารมณ์จะสานต่ออะไรตั้งแต่ได้เห็น...

ผะ ผะ ผี!!!

Line

AAAustinn__: พวกมึงงง กูเจอผีหลอก

AAAustinn__: ใครก็ได้มารับกูที

AAAustinn__: เดี๋ยวนี้!!!

[1] Alone คนเดียว/ เดียวดาย