บทที่ 100 หรือว่าข้ากำลังฝันไป

ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ท้องฟ้ากว้างใหญ่พร่างพรายด้วยหมู่ดาว เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงยังดังคลออยู่ห่าง ๆ ทว่าในมุมหนึ่งที่เงียบสงบ ทุกสิ่งกลับเหมือนหยุดนิ่ง เหลือเพียงสายตาของ ซูจิ่งหลง และ หลานเยว่ ที่สบประสานกันแน่นิ่ง

สายตาคมเข้มของเขามักเลี่ยงทุกครั้งเมื่อต้องพบเจอกับนาง แต่ครานี้กลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ