บทที่ 14 หนึ่งฝ่าเท้าพาเข้าสู่นิทรา

แม้เวลาจะผ่านไปถึงห้าปีเต็ม…แต่ระยะเวลาหาได้หล่อเลี้ยงแม้เศษเสี้ยวของความอบอุ่นใดให้คงอยู่ระหว่างบุรุษกับสตรีผู้เคยร่วมเตียงเดียวกันมีเพียงไอเย็นของความชิงชังที่แผ่ซ่าน จนบรรยากาศรอบจวนคล้ายต้องมนต์ ซ่งเจี้ยนหง ยืนหน้าประตูด้วยดวงตาแดงฉาน โทสะปะทุรุนแรงเสียงตะโกนดังราวสัตว์ร้ายขาดสติ

“ข้าไม่คิดเลย.....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ