บทที่ 13 อีกคนอยากอุ้มหลานส่วนอีกคนอยากบดขยี้

ทันทีที่แม่ทัพหลานซือเหยียนก้าวเท้าเข้าจวน สีหน้าของเขาก็หม่นหมองผิดแผกจากทุกวันกลิ่นอายแห่งอำนาจที่เคยห้อมล้อม…กลับเจือจางจนแทบจับต้องไม่ได้เขาเดินเงียบ ๆ ผ่านลานหิน ผ่านบ่าวไพร่ที่รีบก้มหน้าหลบสายตา ก่อนจะหยุดยืนใต้ศาลาไม้เก่ากลางสวนเงาของต้นเหมยทอดผ่านพื้น  เงียบงันเช่นเดียวกับใจของเขาในยามนี้ดวง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ